Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Πόσα Ακόμα Μένουν;

Tί άλλο θα περιμένουμε;
Τί άλλο θα νιώσουμε;
Πόσα ακόμα μένουν;

Τί είναι αυτό που μας κρατά ξύπνιους τα βράδια;
Αυτό που μαδάει τις ψυχές μας τί είναι;

Τι άλλο θα κάνουμε για να νιώσουμε σημαντικοί;
Πότε άραγε θα ξυπνήσουμε ερωτευμένοι
με τον απέναντι
με τη γη
με τον ουρανό
με ό,τι μάς καίει,
με αυτά που χάσαμε κι εκείνα που έρχονται για να τα κερδίσουμε;

Πότε θα δούμε τη μέλισσα να καρπίζει τον ανθό μας;
Πότε θα δούμε το λουλούδι να ανθίζει;
Ποιός λυγμός θα εξημερώσει τα πάθη μας;
Ποιά θάλασσα θα μάς ξεπλύνει;
Ποιά αγκαλιά θα δεχτεί τα δάκρυά μας;
Ποιό χέρι θα μάς δείξει το δρόμο;
Ποιά μπόρα θα μάς ηρεμήσει;
Ποιός άνεμος θα σκορπίσει τις στενοχώριες μας;
Ποιό στήθος θα ταΐσει τις ελπίδες μας;
Ποιά σπλάχνα θα ξηλωθούν για μάς;
Ποια καρδιά θα σπάσει στο άγγιγμά μας;
Ποιά χέρια θα απλωθούν στο πρόσωπό μας;
Ποιό αλκοόλ θα θελήσει να μάς μεθύσει;
Ποιο πρωινό θα νίψει τα άγρυπνα μάτια μας;
Ποιά νύχτα θα μάς υπομένει;
Ποιά μέρα, γλυκά θα μάς κοιμίσει;

Πού είναι οι άλλοι;
Γιατί μείναμε μόνοι;

Ούτε ένα τσιγάρο στο στόμα, ούτε μια φωτιά.
Ας φύγουμε, τώρα που χαράζει.
Τώρα, που ακόμα μπορούμε να κοιτάμε πίσω, το φως.

Δεν υπάρχουν σχόλια: