Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Αίμα



Όταν θα ξανάρθεις, βγάλε τις σάρκες σου κι άφησε τις προσεκτικά επάνω στο κομοδίνο.
Να μην καταλάβω ότι γύρισες μονομιάς και να αναρωτιέμαι για τον ερχομό σου.
Μην ανοίξεις συρτάρια και ντουλάπες για να καλύψεις το αίμα με φτιασιδωμένα ρούχα
χώσου γυμνή μέσα στα χέρια μου και πρόσμενε την χαραυγή σαν λυτρωτή.

Έτσι, μόνο το πρωί, με τον καφέ και τα τσιγάρα, θα δω στάλες αίματος στα σεντόνια
και θα αναρωτιέμαι
θα φοβάμαι να τις αναγνωρίσω
θα παριστάνω τον ανήξερο.
Ξέρω, το αίμα πάντα κάτι θυμίζει, το αίμα γυροφέρνει το σώμα μας, το αίμα είναι σαν τα χείλη σου.

Όταν θα ξανάρθεις, βγάλε τις σάρκες σου κι άφησε τις προσεκτικά επάνω στο κομοδίνο.
Μην ανάψεις φως, κάνε μόνο θορύβους προσμονής.
Μην ανοίξεις τους πόρους μου διάπλατα
μικρές ανάσες μην προσφέρεις.
Ξέρω, του θανάτου αναβολή είναι οι ανάσες, του θανάτου προσμονή οι αναβολές.
Ξέρω, η ανάσα πάντα κάτι θυμίζει, η ανάσα γυροφέρνει τα χείλη μας, η ανάσα σαν το αίμα είναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: