Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Κι Εσύ

Tα πουλιά δεν πετούν
τον χειμώνα αλυσοδένουν στις φτερούγες τους

Οι άνθρωποι δεν μιλούν
την ανασφάλειά τους εκπαιδεύουν με ήχους

Τα παιδιά δεν παίζουν
των μεγάλων τις αποφάσεις συρρικνώνουν

Οι ερωτευμένοι δεν φιλιούνται
τα χείλη καθαρίζουν από τις ενοχές τους

Ο άνθρωπος δεν κοσμεί το σύμπαν
περιπλανιέται στα πάθη των αιώνων

Kι Eσύ
το φθινόπωρο
να τρυγάς με τα στήθη σου ποικιλίες ερώτων
λευκών, μαύρων, κόκκινων, πολύχρωμων
και τα πουλιά 
να πίνουν κρασί μέσα στο στόμα σου
το ολόμαυρο κλουβί τους.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Και Εγένετο

Aφιερωμένο στην Kineks

Και εγένετο άνθρωπος

Και μετά εγένετο χρόνος

Σπάει σε ώρες
σε λεπτά
Σπάει σε δευτερόλεπτα
σε κλάσματα των δευτερολέπτων

Και εγένετο άνθρωπος
για να σπάει σε στιγμές
σε φιλιά μοιρασμένα άδικα
βιαστικά δοσμένα

Εμείς κομματιαζόμαστε στις μονάδες του
Οι μικροί μας χρόνοι μωρά
Ο Χρόνος να στέκεται ατρόμητος

να μετρώνται στις μονάδες του
οι έρωτες
οι συζητήσεις
οι βρυχηθμοί των γραφείων
οι επαναστάσεις
τα βλέμματα
τα κρεβάτια των νοσοκομείων

Ο Θάνατος εγένετο
κι ο μεγάλος χρόνος έγινε μικρός
συρρικνώθηκε λαμποκοπώντας
σε ένα κροτάλισμα της αναπνοής
σε ένα τυχαίο ξέσπασμα
σε στιγμές αδιαφορίας

Γεννήθηκε ο Θάνατος
κι ο χρόνος απέμεινε μονάχος
να καρδιοχτυπάει σε κάθε "μπαμ" της καρδιάς
σε κάθε θανάτου τα γεννητούρια
στου έρωτα τα πληγωμένα χείλη να σέρνεται
επαίτης για ακόμα λίγα δευτερόλεπτα
για το κλάσμα μιας ματιάς
ακόμα και της τελευταίας

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Ομιλίες

Μου μιλούσες
κάτι έλεγες για χθες
είχα το νου μου
στα παρατημένα σύννεφα
που διέσχιζαν τα μάτια σου

Μού μιλούσες
για φιλία κραύγαζες
έβλεπα το μέλλον αποκαμωμένο, κουτσό, μέσα στη χάση του

Μού μιλούσες
τα χάπια κύλησαν στον ουρανό
τα σύννεφα ναρκώθηκαν
η σιγή εκπυρσοκρότησε

Mου μιλούσες
είχα φύγει
το χαμόγελό σου είχε πια φωλιάσει στα δάκρυά μου 
η γη στεκόταν αποσαρκωμένη
γυρνούσε γύρω από την λύπη της
ανάδευε τα έγκατά της
με τον καιρό ξιφομαχούσε

Σου μιλούσα
σεισμόί οι λέξεις 
μα άψυχη, πώς να ακούσεις;

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Φόρεμα

Κύματα υποσχόμενα γυρισμό
μια αυταπάτη της δίνης ήταν

Μάταια περίμενα στο ερημικό στασίδι
το άσπρο φόρεμα να δω
που ο Αιγέας είχε φτιάξει
ομνύοντας στην ομορφιά σου

Χίλιοι ραφτάδες
αστέρια με κοραλλένιους ήλιους
έραβαν τα αδιέξοδά σου
με του Θησέα τη χαρά για κλωστή

Δε φάνηκες ποτέ
μια βαθιά θάλασσα το φόρεμα
αστέρια με κοραλλένιους ήλιους
έκαιγαν τα ξέφτια του
ό,τι απέμεινε
του Μινώταυρου σκέπασμα
των θυμάτων μνήμα
του νου μου καμένος νευρώνας

Μια Αριάδνη κοιμόταν στην αγκαλιά μου
προϊόν τηλεπωλήσεων
έπαιζε με τις κλωστές της
άλλαζε κανάλια στην τηλεόραση
έκρυβε τέρατα
γεννούσε ελπίδες

Ό,τι στα χέρια μου απέμεινε
του Μινώταυρου το ουρλιαχτό.  

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Βαρύτητα

Μιλούν οι άνθρωποι
μιλούν τα πουλιά
στέκονται οι άνθρωποι κοιτώντας
πετούν τα πουλιά

Κάθονται στα σύρματα
τα σύρματα δεν πετούν
μόνο νιώθουν των πουλιών τα νύχια
γραπωμένα πάνω τους
σαν σφιχταγκαλιάζονται τις νύχτες

Η βαρύτητα  είναι των ανθρώπων
της γης
των σωμάτων
των κτιριών
των δρόμων
του έρωτα νάρκη είναι

Η βαρύτητα δεν είναι των πουλιών
παρά μόνο αν τα φτερά τους βραχούν
παρά μόνο αν σφαίρες τα πετσοκόψουν

Παρόλα αυτά
οι άνθρωποι περπατούν
τα πουλιά πετούν
οι σφαίρες πετούν
Το ένα πέταγμα σφαγιάζει το άλλο

Η βαρύτητα των όπλων είναι
των ερώτων θάνατος
των ματιών χαρακιές

Η βαρύτητα πουλιά σκοτωμένα είναι
κι ο Ίκαρος σκοτώνεται κάθε μέρα