Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

Το Σημείο

Aυτό το σημείο
το ακριβώς ένα φιλί πριν τον έρωτα
κι εκείνο
το σχεδόν λίγες ανάσες μετά
ποιά γλώσσα μπορεί να το υπηρετήσει
που είναι τα σώματα που μπορούν να το σηκώσουν;

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Φλόγα

Έμπαινες μέσα στη φωτιά χωρίς να είσαι απυρόβλητη.
Τη γλίτωνες με λίγα εγκαύματα και μερικές αμυχές στο μυαλό.

Έμπαινες στα παγωμένα νερά σε όλους τους ωκεανούς
χωρίς ένα σωσίβιο
και στεκόσουν ατρόμητη
τρωτή στα ηλιοβασιλέματα.

Στα δάση ξάφνου φαινόσουν
με μια ματιά πράσινη εξαφανιζόσουν.

Στα γραφεία κρυβόσουν στους σκληρούς
στα συρτάρια τρυπιόσουν με αιχμηρούς συνδετήρες.

Στα κρεβάτια κρεμόσουν στις φτερούγες του έρωτα
και στις ζωγραφιές έκανες πάντα την πεταλούδα.

Τα καλοκαίρια έκρυβες χειμώνες σε μυστικά μονοπάτια
οι βουτιές σου ήταν θανάτου πρόβες.

Οι κρεμάλες σου είχαν διπλά και τριπλά σχοινιά
σίγουρη για το θάνατό μας φαινόσουν.

Δεν ήξερες να γράφεις, μιλούσες μέρα-νύχτα.
Δεν ήξερες τη γλώσσα των πουλιών
κι όμως τιτίβιζες γλυκά στα αυτιά μας.

Τα δάκρυα σου ανάβλυζαν μέσα μας
χωρίς ποτέ να συγκινείσαι.

Δεν σε βλέπω πιά.
Έχεις φύγει εδώ και χρόνια.

Σε είχα προχθές να γελάς χωμένη στα σκεπάσματα, χαλάσματα.
Σε ακούμπησα απαλά και πάλι άναψε φωτιά.
Ούτε εγώ είναι απυρόβλητος
κάηκα αμέσως, ολόκληρος μια φλόγα.

Τις στάχτες μου σκορπίστε σε ένα σύννεφο.
Μην τσιγκουνευτείτε τον αέρα και το φως.
Ενθάδε κείται μια μικρή φλόγα. 

Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

Μέχρι Τότε

Όχι
να μην είσαι ο εύκολος στόχος
μα το βουνό που μικρός θαύμαζα την κορφή του.
Όχι
να μη μου λες συνέχεια "ναι
μα να γίνεσαι η μικρή λίμνη που θα ξεδιψάω.
Όχι, προς θεού
να μη γίνεις όπως θέλω
μα ό,τι είμαι να αντικαθρεφτίζεται στα μάτια σου.
Να μην είμαι μόνος
να είμαι μόνος μαζί σου
παρέα με τον κόσμο
αυτόν που πέρασε, είναι, θα έρθει.

Ξέρω, το ξέρω, τα ξέρω καλά αυτά
χίλιες φορές έχουν τρυπήσει τους αδένες μου οι ίδιες κι οι ίδιες λέξεις
με την ίδια προφορά, το ίδιο ύφος, με την ίδια σιγουριά
τα ξέρω σού λέω
"Όλοι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι μας".

Μέχρι τότε
δέξου να σε ξεναγήσω στη μοναξιά μου
και να ξεπαστρέψουμε τη γαλήνη του κόσμου.
Οι απαντήσεις με στέρεψαν.
Έλα να ψάξουμε επιτέλους για ερωτήσεις.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Μη Γράφεις


Γράφε
ακόμα κι αν δεν ξέρεις γράμματα.
Γράφε
με σχήματα
με δάκρυα και χαμόγελα
γράφε.

Κάνε μουτζούρες
ζωγράφισε
μπογιάτισε τις μνήμες
κάνε εικόνα τις προσδοκίες
μα γράφε.
Κι αν νιώθεις ανήμπορος
επειδή υπογραμμίζονται οι ρυτίδες σου
επειδή τα κόκκαλά σου πονούν
σαν καρκίνος να τα συντρίβει
εσύ γράφε και κοίτα τους όπως δεν σε κοιτούν εκείνοι
σαν παράξενο πουλί
σαν ιδίωμα μεταφραστικό
σαν αποτυχημένο πείραμα.

Γράφε
ώσπου οι λέξεις να αλλάξουν νόημα
να πεταρίζουν σαν ενοχλητικοί χειμώνες
να γίνουν τσίχλα στο στόμα μας
να κάνουμε φούσκες
να παίζουμε τους τεμαχισμένους χρόνους τρίλιζα.

Μη γράφεις
αν καταγίνεσαι με το να σε θυμούνται
ότι μπορεί να είσαι καλύτερος εσύ
από εκείνον που σκοτώνεται
από τη μάνα που βυζαίνει το παιδί της
από τον γέρο που φυλάει πολέμους και φτώχεια στον κόρφο του.

Μα, σαν είναι έτσι
καλύτερα να μείνεις λέξη δίχως γράμματα
το μολύβι παράμερα να πέσει κι εσύ χωρίς φωνή να βρεθείς
θα είχαι χρήσιμος για να γεμίζουμε τις άδειες ώρες μας
θα είσαι κάποιος άλλος αύριο
τόσο διαφορετικός
όσο έμοιαζες σήμερα.
Μη γράφεις
για να καλύπτεις αλλά για να ξύνεις πληγές.
Μη γράφεις
αν τα δάκρυα της γης είναι απροσπέλαστα
τη Σιγουριά μην υμνείς
ούτε την Αλήθεια ως βράχο
μια θάλασσα είναι κι αυτή με τα κύματα μανιασμένα
μια λίμνη τα σίγουρα αυτού του κόσμου
για αυτές τις λίμνες γράφε
τις θάλασσες προσπέρασε
στους χειμάρρους κολύμπησε κι όπου φτάσεις.
Τη Σιγουριά και την Αλήθεια μην γράφεις.
Βράχοι και θάλασσες είναι
νερά ακίνητα.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

Τίποτα

Και οι άνθρωποι αφέθηκαν στη λάσπη
και τα ζώα πετάχτηκαν βίαια στον ουρανό των σφαγείων.
Να ήταν κάτι που δεν είχαμε δει;
Να ήταν όλοι εκείνοι που πέθαναν μπροστά στον καθρέφτη;
Και πώς αναρωτιέσαι δίχως ένα ποτήρι κρασί;
Κι όλοι αυτοί οι ποιητές που έγραψαν για το άγνωστο πού είναι τώρα;
Κι όλοι εκείνοι που κάποτε μάς φρόντιζαν σαν καλοί ηθοποιοί πού θάφτηκαν;
Μιλάμε από μέσα τους ή εκείνοι ξάφνου έχασαν τη φωνή τους;

Μάλλον οι ερωτήσεις είναι για τους ηλίθιους σαν κι εμάς
όλοι έτσι μάς έλεγαν κι ας μην έβγαινε από τα δόντια τους καθαρά μια φωνή.
Ήταν βλέπεις κι αυτοί του καλού περιθωριακού κόσμου
έκαναν μπίζνες κρυφά
στα υπόγεια των αστών εργάζονταν
χειρότεροι από δαύτους ήταν.

Ξεμάκραιναν με κάτι οχτάωρα πάνω σε βρώμικα πληκτρολόγια
και μισερές ανακατατάξεις αδειανές.
Σαν πέταγε ένα πουλί αμέσως το πυροβολούσαν.
Σαν μια λέξη εκστομιζόταν
σε μουσεία Τέχνης την έχωναν.
Σαν ένα σώμα δεν ακολουθούσε μια σκυφτή τροχιά
το πετσόκοβαν χωρίς πολλά λόγια.
Καθάριζαν τα μνήματα και ορκίζονταν στην λήθη.

Για να σταθείς εδώ
καλά το μάθημά σου μάθε, έλεγαν.
Όλα σε αφορούν αλλά τίποτα μην προτείνεις.
Μόνο στάσου με αγώνες στο χέρι (μάταιοι να είναι αν γίνεται)
και παρίστανε τον δεσμώτη της Ιστορίας.

Δεν μάς πάει αυτός ο ρόλος και ποτέ δεν τον παίξαμε σωστά.
Παριστάναμε την Επανάσταση με ασυγχώρητη σοβαρότητα
συνθλιβόμασταν τα πρωινά πάνω στα ρολόγια
και τα βράδια παίζαμε στα όρια ενός κανονισμένου κόσμου                      πασπαλισμένου με μπόλικο μέλλον.
Τι να τρέχει άραγε με εμάς;
Τίποτα. Τίποτα.
Παραμένουμε ακίνητοι, αστείοι, σοβαροί γελωτοποιοί.