Του Βάλτερ

Στην Kineks

Τώρα πια οι υψώσεις έχουν τη γλυκιά γεύση πτώσεων

Τώρα πια το παρόν, κατάφορτο, σέρνεται σαν το χθες του μέλλοντος

έτσι, που η Ουτοπία του προπάππου Μπένγιαμιν

μοιάζει να αυτοκτονεί με το περίστροφό του, κάπου

σε κάποια σύνορα του επίφοβου κόσμου μας

Τελικά, οι νεκροί μας, δεν θα ησυχάσουν ποτέ μέσα στους τάφους τους 

Εκκρεμότητα

- Τι εκκρεμότητες έχουμε;

- Τίποτα σπουδαίο. Μόνο έναν έρωτα που ξέμεινε κρεμασμένος από το τόξο του.

- Σπρώξτε γρήγορα το σκαμνί να πειστούμε ότι πέθανε. Τώρα.

- Το κάναμε ήδη κύριε.

- Ωραία. Γυρίστε σπίτια σας να ξεκουραστείτε. Το αύριο θα είναι κοπιαστικό.

Ξόδεμα

Eκείνο που ξοδεύεται

δεν είναι κάτι της μοίρας

ούτε προαιώνιο υλικό

άγνωστο και πολλάκις τιμημένο με γλυφά βραβεία.

Eκείνο που ξοδεύουμε

είναι η σάρκα μας η ίδια

η στιγμή μιας τυχαίας γέννησης

οι χυμοί των ερώτων

οι τελευταίοι πόνοι του θανάτου.

Εκείνο που ξοδεύουμε φτιάχτηκε ανέσπερο

μα, όπως φαίνεται, φανήκαμε λιγοστοί ως κληρονόμοι του.

Τώρα, ήσυχοι, τσιγκουνευόμαστε το κενό μας

και ως κληροδότες, αποτυχημένοι βαδίζουμε.

Το Φουστάνι Σου

Στην Kineks

Μην χτυπάς τα κύματα
το αίμα σου πάλλεται εντός τους.
Κι αν ακόμα ο ουρανός αναποδογυρίσει
πάλι μπλε ο κόσμος θα βρεθεί.
Με πληγές; Ναι
Με αφρισμένα πρόσωπα; Μα και βέβαια ναι

Ακόμα κι αν συνηθίσαμε τα κακομοιριασμένα τους
ο ουρανός μας αν αναποδογυρίσει
η θάλασσα κι αν μας αποχαιρετήσει
βγάλε το φουστάνι σου και στον άνεμο παράδωσέ το.

Εκείνος, παντοτινός όπως φαντάζει
σκέπαστρο των φτωχών θα το κάνει
κι έτσι το φουστάνι σου
ναι, το δικό σου φουστάνι
γιατρός για τις πληγές τους
και χρωματιστό όπως είναι
στο κόκκινο θα τους ξεκουράζει
με το μαύρο θα τους ξεσηκώνει
στο μπλε θα ναυαγούν
στο γαλάζιο του σαν ελεύθερα πουλιά θα πετούν.

Το φουστάνι σου ολόκληρος ο αναποδογυρισμένος κόσμος μας.

Ετειακό

Ήταν υπόγεια τα περάσματα

οι ηλιακές ακτίνες έλιωναν στο φεγγαρένιο μέλι

μασουλούσαμε τις τσίχλες-πυγολαμπίδες

σύνορα περνώντας

κερνώντας τους θεούς

φρουροί των γήινων χωμάτων

πάσσαλοι, συρματοπλέγματα, χακί αναμνήσεις.

Προσφέραμε στα ζώα

(σύντροφοι μας υπομονετικοί)

με νου συγχυσμένο και κλαμένα μάτια

μαζεύονταν σαν μπαλίτσες, σαν τρομαγμένα σκουλήκια

Αυτά ‘ξέραν τι σημαίνει

Διωγμός

Απομόνωση

Εγκλεισμός

Ματαιότητα

Θάνατος.

Αυτά, ήξεραν τα πρόσωπα των ανθρώπων

αυτές τις σφιγμένες σάρκινες τανάλιες

που σαν μέσα σε εργοστάσιο

συνθλίβουν ξένα σώματα

βρίζουν θεούς και δαίμονες

κοινοποιούν τη δυστυχία της γης

τους εσταυρωμένους παριστάνουν.

Αυτά, μιλούσαν στα παιδιά

μέσα στο μυαλό τους σέρνονταν

με πιρουέτες χωμάτινες ακτινοβολούσαν τα μαλλιά τους.

Και τα παιδιά

τα τάιζαν

τα χάιδευαν

σέρνονταν μαζί τους

στα ναρκοπέδια

στις θάλασσες

στις βάρκες του φθινοπώρου

στις σφαίρες των ανθρώπων

στα κυριακάτικα τραπέζια

τα μητροπολιτικά ποδάρια τσιμπούσαν

τα δημόσια ουρητήρια σπίτι τους

αόρατες πλατείες για παιχνίδι τους

μαζεμένα όλα τα παιδιά

αντάλλασσαν

ομιλίες

μαλλιά

χρώματα

σάλια

φιλιά

γίνονταν

ζέστη το χειμώνα

ανοιξιάτικη δροσιά

πρίγκιπες χωρίς βασίλειο

γίνονταν μεγάλοι

ιππείς με ξύλινα αλογάκια

βοσκούσαν μνήμες και μικροσκοπικές καρδιές

αλλόκοτα κοιμόνταν

κουρασμένα ξυπνούσαν

και

όποιο σύνορο του κόσμου

τσακιζόταν στα υδάτινα μυαλά τους.