Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2021

Μικρά Ανοίγματα

Κακή ώρα, σαν τώρα
που ο ήλιος χάνει την τελευταία φωτίτσα του
και το φεγγάρι πια λούζεται στο σκοτάδι 
αυτή ή ώρα
δεν μετριέται σε λεπτά και δευτερόλεπτα
μα σε άτσαλες αναμνήσεις και πληγωμένα όνειρα
το φεγγάρι παραμονεύει με μια μικρή λάμπα πετρελαίου
στα δέντρα, τα ζώα, μα δεν ξεχνά και τους ανθρώπους
αυτούς που πάντα το φως του έλεγαν δανεικό
τα παιδιά αγκαλιάζει
τα μόνα φωτάκια που λάμπουν σαν ήλιοι.
Μέσα του μεγαλώνουν
ο κόσμος ξανά φωτεινός  
γίνεται αλήθεια, ζωή και μικρά ανοίγματα στους ξαφνικούς θανάτους

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2021

Λουλούδι

Tο λουλούδι του χειμώνα πέθανε μονάχο του

Από πάνω του ένας κατάφορτος από σύννεφα ουρανός έβρεχε τα μάτια του ήλιου 

που είχε μικρύνει σαν λάμπα σε παιδικό δωμάτιο.

Η Σελήνη γεμάτη μαύρα στίγματα

τίποτα δεν θύμιζε το ζεστό φως του Αυγούστου.

Η θάλασσα, μονάχη κι αυτή

Ξεκουραζόταν σε ένα παλιό καφενείο του λιμανιού

μέσα σε φωνές, καπνούς και βαρετές ιστορίες.

Το φθινόπωρο έμοιαζε λυτρωτικό

έτσι όπως με φόρα έτρεχε προς το μέρος της.

"Το λουλούδι, πρόσεχε το λουλούδι" φώναζε η μάνα

μα ποιός να αφουγκραστεί το βλέμμα της;

ποιός να αντικρύσει τη θρυμματισμένη καρδιά της;

Ένα λουλούδι κομματιάστηκε στα μικρά της χέρια

γέρικο κι εκείνο, του τάφου της στολίδι τώρα πιά.

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

Του Βάλτερ

Στην Kineks


Τώρα πια οι υψώσεις έχουν τη γλυκιά γεύση πτώσεων

Τώρα πια το παρόν, κατάφορτο, σέρνεται σαν το χθες του μέλλοντος

έτσι, που η Ουτοπία του προπάππου Μπένγιαμιν

μοιάζει να αυτοκτονεί με το περίστροφό του, κάπου

σε κάποια σύνορα του επίφοβου κόσμου μας

Τελικά, οι νεκροί μας, δεν θα ησυχάσουν ποτέ μέσα στους τάφους τους 

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2021

Εκκρεμότητα

- Τι εκκρεμότητες έχουμε;

- Τίποτα σπουδαίο. Μόνο έναν έρωτα που ξέμεινε κρεμασμένος από το τόξο του.

- Σπρώξτε γρήγορα το σκαμνί να πειστούμε ότι πέθανε. Τώρα.

- Το κάναμε ήδη κύριε.

- Ωραία. Γυρίστε σπίτια σας να ξεκουραστείτε. Το αύριο θα είναι κοπιαστικό.

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Ξόδεμα


Eκείνο που ξοδεύεται
δεν είναι κάτι της μοίρας
ούτε προαιώνιο υλικό
άγνωστο και πολλάκις τιμημένο με γλυφά βραβεία.

Eκείνο που ξοδεύουμε
είναι η σάρκα μας η ίδια
η στιγμή μιας τυχαίας γέννησης
οι χυμοί των ερώτων
οι τελευταίοι πόνοι του θανάτου.

Εκείνο που ξοδεύουμε φτιάχτηκε ανέσπερο
μα, όπως φαίνεται, φανήκαμε λιγοστοί ως κληρονόμοι του.

Τώρα, ήσυχοι, τσιγκουνευόμαστε το κενό μας
και ως κληροδότες, αποτυχημένοι βαδίζουμε.