Σάββατο 12 Μαρτίου 2022

Xρήστος Α. Αλιπράντης (Ηχητικές Επιλογές & Αποσπάσματα)

Xρήστος Α. Αλιπράντης (Ηχητικές Επιλογές & Αποσπάσματα)

Από Τις Ποιητικές Συλλογές:

/ Κουκούτσια (Προσωπική Έκδοση)

/ Διασκευές Ενστίκτων (Εκδόσεις: Νησίδες) 

Τρίτη 1 Μαρτίου 2022

Μανώλης Νταγιαντάς (Ηχητικές Επιλογές)

 Μανώλης Νταγιαντάς

Ηχητικές Επιλογές & Αποσπάσματα Από Τις Ποιητικές Συλλογές:

Θα Ξαναγίνει (Εκδόσεις: Γκοβόστης)

Χωρίς Μετρήσιμα Ίχνη (Εκδόσεις: Γκοβόστης)

 

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2022

Λέων Τολστόϊ - Περί Τρέλας

 

 Λέων Τολστόϊ - Περί Τρέλας (Εκδόσεις Ροές)

Πρώτο Απόσπασμα: Οι... Εφημερίδες

Δεύτερο Απόσπασμα: Απάντηση Στον... Αφορισμό


Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021

Σκοτεινά Υπόγεια

Από τα σκοτεινά υπόγεια των ματιών σου
στη θάλασσα πνιγμένος
εγώ, ο κάποτε πρωταθλητής στο κολύμπι.

Καπνοί με ζώνουν
του βουνού ο άνεμος θειάφι μυρίζει
βάζεις φωτιά τρίβοντας καρδιές
ουρλιαχτά μαγειρεύονται στο κεφάλι μου.

Μαζεύω στο τραπέζι απολεσθέντα αντικείμενα:
Φίλους
συντρόφους
κάτι γραπτά με σπουδαίες λέξεις.

Τα μάτια σου είναι εκεί, ακόμα εκεί
χυμένα από τις κόγχες σαν να κοιτούν κάποιον πόλεμο
τι να βλέπουν άραγε;
Τα λιμάνια που δεν ναυάγησε ποτέ πλοίο;
τους ουρανούς που δεν λύγισαν από τα σύννεφα;
τα χείλη που δεν τρεμόπαιξαν φιλώντας τα μάτια σου;
"Όποιος το βρει θα κερδίσει ένα βλέμμα μου", είπες.

Χιροσίμα είναι τα μάτια σου
σαν πυρηνικές κεφαλές
τρέχω κυνηγημένος
πετούν φλόγες
με προλαβαίνουν
σύγκορμο με καίνε 
και δεν ρίχνει ούτε μια στάλα βροχή
"εποχή μεγάλης ξηρασίας" λένε οι ειδικοί.

Αν ήξεραν να σε κοιτούν όπως εγώ
τότε, μόνο, τότε μόνο θα ήταν ειδικοί.
Τώρα, απλά σε μελετούν και κολυμπούν μέσα τους.
Τουλάχιστον αυτοί, μπορούν και κολυμπούν.

Ο μόνος πνιγμένος είμαι εγώ.
Επιζώ σε μια κουταλιά από τα δάκρυά σου.

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2021

Μικρά Ανοίγματα

Κακή ώρα, σαν τώρα
που ο ήλιος χάνει την τελευταία φωτίτσα του
και το φεγγάρι πια λούζεται στο σκοτάδι 
αυτή ή ώρα
δεν μετριέται σε λεπτά και δευτερόλεπτα
μα σε άτσαλες αναμνήσεις και πληγωμένα όνειρα
το φεγγάρι παραμονεύει με μια μικρή λάμπα πετρελαίου
στα δέντρα, τα ζώα, μα δεν ξεχνά και τους ανθρώπους
αυτούς που πάντα το φως του έλεγαν δανεικό
τα παιδιά αγκαλιάζει
τα μόνα φωτάκια που λάμπουν σαν ήλιοι.
Μέσα του μεγαλώνουν
ο κόσμος ξανά φωτεινός  
γίνεται αλήθεια, ζωή και μικρά ανοίγματα στους ξαφνικούς θανάτους