'Ημασταν

'Ημασταν καπνός στα πνευμόνια μας
σαράκι στα ξύλινα πόδια μας
μάς σάρωναν οι επιθυμίες
και τα λόγια μας φτερά πουλιών.

Ήμασταν αλκοόλ στις φλέβες μας
το αίμα μας έρεε σαν ουράνιο τόξο
όπως πέφτει η βροχή στα μαλλιά μας.

Κυλούσαμε σαν τα χάπια
πριν τον ύπνο
στους δρόμους
σαν ρόδες αυτοκινήτων
σταματημένες σε παντοτινά φανάρια.

Τα πρόσωπά μας
καρκινωπά
αποστεωμένα
ανήλιαγα χείλη
και γλώσσες μυτερές
βαθιά σε στόματα
να ψάχνουν για έλεος
όσο γίνεται
για λίγο σάλιο
να ταξιδέψουνε σε αρτηρίες ξένες.

Κουρασμένοι τριγυρνούσαμε
φασκιωμένοι σε αγάλακτες θηλές
πρόωρων τοκετών
κρεμασμένοι από της μάνας μας τα θέλω.

Ούτε που καταλάβαμε τις εποχές που περνούσαν
κι αυτές μάς έφτυναν κατάμουτρα
ο χρόνος στο στήθος τους ζωγραφισμένος. 

Έτσι
κρεμασμένοι ακόμα σε θελήσεις
άλλων
(ποιών;)
τα όνειρά μας στην πυρά
ρίχτηκαν
πνίγηκαν
σε θάλασσες βαθιές
θανάτου προμηνύματα
προϋπαντήσεις πόνου.

Απουσία

Η πληγή έγινε απόστημα

μεγάλο, θριαμβευτικό.

Σίγουρα χρειάζεται εγχείρηση, ίσως το χέρι αποκοπεί.

Ακόμα κι αν αυτό συμβεί (θεός φυλάξοι)

ακόμα κι αν θα είναι απόν

κανείς δεν θα το κατηγορεί για ανεπάρκεια.

Η απουσία συγχωρείται, ή τουλάχιστον προστίθεται η μια πάνω στην άλλη.

Για την παρουσία, ακολουθούνται τυπικές διαδικασίες, όπως πάντα: ρούχα, λέξεις, φευγιό.

Καλύτερα ένα απόν χέρι

παρά μια πληγή παρούσα σαν καλοδιατηρημένη μνήμη.

Καταπίπτουσα

Καταπίπτουσα η ηλιακή σφαίρα
ακούσια φανέρωσε τον εσωτερικό της κόσμο:

Έρωτες (πραγματικοί ή φανταστικοί δεν έχει σημασία)
αλκοόλ μέσα σε μηδαμινά ποτήρια άμμου
κρυφές ευχές, επαναλαμβανόμενες χειμερινές ματαιώσεις
κάθε λογής υγρά, αλάτι, άλυτα νυχτέρια, αρμυρίκια
τσιμπήματα κουνουπιών σαν δαγκώματα επιθυμίας 
αέναοι βόμβοι νυχτερινών εντόμων

Σαν χάθηκαν οι βόμβοι
και τα υγρά στερέψαν
μια παγωμένη εποχή ερχόταν

Τα μυρμήγκια οι ηγεμόνες της 

Ουρανός

Σβηστός ο ήλιος, περιχαρακωμένος

Τα νέφη κλειδαμπαρωμένα στο κέλυφός τους

αρνούνται να υποκύψουν στον χρόνο.

Τα πουλιά κρεμάμενα σε σχοινιά, σκοτωμένα  

ένα βλέμμα σου σώζει τον ουρανό πριν καταπέσει κι εκείνος

ξεχαρβαλωμένος και ανίδεος για την τύχη του.

Έτυχαν τα μάτια σου να εποφθαλμιούν το γαλάζιο του

είναι εκείνα που θα σημάνουν την τελετή του θανάτου του

εν πλώ θα ταφεί

τα ψάρια θα βουτάνε στα κοραλλένια ύψη του

κάτω από τα κορμιά μας θαμμένος θα είναι.

Έτσι, όλα γλυκά θα τελειώσουν, όπως ακριβώς άρχισαν.

Το Σημείο

Aυτό το σημείο
το ακριβώς ένα φιλί πριν τον έρωτα
κι εκείνο
το σχεδόν λίγες ανάσες μετά
ποιά γλώσσα μπορεί να το υπηρετήσει
που είναι τα σώματα που μπορούν να το σηκώσουν;