Καταπίπτουσα

Καταπίπτουσα η ηλιακή σφαίρα
ακούσια φανέρωσε τον εσωτερικό της κόσμο:

Έρωτες (πραγματικοί ή φανταστικοί δεν έχει σημασία)
αλκοόλ μέσα σε μηδαμινά ποτήρια άμμου
κρυφές ευχές, επαναλαμβανόμενες χειμερινές ματαιώσεις
κάθε λογής υγρά, αλάτι, άλυτα νυχτέρια, αρμυρίκια
τσιμπήματα κουνουπιών σαν δαγκώματα επιθυμίας 
αέναοι βόμβοι νυχτερινών εντόμων

Σαν χάθηκαν οι βόμβοι
και τα υγρά στερέψαν
μια παγωμένη εποχή ερχόταν

Τα μυρμήγκια οι ηγεμόνες της 

Ουρανός

Σβηστός ο ήλιος, περιχαρακωμένος

Τα νέφη κλειδαμπαρωμένα στο κέλυφός τους

αρνούνται να υποκύψουν στον χρόνο.

Τα πουλιά κρεμάμενα σε σχοινιά, σκοτωμένα  

ένα βλέμμα σου σώζει τον ουρανό πριν καταπέσει κι εκείνος

ξεχαρβαλωμένος και ανίδεος για την τύχη του.

Έτυχαν τα μάτια σου να εποφθαλμιούν το γαλάζιο του

είναι εκείνα που θα σημάνουν την τελετή του θανάτου του

εν πλώ θα ταφεί

τα ψάρια θα βουτάνε στα κοραλλένια ύψη του

κάτω από τα κορμιά μας θαμμένος θα είναι.

Έτσι, όλα γλυκά θα τελειώσουν, όπως ακριβώς άρχισαν.

Το Σημείο

Aυτό το σημείο
το ακριβώς ένα φιλί πριν τον έρωτα
κι εκείνο
το σχεδόν λίγες ανάσες μετά
ποιά γλώσσα μπορεί να το υπηρετήσει
που είναι τα σώματα που μπορούν να το σηκώσουν;

Φλόγα

Έμπαινες μέσα στη φωτιά χωρίς να είσαι απυρόβλητη.
Τη γλίτωνες με λίγα εγκαύματα και μερικές αμυχές στο μυαλό.

Έμπαινες στα παγωμένα νερά σε όλους τους ωκεανούς
χωρίς ένα σωσίβιο
και στεκόσουν ατρόμητη
τρωτή στα ηλιοβασιλέματα.

Στα δάση ξάφνου φαινόσουν
με μια ματιά πράσινη εξαφανιζόσουν.

Στα γραφεία κρυβόσουν στους σκληρούς
στα συρτάρια τρυπιόσουν με αιχμηρούς συνδετήρες.

Στα κρεβάτια κρεμόσουν στις φτερούγες του έρωτα
και στις ζωγραφιές έκανες πάντα την πεταλούδα.

Τα καλοκαίρια έκρυβες χειμώνες σε μυστικά μονοπάτια
οι βουτιές σου ήταν θανάτου πρόβες.

Οι κρεμάλες σου είχαν διπλά και τριπλά σχοινιά
σίγουρη για το θάνατό μας φαινόσουν.

Δεν ήξερες να γράφεις, μιλούσες μέρα-νύχτα.
Δεν ήξερες τη γλώσσα των πουλιών
κι όμως τιτίβιζες γλυκά στα αυτιά μας.

Τα δάκρυα σου ανάβλυζαν μέσα μας
χωρίς ποτέ να συγκινείσαι.

Δεν σε βλέπω πιά.
Έχεις φύγει εδώ και χρόνια.

Σε είχα προχθές να γελάς χωμένη στα σκεπάσματα, χαλάσματα.
Σε ακούμπησα απαλά και πάλι άναψε φωτιά.
Ούτε εγώ είναι απυρόβλητος
κάηκα αμέσως, ολόκληρος μια φλόγα.

Τις στάχτες μου σκορπίστε σε ένα σύννεφο.
Μην τσιγκουνευτείτε τον αέρα και το φως.
Ενθάδε κείται μια μικρή φλόγα. 

Μέχρι Τότε

Όχι
να μην είσαι ο εύκολος στόχος
μα το βουνό που μικρός θαύμαζα την κορφή του.
Όχι
να μη μου λες συνέχεια "ναι
μα να γίνεσαι η μικρή λίμνη που θα ξεδιψάω.
Όχι, προς θεού
να μη γίνεις όπως θέλω
μα ό,τι είμαι να αντικαθρεφτίζεται στα μάτια σου.
Να μην είμαι μόνος
να είμαι μόνος μαζί σου
παρέα με τον κόσμο
αυτόν που πέρασε, είναι, θα έρθει.

Ξέρω, το ξέρω, τα ξέρω καλά αυτά
χίλιες φορές έχουν τρυπήσει τους αδένες μου οι ίδιες κι οι ίδιες λέξεις
με την ίδια προφορά, το ίδιο ύφος, με την ίδια σιγουριά
τα ξέρω σού λέω
"Όλοι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι μας".

Μέχρι τότε
δέξου να σε ξεναγήσω στη μοναξιά μου
και να ξεπαστρέψουμε τη γαλήνη του κόσμου.
Οι απαντήσεις με στέρεψαν.
Έλα να ψάξουμε επιτέλους για ερωτήσεις.