ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΦΩΣ

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ...

2012-01-17T11:20:00.000-08:00

Σ΄ αυτούς που έδωσες εξουσία
η τιμωρία καταπέλτης.
Κράτος και Βία
Στο δρόμο προς το ιδανικό.

Το Κράτος στριφνό, ανώφελο
γεμάτο υπηρεσίες και αεροστεγή πρόσωπα
υπακούμε σε προσταγές
σε μεγαλοστόματες αλήθειες
το τίμημα η υπόληψη

Συνθλίβει τους πολίτες
και οι κρατούντες τους κρατούμενους

Η Βία το μόνο όπλο
συνοδοιπόρος του Κράτους
γεμάτη παραφυάδες
μπάτσοι, κρανοφόροι, ασπιδοφόροι, κουκουλοφόροι,
χτυπήματα, δημοκρατία του πολίτη
όλα υπό έλεγχο
για τις καλύτερες συνθήκες

Νιώθεις το χτύπημα στο κορμί σου
τρυπάει το μυαλό σου, ανατριχιάζεις γιατί πονάς,
το μόνο σου όπλο η θέληση για αλλαγή.

Δε θέλεις Κράτος

Η πάλη συνεχίζεται, προσπάθησε
για μια κοινωνία ανθρώπινη
ανασφαλή
αβίαστη

Το Κράτος θα πέσει
Η Βία του θα σβήσει

Ζήτω η ελευθερία του μάχεσθαι
Ζήτω η ελευθερία του Είναι

ΑΝΤΙΟ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΕ...

2011-05-03T01:41:00.000-07:00

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

ΑΙΜΑ ΚΑΚΟ...

2011-02-05T08:28:00.000-08:00

Με αφορμή τη θεατρική παράσταση "Αίμα Κακό" που παρακολούθησα χθες με σκηνοθέτη και μοναδικό (πρωτ-) αγωνιστή τον Άρη Ρέτσο, σκέφτηκα να παραθέσω το υπέροχο κείμενο πάνω στο οποίο στηρίζεται η παράσταση. Πρόκειται για το ομώνυμο κεφάλαιο ("Αίμα Κακό") του βιβλίου "Μια Εποχή Στην Κόλαση" του Γάλλου ποιητή Αρθούρου Ρεμπώ (1854-1891). Πιστεύω, πως πριν κάποιος-α αποφασίσει να δει αυτήν την παράσταση, θα ήταν χρήσιμο, να έχει διαβάσει το κείμενο ώστε να αντιληφθεί καλύτερα το ύφος και τη δυναμική της. Επίσης, προφανώς τεχνικοί- ή μπορεί και σκηνοθετικοί- λόγοι κάνουν πολλές φορές το κείμενο δυσ-άκουστο, οπότε και για αυτό το λόγο καλό είναι να πάτε "διαβασμένοι". Έτσι κι αλλιώς πάντως πρόκειται για κάτι πολύτιμο. Απολαύστε το.

Κληρονόμησα από τους Γαλάτες προγόνους μου

τ’ ασπρογάλαζο μάτι, το στενό τους κρανίο και την αγαρμπισιά τους στην πάλη. Το ντύσιμό μου είναι βάρβαρο σαν το δικό τους. Μόνο δεν λαδώνω τα μαλλιά μου.

Οι Γαλάτες ήταν γδάρτες αγριμιών

και κάφτες σανών οι πιο αδέξιοι της εποχής τους.

Απ’ αυτούς πάλι κρατώ: την ειδωλολατρεία

και την ακράτητη ορμή της ιεροσυλιάς- ω- όλες

τις διαφθορές, οργή κι ασέλγεια (την τρανή ασέλγεια) και πάνω από όλα ψέμα και τρυφηλότητα

Μισώ όλα τα επαγγέλματα.

Αρχιμάστοροι κι εργάτες, άξεστοι χωριάτες όλοι τους.

Ένα χέρι με πέννα αξίζει όσο κι ένα χέρι μ΄ αλέτρι.

Τι εποχή χεριών. Δε δύναμαι να ξεχωρίσω το χέρι μου.

Κι εξάλλου η οικογενειακή ζωή σου χάνει τον προορισμό.

Η καλή συμπεριφορά των ζητιάνων μού προξενεί δυσφορία.

Αηδία μού προξενούν οι εγκληματίες, σαν τους ευνουχισμένους.

Όσο για μένα, αυτός που είμαι, είμαι, κι είν’ αρκετό.

Αλλά ποιος μου έδωκε γλώσσα τόσο πονηρή,

ικανή να διαφεντεύει και να περιφρουρεί τη ραθυμία ως τώρα;

Χωρίς ποτέ να κάνω χρήση του κορμιού μου,

οκνότερος κι από βατράχι,

έζησα παντού.

Δεν υπάρχει οικογένεια στην Ευρώπη να μην την γνωρίζω.

Θέλω να πω οικογένειες σαν τη δική μου χρωστούν τα πάντα στην Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Έπιασα σχέσεις με το γιο κάθε άσπιλης οικογένειας.

***

Αν είχα βρει συνταύτιση μ΄ ένα περιστατικό

οποιοδήποτε- της ιστορίας της Γαλλίας.

Αλλά όχι, ποτέ.

Είναι φανερό πως η φυλή μου στάθηκε κατώτερη, πάντα.

Δε μπορώ να νιώσω την επανάσταση.

Η ράτσα μου δεν εξεγέρθηκε παρά για να λεηλατήσει: καθώς οι λύκοι παίρνοντας τ΄ αγρίμι καταπόδι, δίχως να το σκοτώνουν.

Στοχάζομαι την ιστορία της Γαλλίας,

πρωτότοκης θυγατέρας της Εκκλησίας.

Ξωμάχος, περιτρυγύρισα τους Άγιους Τόπους,

η φαντασία μου βρίθει με δρόμους σουαβητικούς αμαξωτούς,

πανοράματα του Βυζαντίου, τείχη της Ιερουσαλήμ.

Λεπρός, έκατσα πάνω σε σπασμένα κανάτια και τσουκνίδες,

σύρριζα σ’ ένα ντουβάρι μασημένο από τον ήλιο. Αργότερα, σιδηρόφραχτος ιππότης, περιπλανήθηκα κάτω απ’ άστρα γερμανικά.

Α! Να’ μαι πάλι, ξέφρενα χορεύοντας σ’ ένα ξέφωτο με κόκκινες ανταύγειες, αντάμα με γριές και με παιδιά.

Η μνήμη μου δεν προχωρεί πέρα από τη χώρα αυτή και τη Χριστιανοσύνη.

Ποτέ δεν θα πάψω να βλέπω τον εαυτό μου μεσ’ από το σχήμα αυτό. Μα πάντα μόνος, ανέστιος.

Κι η γλώσσα ποια να ‘ταν που μιλούσα;

Δε βλέπω ποτέ τον εαυτό μου μες στις διδαχές του Χριστού, μήτε στις προτροπές των ιερατικών προϊσταμένων-αντιπροσώπων του Χριστού.

Τι ήμουν στον περασμένο αιώνα; Ίχνος δεν διακρίνω σήμερα.

Μήτε γυρολόγοι ούτε σκοτεινοί πόλεμοι.

Η πρόστυχη φυλή τα κουκούλωσε όλα- ο λαός, ως λένε- η λογική, το κράτος, η επιστήμη.

Ω! Η επιστήμη. Διόρθωσε τα πάντα, χωρίς να αφήσει τίποτα ορθό.

Για την ψυχή και το κορμί (ευχέλαιο) έχουν την ιατρική και τη φιλοσοφία, ρετσέτες για αγαθές γυναίκες, και λαϊκούς σκοπούς διασκευασμένους.

Γεωγραφία, κοσμογραφία, μηχανική, χημεία!...

Η επιστήμη, η νέα πανύψηλη τάξη. Πρόοδος. Ο κόσμος βαδίζει εμπρός.

Γιατί τάχα να μη βαδίζει πίσω;

Να τ’ όραμα των αριθμών.

Διανύουμε πορεία προς το πνεύμα.

Μην αμφιβάλλετε ούτε λεπτό για τον χρησμόν αυτόν, σας λέγω.

Καταλαβαίνω και μην γνωρίζοντας πώς να το εκφράσω χωρίς να χρησιμοποιήσω λέξεις βλάσφημες, σιωπώ.

***

Ξανάρχεται της ειδωλολατρείας το αίμα!

Το πνεύμα βρίσκεται κοντά.

Ο Χριστός γιατί να μη με βοηθήσει χαρίζοντας στην ψυχή μου ηθική τελείωση κι ελευθερία; Αλλοίμονο. Το ευαγγέλιο πέρασε. Το Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο.

Λαίμαργα καραδοκώ το Θεό.
Στον Αιώνα τον άπαντα θα παραμείνω πρόστυχη ράτσα.

Είμαι στην παραλία της Βρετάνης.

Ανάβουν οι πόλεις το βράδυ. Ξοδεύτηκε η μέρα μου.

Εγκαταλείπω την Ευρώπη. Ο αέρας της θάλασσας θα κάψει τα πλεμόνια μου.

Παράξενα κλίματα θα τσουρουφλίσουν το πετσί μου.
Να κολυμπώ, να συνθλίβω τη χλόη, να κυνηγώ και πιο πολύ να καπνίζω.

Να ρουφώ δυνατά ηδύποτα σαν καυτό μέταλλο, καθώς συνήθιζαν οι ακριβοί πρόγονοι, τριγύρω στις φωτιές.

Θα γυρίσω πάλι με δέρμα μελαμψό, σιδερένια μέλη, μάτι φλογερό: όποιος με δει θα νομίζει πως βαστώ από γερή ράτσα.

Θα’ χω χρυσάφι, θα’ μαι τεμπέλης και χυδαίος.

Οι γυναίκες παραστέκονται τέτοιους φλογισμένους άρρωστους γυρνώντας πίσω από κλίματα τροπικά.

Θ’ ανακατευτώ με την πολιτική. Σώθηκα.

Τώρα είμαι απόβλητος. Αισθάνομαι απέχθεια για την πατρίδα.

Ένας ύπνος ολομέθυστος στην αμμουδιά,

αυτό αξίζει και τ’ άλλα κουραφέξαλα.

***

Δεν προχωρούμε.

Πάλι πίσω στους παλιούς δρόμους, φορτωμένους απ’ το πάθος μου, το πάθος όπου φύτρωσε τούτες τις ρίζες του πόνου στα πλευρά μου από την εποχή της λογικής- κι ανεβαίνει στον ουρανό, με κατακερματίζει, με γυρίζει ανάποδα, με παρασύρει.

Η ύστατη αγνεία κι η ύστατη δειλία. Ειπώθηκε. Να μην αφιερώνω τις αδυναμίες μου και τις αηδίες μου στον κόσμο. Εμπρός. Η πορεία, το φορτίο, η έρημος, οργή και πλήξη.

Σε ποιόν να πουληθώ;

Ποιο θηρίο να λατρέψω;

Ποια ιερή εικόνα καταπατιέται;

Ποιες καρδιές να συντρίψω;

Ποια ψέματα να ασπαστώ;

Σε ποιο αίμα να τσαλαβουτήσω;

Καλύτερα, να μην μπλέξεις με την εξουσία.

Η αχαΐρευτη ζωή, η τέλεια αποκτήνωση,- με λιπόσαρκο χέρι να σηκώσω το καπάκι της κάσσας, να κάτσω, να πάω από ασφυξία.

Ούτε γεράματα έτσι, ούτε κίνδυνοι: δεν είναι ο τρόμος Γάλλος. Α! Τόσο ολοκληρωτικά παραπεταμένος είμαι ώστε προσφέρω σ’ όποιο είδωλο τ’ ορμέμφυτό μου για την κατάκτηση της τελειότητας. Ω, αυταπάρνηση μου, ω θεσπέσια φιλευσπλαχνία μου. Κι όμως, εδώ κάτω. De profundis, Domine,

Τι ζώο είμαι.

***

Παιδί ακόμα, θαύμαζα τον σκαιό κατάδικο που πάντα έκλειναν πίσω από τις πόρτες της φυλακής.

Έψαχνα τα πανδοχεία και τις νοικιασμένες κάμαρες τις αγιασμένες με την παρουσία του.

Ατένιζα με το δικό του ιδανικό το μπλε του ουρανού και τον ανθισμένο μόχθο της εξοχής. Ερμήνευα το πεπρωμένο του στις πόλεις.

Ήταν από έναν άγιο πιο αγέρωχος, από έναν ποντοπόρο πιο νουνεχής- αυτός! Μάρτυρας του λογισμού και του θριάμβου του.

Πάνω σε δημοσιές, κάτω απ’ τη νύχτα του χειμώνα δίχως σκεπή, δίχως κουρέλι, δίχως ψωμί, ένας φθόγγος έσφιγγε την παγωμένη καρδιά μου.

"Τόλμη ή δειλία: τόλμη για σε. Δεν ξέρεις πού και γιατί τρέχεις.

Έμπα παντού, αποκρίσου σ’ όλα.

Αν γίνεται να σκοτώσουν ένα πτώμα, τότε να φοβάσαι μήπως σε σκοτώσουν".

Το πρωί το βλέμμα μου είχε χαθεί στο άπειρο κι η όψη μου είχε τόσο αδειάσει ώστε κι αν κάποιον αντάμωσα δεν θα με παρατηρούσε.

Στις πόλεις, ο βόρβορος έλαμπε έξαφνα κόκκινος και μαύρος, πανόμοιος με καθρέφτη αντανακλώντας την φλόγα λάμπας από δωμάτιο σε δωμάτιο, σαν θησαυρός σε δάσος.

Καλή τύχη, κραύγαζα γοερά κι αντίκρυζα ένα πέλαγο γεμάτο καπνό και λάμψη στον ουρανό και δεξιά κι αριστερά λαμπάδιαζαν τα πλούτη του κόσμου σαν ένα δισεκατομμύριο κεραυνοί.

Αλλά το όργιο κι η συντροφιά των γυναικών μού ήσαν απαγορευμένα.

Σύντροφος κανένας.

Είδα τον εαυτό μου περικυκλωμένο από ένα λυσσασμένο πλήθος αντίκρυ στο εκτελεστικό απόσπασμα να οδύρομαι από δυστυχία γιατί δεν μπορούσαν να με νιώσουν όμως συγχωρώντας τους- σαν την Ιωάννα Ντ’ Αρκ!

"Δάσκαλοι, παπάδες, αφεντάδες, κάνετε λάθος παραδίνοντας με στις αρχές. Βαστώ από ράτσα που τραγούδησε στα βασανιστήρια. Ποτέ δεν κατάλαβα τους νόμους. Δεν έχω συναίσθηση της ηθικής είμ’ ασύδοτος. Κάνετε λάθος".

Το παραδέχομαι, σφάλησα τα μάτια μου στο φως σας. Είμαι χτήνος. Νέγρος. Όμως υπάρχει τρόπος να σωθώ. Μα σεις δεν είστε παρά ψευτονέγροι, μανιακοί, αγριάνθρωποι, φιλάργυροι. Έμπορα, είσαι νέγρος· δικαστή, είσαι νέγρος· στρατηγέ είσαι νέγρος· αυτοκράτορα, παλιά φαγούρα, είσαι νέγρος· έχεις πιει αφορολόγητο ποτό από το διυλιστήριο του Διαβόλου.

Πυρετός και καρκίνος εμπνέουν τούτο το λαό.

Οι γέροι κι οι ανάπηροι είναι τόσο σεβαστοί ώστε δεν γίνονται αλλιώς παρά βραστοί. Προτιμότερα να αφήσεις την Ήπειρο αυτή που η παραφροσύνη δολοπλοκεί για να ταΐσει μ’ όμηρους αυτούς τους ελεεινούς.

Μπαίνω στο βασίλειο της Αφρικής.

Μήπως γνωρίζω καν τη φύση;

Μήπως γνωρίζω καν τον εαυτό μου;

Όχι πια λέξεις.

Θάβω τους πεθαμένους στην κοιλιά μου.

Ιαχές, τύμπανα, χορός, χορός, χορός, χορός.

Δεν βλέπω την ώρα να πέσω στο κενό καθώς ξεμπαρκαίρνουν οι λευκοί.

Πείνα, δίψα, κραυγές, χορός, χορός, χορός, χορός.

***

Ξεμπαρκαίρνουν οι λευκοί.

Το κανόνι.

Ανάγκη πάσα ν’ ανανήψουμε, να φορέσουμε ρούχα, να πιάσουμε δουλειά.

Δέχτηκε το πλήγμα της θείας χάρης η καρδιά μου.

Ω! Γιατί να μην το είχα μαντέψει!

Δεν έκανα κακό κανένα.

Ελαφρές οι μέρες μου θα’ ναι. Δίχως καμιά ανάγκη συγνώμης.

Δεν θα γνωρίσω τ’ άγχη της ψυχής παγερής στην έννοια του καλού, όπου σκαρφαλώνει με δριμύτητα το φως, σαν λαμπάδας νεκρικής.

Η τύχη του γιου κάθε ενάρετης οικογένειας, πρώιμο φέρετρο πλημμυρισμένο με δάκρυα λαμπικαρισμένα.

Η κραιπάλη, είναι βλακεία δίχως άλλο, βλακεία και διαφθορά: πρέπει να πεταχτεί η σαπίλα.

Ας ήταν να σημάνει το ρολόι της ώρας της άδολης θλίψης.

Έτσι λοιπόν θα περιφέρομαι, σαν ανήλικο, παίζοντας στις πύλες του παραδείσου, λησμονώντας κάθε συμφορά;

Γρήγορα! Άλλες ζωές υπάρχουν;- Ύπνος μες στον πλούτο- αδύνατο.

Ο πλούτος ήταν πάντα δημόσιο αγαθό.

Τα κλειδιά της γνώσης μόνον εφαρμόζουνε στη θεία αγάπη. Προσβλέπω στη φύση σα θεά καλοσύνης.

Χίμαιρες, ιδανικά, πλάνες, σας αφήνω: Το δίκαιο άσμα των αγγέλων ανεβαίνει πάνω από το σωτήριο σκάφος: είναι ο θείος έρωτας.

Δύο έρωτες.

Μπορώ να πεθάνω από γήινο έρωτα, να πεθάνω από εγκαρτέρηση.

Απαρνήθηκα ψυχές κι ο πόνος τους αύξησε την αναχώρησή μου.

Ανάμεσα στους ναυαγούς εμέ διαλέγεις· όσοι μένουν πίσω δεν είναι τάχα φίλοι μου; Σώσε τους! Η λογική γεννιέται μέσα μου. Ο κόσμος είναι καλός.

Θα ευλογώ τη ζωή.

Θ’ αγαπώ τους αδελφούς μου. Δεν είναι παιδιάστικες υποσχέσεις, ούτε ελπίδες μάταιες να ξεφύγω από τα γηρατειά και το θάνατο.

Απ’ το Θεό αντλώ τη δύναμή μου και δοξάζω το Θεό.

***

Η ανία δεν θα’ ναι πια ο έρωτάς μου.

Λύσσες, τρέλες, ασωτείες- εγνώρισα κάθε ακμή και παρακμή τους- ολάκερο το φορτίο μου αφήνω χάμω.

Ας αναμετρήσουμε, νηφάλιοι, την έκταση της αθωότητάς μου.

Δεν θέλω πια να εκλιπαρώ βίτσες για παρηγοριές.

Μήτε κ’ έχω σκοπό να σαλπάρω για το ταξίδι του γάμου με τον Ιησού- Χριστό πεθερό μου.

Δεν είμαι πια δέσμιος της λογικής μου. Είπα: Θεός. Θέλω ελευθερία μες στη σωτηρία.

Πώς να τη βρω; Ρηχά γούστα τα παράτησα.

Μήτε πλέον ανάγκη για αφοσίωση ή θεία αγάπη.

Ούτε νοσταλγίες για την εποχή των τρυφερών υπάρξεων.

Ο κάθε ένας με την δική του λογική, ειρωνεία και συμπάθεια: κρατώ τη θέση μου στην κορυφή αυτής της αγγελικής κλίμακας του ορθολογισμού. Όσο για την καθιερωμένη ευτυχία, οικογενειακή είτε… όχι, δεν αντέχω.

Έχω οργιάσει πάρα πολύ, πάρα πολύ εξασθενίσει. Με το μόχθο καρπίζει η ζωή, πλατειασμός της κακιάς ώρας!

Εμένα η ζωή μου δεν είναι πεδικλωμένη, πετάει και πλέει μακριά, αντίπερα από κάθε πράξη, αυτή την αγαπητή βολή του κόσμου.

Τι γεροντοκόρη είμαι να μου λείπει το θάρρος να αγαπήσω το θάνατο.

Αν ο Θεός με οδηγούσε στην άπειρη γαλήνη, στην παντοτεινήν αιθρία, στην προσευχή- σαν τους Αγίους μιας εποχής αλλοτινής- Άγιοι, αυτοί είναι παντοδύναμοι! Αποδημητές και καλλιτέχνες έτσι καθώς είναι, κανείς δεν τους χρειάζεται. Φάρσα δίχως τέλος; Με κάνει να κλαίω η αθωότητά μου.

Φάρσα είναι η ζωή κι όλοι παίζουμε τον ρόλο του πρωταγωνιστή.

***

Αρκετά: Να η τιμωρία.- Εμπρός, βάδην.

Αχ! Τα πλεμόνια μου καίγονται, σφαδάζουν τα μηνίγγια μου. Διαμέσου του ήλιου περνάει η νύχτα μες στα μάτια μου: Καρδιά… Μέλη… Πού βαδίζουμε; Στη μάχη; Είμαι άπραγος. Οι άλλοι προχωρούν. Όπλα, σύνεργα… χρόνος!...

Φωτιά! Φωτιά πάνωθέ μου. Εδώ! Ή να παραδοθώ: δειλοί:- Θ’ αυτοκτονήσω! Θα ριχτώ στα πέλματα των αλόγων! Αχ… Θα μου γίνει συνήθεια.

Τέτοια θα’ ναι η γαλλική ενατένιση της ζωής, το μονοπάτι της τιμής!

ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΝ...;

2010-12-05T06:43:00.000-08:00

T: Πιάσε μια μπύρα

Μ: Να την πιάσω ή να στη φέρω κιόλας;

T: Να την πιάσεις και να τη φέρεις. Παγωμένη να ΄ναι.

Μ: Έλα, τελείωνε. Και μην αρχίζεις το ποτό από το πρωί.

T: Η μπύρα δεν είναι ποτό, φρουτάκι είναι.

Μ: Φρουτάκι είναι;

T: Σαν το μήλο ρε παιδί μου. Μοιάζει το μήλο με το καρπούζι;
Και τα δύο φρούτα είναι, αλλά μοιάζουν;

Μ: Είναι φρούτα.

T: Ναι, αλλά μοιάζουν;

Μ:Αφού είναι φρούτα!

T: Ναι, αλλά το ένα είναι τεράστιο ενώ το άλλο μια κουτσουλιά.

Μ: Τελοσπάντων, εσύ να μην πίνεις ούτε φρουτάκια ούτε φρούτα.

T: Μήλο πίνω, όχι καρπούζι.

Μ: Τι θα κάνουμε σήμερα;

T: Δηλαδή;

Μ: Τι δηλαδή; Ρωτάω: τι θα κάνουμε σήμερα;

T: Τι θες να κάνουμε;

Μ: Μην κάτσουμε έτσι, άπραγοι.

T: Μα μου αρέσει να μην κάνω κάτι.

Μ: Δηλαδή θα πίνεις όλη την ημέρα;

T: Αυτό σημαίνει πως κάνεις κάτι;

Μ: Σημαίνει πως πίνεις.

T: Είναι κάτι όμως να πίνεις; Είναι πράξη, κάνεις κάτι;

Μ: Ναι ρε παιδί μου, κάτι κάνεις, πίνεις.

T: Αν σημαίνει ότι κάνεις κάτι, δεν θέλω να πίνω. Δε θα μπορούσε να μην είναι κάτι το να πίνεις; Να ήταν κάτι όπως το κατούρημα, κάτι φυσιολογικό, κάτι που το κάνουν όλοι, κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις γιατί το κάνουν όλοι και άρα πρέπει να το κάνεις κι εσύ.

Μ: Ίσως να μπορούσε, αλλά δεν είναι.

T: Γιατί το μυαλό σου κολλάει πάντα με ό,τι υπάρχει; Δες και λίγο παραπέρα. Καθόλου φαντασία δεν έχεις.

Μ: Και με τι να ασχολούμαι δηλαδή; Με το αν το ποτό μοιάζει με το κατούρημα και το αν πίνεις είναι κάτι ή δεν είναι τίποτα;

T: Γιατί όχι;

Μ: Πάλι θα κάνω κάτι: θα σκέφτομαι, θα συγκρίνω, θα φαντάζομαι.

T: Και η φαντασία είναι να κάνεις κάτι;

Μ: Κάτι κάνεις αλλά είναι σαν το κατούρημα

T: Δηλαδή;

Μ: Δηλαδή είναι κάτι φυσιολογικό. Η φαντασία είναι αυθόρμητη.
Δεν μπορείς να μην κάνεις τίποτα. Τώρα μιλάμε, κάνουμε κάτι. Και για να μην μείνουμε σε αυτό, τι λες να κάνουμε σήμερα;

T: Δεν ξέρω. Φέρε μου μια μπύρα.

Μ: Την ήπιες κιόλας;

T: Πολλές ερωτήσεις κάνεις σήμερα.

Μ: Είναι η τελευταία. Δεν υπάρχει άλλη.

T: …ερώτηση;

Μ: Μπύρα

T: Πώς δεν υπάρχει! αφού πήρα χθες!

Μ: Χθες δε βγήκες καθόλου από το σπίτι.

T: Μα τι λες τώρα; Αφού πήγα στο περίπτερο.

Μ: Την προηγούμενη βδομάδα είχες πάει στο περίπτερο. Δεν υπάρχουν άλλες μπύρες, μόνο μία

T: Θα με βγάλεις τρελό;

Μ: Κάθε Τετάρτη βγαίνεις για μπύρες και χθες ήταν Δευτέρα.

T: Χθες ήταν Τετάρτη.

Μ: Χθες ήταν Δευτέρα.

T: Χθες ήταν η μέρα που βγήκα για μπύρες.

Μ: Χθες ήταν Δευτέρα. Δε θα τσακωθούμε για αυτό.

T: Γιατί να τσακωθούμε; Μιλάμε.

Μ: Ναι, αλλά αυτό που λες δεν έγινε.

T: Έγινε. Κοίτα λίγο το ημερολόγιο

Μ: Δεν έχουμε. Μήπως το είδες στον ύπνο σου;

T: Ρωτάς αν κοιμήθηκα;

Μ: Και τι έκανες όλο το βράδυ;

T: Σε άκουγα να τρίζεις τα δόντια σου πάλι.

Μ: Έτριζα τα δόντια μου;

T: Όπως κάθε βράδυ.

Μ: Είδες;

T: Τι να δω;

Μ: Όλη μέρα δεν κάνουμε τίποτα και το βράδυ τρίζω τα δόντια μου.

T: Και τι σχέση έχει αυτό;

Μ: Δεν ξέρω… με αγχώνει η απραξία

T: Γιατί δεν πίνεις μια μπύρα;

Μ: Σου έδωσα την τελευταία. Τι να μου κάνει η μπύρα;

T: Να πίνεις πριν κοιμηθείς λέω.

Μ: Δεν θέλω να κάνω κοιλιά.

T: Κάνει στομάχια η μπύρα;

Μ: Με δουλεύεις; Κοιτάξου λίγο στον καθρέφτη.

T: Που είναι ο καθρέφτης;

Μ: Στο δωμάτιο.

T: Δε σου είπα πως θέλω να μείνω άπραγος;

Μ: Τι σχέση έχει αυτό;

T: Αν πάω μέχρι την κρεβατοκάμαρα, θα έχω κάνει κάτι.

Μ: Μα τι άνθρωπος είσαι εσύ;

T: Διαφορετικός.

Μ: Όσο για αυτό… όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Κανένας δεν είναι ίδιος.

T: Άρα μοιάζουμε.

Μ: Τι εννοείς;

T: Ε, είσαι κι εσύ διαφορετικός, οπότε μοιάζουμε.

Μ: Ναι, αλλά εγώ θέλω να κάνω κάτι.

T: Εντάξει, είπαμε μοιάζουμε, δεν είμαστε ίδιοι.

Μ: Θα κάνουμε κάτι τελικά;

T: Φαγώθηκες. Τι θες να κάνουμε;

Μ: Να πάμε για ένα καφέ ας πούμε.

T: Που;

Μ: Το που είναι το πρόβλημα; Όπου θες.

T: Μα δε θέλω.

Μ: Τι άνθρωπος είσαι τέλος πάντων;

T: Πάλι τα ίδια; Κατ ‘εικόνα και ομοίωση.

Μ: Κατ ‘εικόνα και ομοίωση ποιου; Εσύ δεν μοιάζεις με κανέναν. Βαριέσαι να κάνεις ο,τιδήποτε, πίνεις από το πρωί, δεν κουνιέσαι ούτε για κατούρημα.

T: Νομίζεις ότι είναι εύκολο να κάθεσαι άπραγος;

Μ: Θέλει προσπάθεια;

T: Εσύ κοροϊδεύεις, αλλά ναι, θέλει προσπάθεια. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να πειθαρχήσεις τον εαυτό σου στην απραξία; Μου πήρε αρκετό χρόνο να τα καταφέρω και δε θα τα παρατήσω τώρα.

Μ: Για ένα καφέ σου ζητάω να πάμε, δε σου είπα να σκάψεις.

T: Καλύτερα να μου έλεγες να σκάψω. Τουλάχιστον θα παράταγα την απραξία για κάτι… σημαντικό, για κάτι που όταν το κάνεις… κάνεις στα αλήθεια κάτι.

Μ: Δηλαδή αν σου έλεγα να πάμε να σκάψουμε θα δεχόσουν;

T: Υπήρχε μια πιθανότητα, ο καφές όμως δεν είναι ούτε πράξη ούτε απραξία. Κάνεις κάτι και δεν κάνεις και τίποτα, δηλαδή δεν υπάρχει ουσία.

Μ: Εντάξει, κατάλαβα. Δε θα πάμε για καφέ.

T: Δε τά ‘παμε; Ουσία μηδέν. Κάθεσαι σε μια καρέκλα, ρουφάς τον καφέ σου, κουτσομπολεύεις κι αυτό ήταν. Καλύτερα σπίτι.

Μ: Ας κάτσουμε σπίτι λοιπόν.

T: Φέρε μου μια μπύρα.

Μ: Πάλι τα ίδια; Δεν είπαμε ότι τέλειωσαν;

T: Αφού χθες πήγα και πήρα, πώς τέλειωσαν;

Μ: Η τελευταία είναι εδώ μπροστά σου.

T: Αυτή η κίτρινη;

Μ: Ναι αυτή.

T: Εγώ είχα πάρει κόκκινες, πώς βρέθηκαν εδώ οι κίτρινες;

Μ: Πάντα κίτρινες δεν πίνεις;

T: Εγώ; Ποτέ.

Μ: Τις μισείς τις κόκκινες, το’ χεις ξεχάσει;

T: Τίποτα κόκκινο δεν μισώ, εμένα μ’ αρέσει το κόκκινο.

Μ: Φαίνεται ότι έχεις κάνει μια εξαίρεση με τις μπύρες.

T: Αποκλείεται. Ρίξε μια ματιά στο σαλόνι, όλα κόκκινα δεν είναι;

Μ: Σου είπα: είναι η εξαίρεση σε έναν ηλίθιο κανόνα.

T: Είπες ηλίθιο κανόνα;

Μ: Ναι, είπα ηλίθιο κανόνα.

T: Είναι ηλίθιο να σ’ αρέσει κάτι;

Μ: Μα όλα κόκκινα; Είναι υπερβολικό.

T: Μα και εσένα σ’ αρέσει το κόκκινο.

Μ: Ναι, αλλά επιλέγω κι άλλα χρώματα στα ρούχα μου.

T: Εμένα μ’ αρέσει το κόκκινο. Θέλω όλα να είναι κόκκινα.

Μ: Μα μέχρι και τα εσώρουχα;

T: Μάλιστα, μέχρι κι αυτά. Ποιόν ενοχλώ;

Μ: Εμένα. Κάθε βράδυ που πέφτουμε στο κρεβάτι νομίζω ότι κοιμάμαι με τον Τρότσκι.

T: Γιατί με αυτόν;

Μ: Αυτός δεν ήταν ο αρχηγός του Κόκκινου Στρατού;

T: Α, για αυτό.

Μ: Ε, για τι άλλο;

T: Έλεγε μήπως του μοιάζω…

Μ: Όχι, με τίποτα.

T: Γιατί με τίποτα; Μούσια δεν είχε κι αυτός;

Μ: Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.

T: Ναι, τα "Κύριε Ελέησον" τον κάνουνε.
(σιωπή)
Λες να μου πήγαινε για παπάς;

Μ: Μπα, δε νομίζω.

T: Γιατί το λες αυτό;

Μ: Ε δε θα σου πήγαινε. Αυτοί απεχθάνονται τα χρώματα.

T: Δεν απεχθάνονται τα χρώματα, απλά αγαπούν το μαύρο.

Μ: Έχετε κάτι κοινό δηλαδή, μάλλον το μόνο.

T: Εσύ δεν είπες πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί; Εκείνοι το μαύρο, εγώ το κόκκινο.

Μ: Πάω για ένα καφέ;

T: Χωρίς εμένα;

Μ: Αφού δε θέλεις.

T: Κι εσύ θες να πας οπωσδήποτε;

Μ: Ναι

T: Σκέφτηκες καθόλου την ένστασή μου για οποιαδήποτε πράξη;

Μ: Αυτά είναι βλακείες.

T: Τουλάχιστον, πριν φύγεις μπορείς να μου φέρεις μια μπύρα;

Μ: Κόκκινη ή κίτρινη;

Ο ΜΟΛΥΒΕΝΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ...

2010-11-27T05:45:00.000-08:00

ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ Ε. ΧΑΣΑΝΙΩΤΗ

Η φωτιά δεν είναι σύμμαχος κανενός: μπορεί να κάψει και να λιώσει τα πάντα. Ο μολυβένιος στρατιώτης το γνώριζε αυτό από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε ανάμεσα στις φλόγες μέσα στο τζάκι. Αν έμενε αδρανής, η φωτιά θα τον έλιωνε. Το υλικό από το οποίο ήταν φτιαγμένος δε θα άντεχε για πολύ. Χρησιμοποιώντας τη ξιφολόγχη από το όπλο του σύρθηκε έξω από το τζάκι. Ήταν εκπαιδευμένος για κάτι τέτοιο.

Η χαρά της διάσωσής του όμως αντισταθμίστηκε από το άτυχο και άδικο τέλος της χορεύτριας. Οι πύρινες γλώσσες την έκαψαν παρά την προσπάθεια του να τη σώσει. Η τελευταία της φράση «αγάπη, αγάπη, δώσ’ μου το χέρι σου το λατρεμένο» θα έμενε για πάντα σφηνωμένη στη μνήμη του. Κάτω από τις στάχτες της χορεύτριας ο μολυβένιος στρατιώτης βρήκε ένα χρυσό δαχτυλίδι. Το πήρε, το φύσηξε για να το καθαρίσει από τις στάχτες και το φόρεσε στο δάχτυλο του δεξιού του χεριού, όπως κάνουν οι παντρεμένοι. Θα συμβόλιζε την αγάπη και τον έρωτά τους.

Ο μολυβένιος στρατιώτης αποφάσισε να αναζητήσει ένα νέο μέρος για να μείνει. Ο πόνος του για τη χορεύτρια και το καπρίτσιο του μικρού παιδιού που τον πέταξε στο τζάκι δεν του επέτρεπαν την παραμονή. Το μικρό παιδί τον έβαλε να αναμετρηθεί με τις φλόγες, επειδή ήταν μονοπόδαρος. Δεν κατάλαβε το γεγονός πως το ότι ισορροπούσε στο ένα πόδι τον έκανε ξεχωριστό από τα υπόλοιπα στρατιωτάκια ούτε εκτίμησε τις στρατιωτικές του αρετές και την προσήλωσή του στο καθήκον την ώρα της μάχης.

Αφού χαιρέτησε τα είκοσι τέσσερα μολυβένια αδέλφιά του, κούμπωσε τη στολή του, φόρεσε το καπέλο του, πέρασε το όπλο του στον αριστερό ώμο του και βγήκε έξω στο δρόμο. Ένα χελιδόνι τον ρώτησε πού πηγαίνει. Όταν αυτός αποκρίθηκε πως πάει όπου τον βγάλει ο δρόμος, το χελιδόνι του πρότεινε να καβαλήσει στην πλάτη του και να ταξιδέψουν μαζί. «Καλύτερα να ταξιδεύεις παρέα με κάποιον παρά μόνος», σκέφτηκε ο μολυβένιος στρατιώτης και ανέβηκε πάνω στο νέο του φίλο. Ήταν την εποχή που τα χελιδόνια έφευγαν από τα κρύα μέρη και πήγαιναν στα ζεστά.

«Πού πάμε;», ρώτησε ο μολυβένιος στρατιώτης.
«Στην Αθήνα», απάντησε το χελιδόνι.

Προσγειώθηκαν στην Πλάκα, κάτω από την Ακρόπολη. Εκεί, χωρίστηκαν και ακολούθησε ο καθένας το δρόμο του. Ο μολυβένιος στρατιώτης περπάτησε ανάμεσα στα στενά δρομάκια με τα χαριτωμένα σπίτια. Ανέβηκε στον Άρειο Πάγο και έμεινε έκπληκτος από το μέγεθος της πόλης. Ένας ορίζοντας κτιρίων, τόσο μακρύς όσο έβλεπε το μάτι του. Έπειτα, κατηφόρισε προς το Θησείο, περιπλανήθηκε στου Ψυρρή, βγήκε στην Ομόνοια, περπάτησε όλη τη Σταδίου και έφτασε στο Σύνταγμα.

Εκεί, γινόταν μια πορεία των εργαζομένων για το νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Περικοπές στις συντάξεις και στους μισθούς, απολύσεις, υψηλή ανεργία. Ο μολυβένιος στρατιώτης βρέθηκε ανάμεσα στους διαδηλωτές και στους αστυνομικούς. Η στολή των αστυνομικών έμοιαζε κάπως με τη δική του, αλλά αποφάσισε να μην πάρει το μέρος κανενός.

Άρχισε να βρέχει. Βρήκε ένα χάρτινο καράβι, μπήκε μέσα σε αυτό και κατηφόρισε την Ερμού. Είχε ξανακάνει βαρκάδα, τότε που τα δύο αγόρια τον είχαν βρει στο δρόμο και τον είχαν βάλει μέσα σε ένα χάρτινο καράβι για να τον «τιμωρήσουν» που είχε ένα πόδι. Τότε, είχε καταλήξει στο στομάχι ενός ψαριού. Τώρα, βρέθηκε μπροστά σε μια βυζαντινή εκκλησία, την Καπνικαρέα. Κατέβηκε από το καράβι του και κοίταξε τριγύρω του. Εμφανίστηκε ξαφνικά ένα ποντίκι και του ζήτησε το χάρτινο καράβι.

- «Πριν στο δώσω, θέλω μου πεις πού θα βρω ένα υπαίθριο παζάρι».
«Στο Μοναστηράκι. Ανέβα ξανά στο καράβι. Σαλπάρουμε. Θα σε πάω εγώ», είπε το ποντίκι.

Πράγματι, μετά από λίγο βρέθηκε μπροστά από ένα σεντόνι που είχε παλιά βιβλία και χρησιμοποιημένα παιχνίδια. Ο έμπορος πρόσεξε τον μολυβένιο στρατιώτη, τον σήκωσε από κάτω, τον στέγνωσε με ένα πανί και τον τοποθέτησε δίπλα σε έναν G.I.Joe. Σε αντίθεση με τον μολυβένιο στρατιώτη, ο G.I.Joe ήταν ένας σύγχρονος στρατιώτης, μυώδης, με πράσινο μπερέ, με όπλο τελευταίας τεχνολογίας και αντί για ξιφολόγχη είχε ένα κοφτερό οδοντωτό μαχαίρι στο πλαϊνό μέρος της ζώνης του.

«Τι στρατιώτης είσαι εσύ, τι στολή είναι αυτή, με ένα πόδι και με ένα χρυσό δαχτυλίδι;», ρώτησε με υπεροψία ο G.I.Joe.

«Είμαι ένας στρατιώτης από το στρατό του Ναπολέοντα. Δεν είχα ποτέ μου δύο πόδια, αλλά αυτό δε με έκανε ποτέ λιγότερο θαρραλέο και ικανό. Έχω δώσει τις μάχες μου και θα συνεχίσω να της δίνω. Το χρυσό δαχτυλίδι είναι ο έρωτας και η αγάπη μου για τη χορεύτριά μου. Το όπλο μου δουλεύει και η ξιφολόγχη μου κόβει». Και ο μολυβένιος στρατιώτης κατέληξε τη σύντομη παρουσίασή του ως εξής: «Είμαι φτιαγμένος από μολύβι και όχι από πλαστικό».

ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΡΠΟΥΖΙΟΥ...

2010-11-13T08:09:00.000-08:00

ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ Ε. ΧΑΣΑΝΙΩΤΗ

Πέμπτη βράδυ, μια δύσκολη μέρα μόλις είχε τελειώσει. Το ταξίδι της επιστροφής ήταν πιο κουραστικό από ό,τι συνήθως λόγω της απρόσμενης κίνησης στο δρόμο. Τουλάχιστον υπήρχε περισσότερη άνεση στην καρότσα του φορτηγού σε σχέση με το πρωί που ήταν στοιβαγμένοι όλοι ο ένας πάνω στον άλλον.

Κάθε πρωί που ξεκινούσαν για τη λαϊκή αγορά υπήρχε γκρίνια και μουρμούρα: λίγο η έλλειψη χώρου, λίγο το πολύ πρωινό ξύπνημα, λίγο ο χαρακτήρας ορισμένων προκαλούσε εντάσεις και τσακωμούς. Οι συμμαχίες άλλαζαν κάθε φορά, πότε φρούτα εναντίων λαχανικών, πότε φρούτα εναντίον φρούτων. Κοντολογίς, όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί!

Σήμερα το ματς ήταν καρπούζια εναντίον πεπονιών! Μεγάλος τσακωμός. Όλα ξεκίνησαν, όταν η Αμαλία το καρπούζι έπεσε κατά λάθος πάνω σε δυο πεπόνια καταπλακώνοντάς τα. Τα άτυχα πεπόνια χτύπησαν σοβαρά. Η Αμαλία βέβαια δεν έπαθε τίποτα. Τα υπόλοιπα πεπόνια αντέδρασαν φωνάζοντας και κλωτσώντας με μανία την Αμαλία με αποτέλεσμα να κατρακυλήσει προς το μέρος των καρπουζιών.

Τα καρπούζια, γνωστά για την αλληλεγγύη τους και τη μαχητικότητά τους, δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Κινήθηκαν με άγριες διαθέσεις προς το μέρος των πεπονιών. Αν δεν έμπαιναν στη μέση τα πορτοκάλια και τα κολοκύθια, θα είχαμε σύρραξη! Οι μελιτζάνες προσπάθησαν να κάνουν το διαιτητή! Το επεισόδιο περιορίστηκε σε φραστικές αντιπαραθέσεις.

«Καρπούζια, κοιλαράδες, μαυρόσποροι, χοντρόφλουδοι!», φώναζαν τα πεπόνια.
«Πεπόνια, κιτρινιάρηδες, πασατέμποι!», απαντούσαν τα καρπούζια.

Όταν όλοι πήραν τις θέσεις τους στον πάγκο της λαϊκής, όλα ξεχάστηκαν. Οι περισσότεροι κατέληξαν σε τσάντες και καρότσια. Όσοι ξέμειναν στους πάγκους, αφού τελείωσε η λαϊκή, ανέβηκαν ξανά στην καρότσα του φορτηγού για να επιστρέψουν στο σπίτι. Η Αμαλία και τα δύο πληγωμένα πεπόνια ήταν ανάμεσα σε αυτούς.

Η Αμαλία ήταν πολύ στεναχωρημένη και είχε τύψεις που είχε χτυπήσει τα δύο πεπόνια. Ήθελε να την ξεχάσει αυτήν την ημέρα. Δεν είχε όρεξη για κουβέντα με τα υπόλοιπα φρούτα και λαχανικά της παρέας και πήγε για ύπνο. Στριμώχτηκε πίσω από ένα καφάσι για να μην ξανακυλήσει άθελά της την ώρα που θα κοιμόταν.

- «Αμαλία, ξύπνα, πρέπει να μας ακολουθήσεις».
Η Αμαλία άνοιξε τα μάτιά της και είδε γύρω στα πενήντα πεπόνια να την έχουν περικυκλώσει. Δεν είχε άλλη επιλογή. Προσπάθησε να ζητήσει βοήθεια από τα υπόλοιπα καρπούζια, αλλά δεν έβγαινε φωνή από μέσα της.
«Πού πάμε», είπε.
«Μη μιλάς», της απάντησαν με αυστηρό τόνο.

Κατέβηκαν από την καρότσα και κύλησαν ως τον μπλε κάδο της ανακύκλωσης.
«Εδώ είμαστε», είπε η Πέπη το πεπόνι.

Δίπλα στον κάδο στεκόταν ο Μιχάλης, ο γεωργός που είχε καλλιεργήσει τα καρπού-ζια και τα πεπόνια.
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μιχάλης μας αγαπάει όλους το ίδιο και ότι είναι ο πιο κατάλληλος κριτής», δήλωσε η Πέπη.
«Κριτής για ποιο πράγμα;», είπε με αγωνία η Αμαλία.

Και η Πέπη το πεπόνι εξήγησε: «Ο Μιχάλης κρατάει στη μασχάλη του ένα καρπούζι. Εσύ, Αμαλία, πρέπει να σκαρφαλώσεις στη μασχάλη του και να κρατηθείς εκεί μαζί με το άλλο καρπούζι για δέκα λεπτά. Αν πέσεις νωρίτερα, έχασες».

«Δηλαδή;», ρώτησε η Αμαλία.
«Θα σε κόψουμε στη μέση με ένα μεγάλο μαχαίρι και θα σε πετάξουμε μέσα στον μπλε κάδο. Και όλοι οι άνθρωποι θα σε κατηγορήσουν ότι κατέστρεψες με το κόκκινο ζουμί σου και τα μαύρα σπόρια σου τα χαρτιά που ήταν για την ανακύκλωση», εξήγησε η Πέπη.

Η Αμαλία το καρπούζι σκαρφάλωσε στη μασχάλη του Μιχάλη. Δεν άντεξε όμως για πολύ. Γλίστρησε και έπεσε κάτω. Έσκασε σαν καρπούζι!

Ένιωσε ένα άγγιγμα και άρχισε να παραληρεί: «Όχι, μην το κάνετε αυτό. Έπεσα άθελά μου πάνω στα πεπόνια! Δε θέλω να καταστρέψω τα χαρτιά της ανακύκλωσης!».

Τότε, τη σκούντηξε πιο δυνατά ο Μιχάλης και η Αμαλία ξύπνησε.
- «Αμαλία, τι συμβαίνει; Γιατί φωνάζεις; Όνειρο έβλεπες;».
«Εμ, μάλλον,, ναι, κάτι πικρό!», απάντησε με σαρκασμό η Αμαλία.
«Σήκω. Ετοιμάσου. Ξημέρωσε και πρέπει να πάμε στη λαϊκή», είπε ο Μιχάλης.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΖΩΗ...

2010-10-21T05:12:00.000-07:00

Περπατούσα χωρίς οδηγό και πυξίδα
Η πόλη που γεννήθηκα είχε βομβαρδιστεί ανελέητα, μύριζε βία
Μέσα στα σπλάχνα της έθρεφε όντα που δεν γνώριζαν τι είχε συμβεί
και κινούνταν τηλεκατευθυνόμενα προς την επιφάνεια
Την επόμενη μέρα ακούστηκαν από τα μεγάφωνα οδηγίες
Καμπουριάσαμε σε στυλ μπάτλερ και σταθήκαμε ακίνητοι ο ένας δίπλα στον άλλον
Το νέο καθεστώς είχε απαγορέψει να κοιτάμε τους άλλους. Και να κλαίμε δεν επιτρεπόταν
Μόνο η μοναξιά και η ομοιομορφία επιτρέπονταν, χωρίς κλάματα, με θάρρος.
Δεν αστειευόντουσαν με τις διαταγές, το είπαν ξεκάθαρα

Μας έδωσαν καθαρά σώματα και δυνατό DNA για να μπορούμε να αντέξουμε
Οι ψυχολόγοι είχαν απλώσει τις προηγούμενες ψυχές μας σε ηλεκτροφόρα σύρματα
και το νέο Εγώ μας βρισκόταν στο «Κρατικό Γραφείο Περίληψης Ζωών»
Υπάλληλοι πηγαινοέρχονταν χωρίς σκοπό κοιτώντας επίμονα τις ψυχές μας πάνω στα σύρματα.
Κρυφογελούσαν και κάποιοι έκαναν μορφασμούς που πίεζαν τα μηνίγγια τους επίπονα
Το πρόσωπό τους ήταν σκληρό και γεμάτο χαρακιές
Και εμείς ήμασταν πληγωμένοι, αντέχαμε όμως
Tα παιδιά μας όμως, τα παιδιά… είχαν σκοτωθεί μέσα στην κοιλιά μας
και κολυμπούσαν στο ξερό αίμα της αναμονής του Κόσμου,
που δε θα ερχόταν ποτέ

"Τα παιδιά σας πέθαναν" ακούστηκε η φωνή από τα μεγάφωνα
"μην έχετε πρόβλημα, το Κράτος θα φροντίσει για την ταφή. Απαγορεύεται να έρθετε, δεν επιτρέπεται να στενοχωριέστε. Πρέπει να είστε έτοιμοι"
Τα μάτια των παιδιών ήταν ανοιχτά και κοιτούσαν το εσωτερικό μας κενό
Κι εμείς ήμασταν σε όλους υπόχρεοι που απλά ζούσαμε
Κι αν πεθαίναμε, το Κράτος θα πλήρωνε την ταφή
Μα εμείς δεν θέλαμε χώμα, έξω θέλαμε, στην ελευθερία
να αφήσουμε τα κουφάρια μας στον άνεμο και τη βροχή, να μας αποτελειώσουν τα όρνια

Η μοναξιά δεν ήταν πρόβλημα, την είχαμε συνηθίσει.
Που δεν μας άφηναν να κοιτιόμαστε μας ενοχλούσε.
Που τα παιδιά μας τα προτιμούσαμε νεκρά μας ενοχλούσε
Που το κράτος μας φρόντιζε και μας κοίταζε μέσα στα μάτια
Η ψυχή μας του ανήκε, τα παιδιά μας ήταν νεκρά μέσα μας
Και εμείς απαγορευόταν να κοιταχτούμε
Και τα μεγάφωνα έπαιζαν παλιούς ύμνους
Και τα παιδιά ήταν πεθαμένα μέσα μας
Και μεταφέραμε στο πρόσωπα μας την αθωότητα του μικρού ανθρώπου
Μόνο που τώρα είχαμε μεγαλώσει και ήμασταν λίγοι, πολύ λίγοι
Και τα όντα ήταν Υπηρεσιακά, έκαναν τη δουλειά τους καλά και αμείβονταν
Μόνο κάτι φωτογραφίες αποτύπωναν την παλιά ζωή
Και τα παιδιά μας γεννιόντουσαν νεκρά
Και εμείς δεν κοιτιόμασταν

ΤΟ ΣΚΑΘΑΡΙ...

2010-08-24T14:11:00.000-07:00

Πίσω από το κομοδίνο στο παλιό σαλόνι κρυβόταν ένα σκαθάρι. Ήταν γερασμένο πια και κουραζόταν να κάνει μπάλες και να κουβαλάει τα περιττώματα του σκύλου και της γάτας. Όμως αυτή ήταν η ζωή του, τι άλλο να έκανε; Δεν ήξερε κάτι άλλο, η φύση του το έφτιαξε για να ζει με αυτόν τον εξευτελιστικό στα μάτια των ανθρώπων τρόπο.

Για αυτό και ήταν κρυμμένο, δεν μπορούσε να αντέξει τη ματιά τους, τα σχόλιά τους, τις κινήσεις που έκαναν όταν το έβλεπαν να ξεμυτά και να αναζητά μια παρέα που να ζει, ένα ον που να το σέβεται, μακριά από περιττώματα και βρωμιές.

Κάποτε ένας ευφάνταστος τύπος είχε σκεφτεί να το εκπαιδεύσει για να κάνει νούμερο σε τσίρκο, να παίζει με τα περιττώματα όπως παίζουν οι ζογκλέρ με τις κορύνες τους, να γελάνε τα παιδιά και οι γονείς τους, να γίνει το σκαθάρι κάτι σαν άνθρωπος.

Το σκαθάρι το σκεφτόταν μέρες, ρώτησε τα μυρμήγκια που όλα τα έντομα θεωρούσαν σοφά, σκέφτηκε και… σκέφτηκε και τελικά έφτασε μέχρι τον Μεγάλο Τερμίτη.
Εκείνος του είπε: «μην αφήσεις το ταλέντο που σου έδωσε η φύση να πάει χαμένο, άλλωστε τι θα τα κάνεις τα λεφτά, εδώ δεν έχεις που να τα ξοδέψεις, στο σπίτι που κρύβεσαι κανείς δεν σου δίνει σημασία, οπότε… άσε τους ανθρώπους να πουλάνε και να αγοράζουν τα περιττώματά τους. Αυτοί φαίνεται να ξέρουν καλά τι κάνουν.»

Η ΑΛΥΣΙΔΑ...

2010-06-30T08:06:00.000-07:00

Να χυθείς μεσ' στον παλμό του κόσμου και να νιώσεις την αίσθηση του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Ό,τι κι αν κάνω εκεί θέλω να καταλήξω, κάπου εκεί θέλω να πάω.

Να θαφτώ στις πλάκες των παλιών φίλων, να ξανανιώσω τους πρώτους έρωτες και τη ζαλάδα από τα πρώτα εφηβικά τσιγάρα, τότε που ο έρωτας σημάδευε κάθε μέρα την ηλικία μας και το κεφάλι μας ήταν άδειο από όλα και γεμάτο μόνο από φίλους:

τον Χρίστο με το ιδιόρρυθμο φλερτ,

τον τραγουδιστή του συγκροτήματος τον Αρίστο,

την Κατερίνα με το μεγάλο στήθος,

τον ακόμα κολλητό Κώστα, που τώρα έχει δύο παιδιά,

τον τρελλαμένο Γιώργο που φούνταρε από το μπαλκόνι και σώθηκε, και που κοιμόταν κάτω από τ' αυτοκίνητα,

τον Αντρέα που με την ίδια εμμονή άκουγε Slayer και Καρρά,

τον Παναγιώτη που έφυγε ξαφνικά

και όλους τους υπόλοιπους που ακολούθησαν και έρχονται ακόμα...

Αυτή η μακριά αλυσίδα παλιών και νέων δε θα σταματήσει ποτέ: είναι σωτήρια.

Η ΚΡΙΣΗ...

2010-05-28T09:50:00.000-07:00

Το κρύο ήταν περίεργο για την εποχή και τα ουρλιαχτά των σκύλων ακούγονταν θολά από τις γραμμές του τρένου του χωριού.
Κάθε νύχτα γάβγιζαν τα σκυλιά του σταθμού. Έιχες μια παράξενη αίσθηση όταν τα άκουγες πως όλα πάνε καλά.
Εκεί είχαν περάσει και οι δυο όλη τους τη ζωή. Σταθμάρχης ο ένας, σταθμάρχης κι ο άλλος. Στο ίδιο χωριό, στον ίδιο σταθμό, στο ίδιο φυλάκιο. Φύλαγαν τους ανθρώπους που πέρναγαν από τα μέρη τους. Τι πώς; Τους φύλαγαν από το θάνατο, ανεβοκατέβαζαν τις μπάρες. Ήταν υπεύθυνοι για τη ζωή και το θάνατο, κρατούσαν τις τύχες των ανθρώπων στα χέρια τους. Αυτοί και ο Θεός.

Ο Γιώργος στριφογύριζε στο κρεβάτι, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Άναψε τσιγάρο.

Πατέρας: Τι έχεις παιδί μου;

Γιώργος: Με ρωτάς τι έχω; Δεν ξέρεις;
Πατέρας: Μη το σκέφτεσαι, κοιμήσου.
Γιώργος: Μα πώς να κοιμηθώ! Σε λίγο μπορεί να…
Πατέρας: Να τι;
Γιώργος: Είμαστε υπεύθυνοι.
Πατέρας: Εμείς για ποιο πράγμα;
Γιώργος: Τον χαζό κάνεις; Για ό,τι και αν γίνει εκεί πάνω είμαστε υπεύθυνοι.
Πατέρας: Λάθος, κάνεις λάθος.
Γιώργος: Δεν κάνω λάθος.
Πατέρας: Πήραμε μια απόφαση. Τόσα χρόνια έχουμε να πάρουμε κάποια απόφαση. Κι είναι μια λογική απόφαση.
Γιώργος: Λογική είπες;
Πατέρας: Ναι, γιατί αμφιβάλλεις;
Γιώργος: Λογική ε; Και ποιοι είμαστε εμείς που αποφασίσαμε κάτι τέτοιο;
Πατέρας: Οι φύλακες του σταθμού, οι υπεύθυνοι της κίνησης.
Γιώργος: Και κοιμόμαστε;
Πατέρας: Άσε τον κάθε άνθρωπο να δείξει τη δική του υπευθυνότητα. Ας τον να κρίνει.
Γιώργος: Μα εδώ πάω να του στερήσω τη ζωή και…
Πατέρας: Δεν είσαι εσύ υπεύθυνος για τη ζωή κανενός, πότε θα το καταλάβεις;
Γιώργος: Μα τι λες τώρα, η δουλειά μου είναι… η δουλειά μου είναι να προσέχω τους άλλους.
Πατέρας: Θυμάσαι ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σου έμαθα;
Γιώργος: Ναι θυμάμαι… "Να μην ξεχνάς ό,τι έμαθες, εκτός αν χρειάζεται".
Πατέρας: Το δεύτερο, θυμάσαι;
Γιώργος: "Να δίνεις στους άλλους να καταλαβαίνουν ότι είναι υπεύθυνοι για τη ζωή τους".

Πατέρας: Άσε λοιπόν τις μπάρες ελεύθερες, άσε τους ανθρώπους ελεύθερους, να δουν, να αποφασίσουν, να κρίνουν πάνω στο δευτερόλεπτο. Μην προσπαθείς να τους προστατεύσεις. Δεν είναι θέμα χρόνου, είναι θέμα κρίσης, είναι θέμα υπευθυνότητας. Μην ταράζεις τον κύκλο της ζωής, μην παριστάνεις τον Θεό. Ας τους να ανακαλύψουν αν πραγματικά θέλουν να ζήσουν…

HUNGRY FOR HEAVEN...

2010-05-17T23:24:00.000-07:00

Ronnie James Dio (1942-2010)

ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΑΠΟΔΗΜΗΣΕΣ...

2010-05-12T09:34:00.000-07:00

Και εκεί που νόμιζες ότι άλλαξες, βρέθηκες πάλι ο ίδιος

Ίδιος και απαράλλαχτος, σαν να ήσουν αυτός που ήξερα και ήθελα να ξεχάσω

Μέσα σε εκείνο το αφόρητο σπίτι

έφτιαχνες τα έπιπλα που στοιβάζονταν χωρίς λόγο

έριχνες τα ζάρια στην τραπεζαρία και σμίλευες ένα άγαλμα με το βλέμμα σου

Δεν ήταν ο μοναδικός κάτοικος αυτού του σπιτιού, ήσουν κι εσύ

Εσύ που δεν μπόρεσες να μετρήσεις ως το δέκα

εσύ που δεν μπόρεσες να πάρεις τα παιδικά σου χρόνια σοβαρά

εσύ που πάντα στεκόσουν ανάμεσα σε σένα και τον εαυτό σου

Άραγε να ήταν φόβος ή σοφία;

Κι αν ήταν σοφία πώς και κατάφερες να αποδημήσεις τόσο ηλίθια;

Γιατί εσύ αποδήμησες φίλε… δεν πέθανες

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟΝ...

2010-04-22T12:19:00.000-07:00

ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Στο Δερβένι της Κορινθίας γεννήθηκε το 1888, ο Ιωάννης Β. Οικονομόπουλος, ο οποίος έγινε γνωστός με το φιλολογικό ψευδώνυμο Ρώμος Φιλύρας. Την μόρφωσή του την πήρε κάτ' οίκον από τον ίδιον τον πατέρα του.

Σε ηλικία 14 χρόνων η οικογένειά του εγκαθίσταται στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα ο ποιητής άρχισε να εργάζεται σε αθηναϊκές εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Παράλληλα άρχισε να γράφει ποιήματα αλλά και μερικά πεζογραφήματα. Άρχισε ωστόσο να εκφράζει πολλές ψυχικές διακυμάνσεις, που συχνά χαρακτήριζαν άμεσα την ίδια την συμπεριφορά του. Αυτές οι ψυχικές του διαταραχές επηρέασαν τα γραφόμενά του και τον οδήγησαν όταν ήταν στο στρατό σε μία απόπειρα αυτοκτονίας. Ήδη από το 1920 άρχισε να παρουσιάζει συμπτώματα τρέλας, προερχόμενη από σεξουαλικό νόσημα. Με τον καιρό η κατάστασή του επιδεινώθηκε. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μία μέρα εμφανίστηκε στην οδό Σταδίου ως βασιλιάς Ρωμανός Β' . Ωστόσο στην περίοδο της ασθένειάς του, είχε πολύ ήρεμες εκδηλώσεις. Το 1927 μπήκε στο "Δρομοκαϊτειο". Εκεί συνέχισε να γράφει ποιήματα, εκ των οποίων πολλά χαρακτηρίζονται άρτια, για άλλα όμως εύκολα διαφαίνεται, ότι αποτελούν αποκυήματα της σκοτισμένης φαντασίας του. Πέθανε το 1942, στις 9 Σεπτεμβρίου, στο "Δρομοκαϊτειο" Θεραπευτήριο.

Ο Φιλύρας συνεργάστηκε στα περιοδικά "Ακρίτας", "Ηγησώ", "Οικογένεια", "Μπουκέτο", "Νουμάς", "Νέα Εστία", "Παναθήναια" κ.α. Εξέδωσε έξι ποιητικές συλλογές. Την συγκέντρωση των ποιημάτων του και την τακτοποίηση του συγγραφικού έργου του επιμελήθηκε ο ποιητής Τάσος Κόρφης με τη μελέτη του "Ρώμος Φιλύρας" που εξέδωσε το 1974.

Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από το βιβλίο των εκδόσεων Καστανιώτη "Η ζωή μου εις το Δρομοκαϊτειον και άλλα αυτοβιογραφικά" ειδικότερα από το κεφάλαιο "Η ζωή μου εις το Δρομοκαϊτειον".
Αξίζει τον κόπο να τα διάβασετε, πραγματικά.

ΠΡΩΤΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

" Δρασκέλισα το κατώφλι του σαν νεκρός, όπως θα διασκέλιζα με ακέραιες τας αισθήσεις μου το κατώφλι του Άδη.
Οι νοσοκόμοι και οι γιατροί με τις λευκές καμιζόλες που κατέβαιναν στην εξώθυραν να με παραλάβουν και με εψαχούλευαν με το βλέμμα τους, ένα βλέμμα μέχρις οστέων εξεταστικό και διασκεδαστικό, που μου ξύλωνε ραφή προς ραφήν –κράκ, κράκ, κράκ– σαν το τρυπάνι του νεκροσκόπου, το πετσί και τα κόκκαλα και μου αναμόχλευε με τη λεπτή ερευνητική του αιχμή την καρδιά και την κόγχη του εγκεφάλου– μου έκαναν την εντύπωσιν– το θυμάμαι σαν να’ νε τώρα– λευκοπτέρυγων αγγέλων νεκροπομπών, που με εζύγιαζαν στην τρομερή φλωροζυγαριά της αδυσώπητης κρίσεως, σε ποιο τάχα κύκλο του καθαρτηρίου ή της κολάσεως θα έπρεπε να με κατατάξουν "

" Ωραίο είνε ότι εδώ μέσα μας φέρονται σαν να είμεθα γνωστικοί. Ξυπνάμε, τρώμε, κοιμούμαστε σύμφωνα με τον κανονισμό. Αυτοκράτορες, Θεοί, Βασιλιάδες, υποχρεωνόμαστε να σηκωθούμε την ώρα που ορίζει ο κύριος νοσοκόμος. Δεν ρωτάει αν θέλουμε και αν μπορούμε να διακόψουμε την υπερκόσμια αποστολή μας. Αν είνε έτσι, τι όφελος να ήμαστε τρελλοί; Και μείς σκλάβοι της ανθρωπίνης στενοκεφαλιάς;
Ο διπλανός μου, λόγου χάριν, είνε ένας άνθρωπος που ταξιδεύει. Ταξιδεύει ο καϋμένος! Προτού πλαγιάσομε στο θάλαμο για να κοιμηθούμε, βγάνει από τις τσέπες του ένα σωρό παληόχαρτα και ατελείωτα κουβάρια σπάγγους, πακετάρει μεθοδικά το κρεββάτι του, τα ρούχα, τα παπούτσια του και μας λέει αντί για καληνύχτα «καλή αντάμωση».
Ταξιδεύει, πάει στη Λειψία, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Αίγυπτο, Ινδίες, Μαρόκο. Επιτρέπεται, λοιπόν, ο πρώτος τυχών νοσοκομάκος με ένα σκούντημα να ξυπνάει και να ξαναφέρνει πίσω στο Δρομοκαϊτειο τον άνθρωπον που του δόθηκε με λίγα παληόχαρτα και κάτι σπάγγους να ταξιδεύη σαν το πουλί, να κάνη κάθε νύχτα και από ένα θείο ταξίδι; Θάλασσες, περιβόλια, εκκλησιές, μουσεία και τί δεν μας περιγράφει ξετυλίγοντας μεθοδικά το πακεταρισμένο του κρεββάτι. Όλη την ημέρα ύστερα γυρίζει σκυφτός, αμίλητος, ψάχνοντας για παληόχαρτα. Μια φόρά που τον εξύπνησεν απότομα ο νοσοκόμος, του φώναξε απελπισμένα.
- Άσε με, για το Θεό, χάνω το τραίνο…
Είνε σύστημα, κούρα αυτή να παίρνουν τη μόνη ευτυχία που απομένει στον τρελλό; Τον γιατρεύουμε, μας λένε. Μπράβο! Και όταν γίνη καλά, θα ξανακάνη ποτέ του ταξίδι με ένα κομμάτι σπάγγο;
Ζήτω η τρέλλα! Εγώ ο Ρώμος το φωνάζω. Αλλά δεν φτάνω δυστυχώς στο ύψος μερικών εδώ μέσα. Βλέπετε διατηρώ κάποια λογική και αυτό με μειώνει. Γι΄ αυτό υποφέρω, γι΄ αυτό όταν βλέπω το βράδυ πέρα εκεί σαν πέλαγος ευτυχίας τα ολόχρυσα φώτα της Αθήνας, ραγίζεται η καρδιά μου. Καταραμένη λογική που σ΄ άφησε κάπου μέσα μου ατόφυα ο ανηλεής σπειροχαίτης, πότε θα την πάρη και αυτήν τελειωτικά. Ναι. Θέλω να αποτρελλαθώ, να μη νοιώθω πιά τίποτα, τίποτα.
Ζήτω η τρέλλα! Το πρωί που φωτάει ο Θεός την ημέρα λές ότι όλοι αυτοί οι θείοι, οι μεγάλοι –όχι σαν και μένα– αλλά οι υπέροχοι τρελλοί ανεβαίνουν στο θρόνο της κοσμοκρατορίας τους.
Έχουμε εδώ τον Θεό. Φοράει, σαν σηκωθή, το παντελόνι του, μία κίτρινη πουκαμίσα, δένει γύρω στο λαιμό του ένα κορδόνι– που είνε, λέει, μυστικό σύμβολο της παντοδυναμίας του– και… βροντάει μπρρρ, μπρρρ! τους κεραυνούς του. Του μιλάς και δεν σου δίνει απάντησι.

Σε κυττάει, κατάματα, ποιόν; Εμένα… Εμένα που τέλος πάντων δεν είμαι και ο παραμικρότερος εδώ μέσα. Κάτι είμαι και εγώ. Και όμως δεν μου δίνει απάντησιν. Μου γυρίζει τις πλάτες, με παρατάει στη μέση, και αφού τραβήξει μερικά βήματα, γυρίζει και μου τραντάζει… Μπρρ, κρα, κρα, μπουφ!... τον κεραυνόν του.

Ό,τι και να πω είνε τίποτα μπροστά στη μεγαλειώδη αυτή φράσι, τα ποιήματά μου δεν αξίζουν τίποτα, νοιώθω τον εαυτόν μου μηδαμινό εξουθενωμένο μπροστά του. Και εκείνο που πειράζει είνε η γενική αδιαφορία όλων εδώ μέσα."

" Την πρώτην μου νύχτα την επέρασα στον τελευταίο κύκλο της κολάσεως– στο διαμέρισμα των μανιακών. Μια νύχτα στο διαμέρισμα των μανιακών– τι ανεκδιήγητο και ανιστόρητο δράμα! (…) Χέρια αποσκελετωμένα πασπατεύουν μέσα στην αχλύ σαν να κυνηγούν μια φευγαλέα ακτίνα απατηλή, κορμιά βασανισμένα σπαράζουν επάνω στις κλίνες, άλλα ταράζονται από τους σπασμούς, αναπετιούνται ολόρθα σαν άλυωτοι νεκροί που αναπηδούνε ολόσωμοι απ΄ τους τάφους των, τα κόκκαλα τρίζουν ανατριχιαστικά, καθώς τα στριφογυρίζουν στα ατσαλένια τους δάκτυλα οι εφιάλτες κι οι τρόμοι…

Τα μάτια αναμμένα από τον πυρετό της αλλοφροσύνης σαν πύραυνα, διασταλμένα από την έντασι, την έξαψι και την αγωνία, ξεπετιούνται από τα βαθουλά κοιλώματα των κογχών και σπαθίζουν το σκότος με τρομώδεις αναλαμπές…
Κι άξαφνα τινάζονται. Σα σε πρόσταγμα. Όταν ο ένας αρχίση, αλλοίμονο!... ο θάλαμος όλος αναστατώνεται. "

" Η φουρτουνιασμένη θάλασσα, κλάματα, ικεσίες, ντελίρια, βλαστήμιες, καγχασμοί στα τρίσβαθα των τρελλών, αναταράζεται, τότες ξεσπάει κάπου σε μια γωνιά και ο ανθρώπινος πόνος, πόνος κρυφός που τον σκεπάζει η μανία. Κάποιος φωνάζει.
- Μάννα μου, βοήθεια, σώσε με…
Και η απεγνωσμένη γλυκειά ανθρώπινη φωνή του χάνεται μέσα στα ουρλιαχτά… Ο άνθρωπος που νομίζει ότι ταξιδεύει– ένας κοντός, πρώην καπετάνιος– σηκώνεται από το κρεββάτι του.
- Άη Νικόλα… ω… ω… πνιγόμαστε… όρτσα καλά, όρτσα καλά!
Ο θεός– τύπος μεγαλομανούς– εξωργισμένος εις το διαπασών, ξετινάζει αδιάκοπα τους κεραυνούς του.
- Μπρρ, κρα, κρα, μπουφ!
Και έξαφνα ένας άλλος τινάζεται ορμητικός, ασυγκράτητος και γρήγορα-γρήγορα, σαν να κατέχεται από ένα φοβερό εφιάλτη, ωρύεται.
- Προσοχή! Ένα λεφτό! Σ΄ ένα λεφτό ο κόσμος δεν υπάρχει πιά. Προσοχή. Το χάος, η συντέλεια, το πυρ το εξώτερο… γκρεμιζόμαστε!... Και πέφτει αφρίζοντας χάμω στο πάτωμα. "

" Αλλά τι το όφελος και για αυτούς; (εννοεί τους «λογικούς») Η ίδια ώρα χτυπά και για τρελλούς και για γνωστικούς στα ωρολόγια όλων των φρενοκομείων και όλων των αστεροσκοπίων του κόσμου… "

" Ο τρελλός δεν ξέρει, δεν ακούει, δεν βλέπει, παρά μόνο τον εαυτόν του, αντικατοπτρισμένο σε εφιαλτικά και τερατόσχημα φάσματα μές΄ στο μεγεθυντικό ραϊσμένο καθρέφτη της πυρακτωμένης από την νευρικήν υπερέντασιν φαντασίας του. Αγνοεί με απλότητα το «φαινόμενο» και είνε τελείως ξένος προς ό,τι γίνεται γύρω του. Η σφοδροτέρα εντύπωσις από τον έξω κόσμον μάταια κρούει τον διπλομανταλωμένον πυλώνα του ενδομύχου κόσμου του. "

" Ο μεγαλομανής περιφέρεται θριαμβευτικά και αγέρωχα, μέσα στα ράκη του που είνε για αυτόν οι πτυχές της φανταστικής καισαρικής του πορφύρας, ο έκφυλος, και την ώραν ακόμη που ματώνουν την σάρκα τα λουριά του ζουρλομανδύα, εντρυφά αμέριμνα και μακάρια στο όργιο των ηδονοχαρών οραμάτων του, ο ρητορομανής αγορεύει με στόμφον και αυταρέσκειαν αποτεινόμενος στο… κενόν, και οι τραγικοί παραισθητικοί δεν έχουν παρά να ανοιγοκλείσουν τα χέρια τους στον αέρα δια να περιπτυχθούν τας χιμαίρας των. Κάθε ψυχή ζη και κινείται και παραδέρνει αδιέξοδα μέσα στην περιοχήν του σκιώδους και σκοτεινού του κόσμου…"

" Τι κόσμος, Θεέ μου! Κόσμος δυστυχής και… απόκοσμος! Όταν ρωτάτε τους νοσοκόμους ποιος είνε ο τάδε ή ο δείνα παράφρων, σας απαντούν, χωρίς να το θέλουν, χωρίς να το συναισθάνωνται. «Ήταν…». Ήταν– δεν είνε. Τώρα δεν είνε καθένας παρά ένας ήσκιος ανθρώπου, μια αχνή σκιαγραφία ανθρώπου, σχεδόν απροσδιόριστη. Πουθενά αλλού δεν αισθάνεται κανείς ζωηρότερα, τραγικώτερα, το συναίσθημα της ανθρωπίνης μηδαμινότητος "

ΓΕΥΜΑ ΟΡΑΜΑΤΩΝ

" Εδώ πέφτει η νύχτα, δονώντας μίαν αόριστην ελπίδα ότι τάχα θα ησυχάσουμε. Αλλοίμονο. "

" Εδώ αγαπούμε– αλλοίμονο– πιότερο τη ζωή. Γιατί την χάνουμε και την ξαναβρίσκουμε τυχαία, όταν περάση ο παροξυσμός, ή το ναρκωτικό που μας βαδίζει στον ζωντανό μας θάνατο. Το τριβέλι της ενέσεως, η πάλη των μικροβίων, οι οραματισμοί, ούτε χασίς ή όπιον να έπινα. "

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

" Ω θείοι, μοναδικοί μονόλογοι, ντελίρια, πόνοι, και καγχασμοί των ανευθύνων! Πόσο ευγενικώτεροι είσθε από τον αρμολογημένο διάλογο των λογικών. Η βουβή θλιβερή ματιά σας πόσο άδολη, ανυπόκριτη. "

" Γιατί, αλήθεια, τι μου γλυκοπικρογίνεστε εσείς που γνώρισα απ΄ έξω; Ήρθατε ποτέ κανείς σας να μου φέρετε την ζέστα της ματιάς σας, όπου τρεμοσβύνει το άγιο (!) φως του λογικού;
Ωραίες ατθίδες, κοσμικές κυρίες, εσάς που ύμνησα στα ποιήματά μου και πάντοτε θυμόμουνα το ονοματάκι σας, όταν έπιανα να γράψω την κοσμική στήλη στην εφημερίδα, εθυμηθήκατε ποτέ σας το Ρώμο; "

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

" Πόσες φορές δεν τον ονειρεύονται στον ύπνο του και στον ξύπνο, τα πολυβασανισμένα νευρόσπαστα των ψυχώσεων, στα τραγικά φωτεινά τους διαλείμματα, πόσες φορές δεν ονειρεύονται να τους χαμογελά, σα μια θαμπή ελπίδα γλυκοχαραυγής, ανάμεσα από την αχλύ και τον ζόφο, που τους σκεπάζει τα ταραγμένα τους λογικά…
Και ξέρουν πώς το γλυκό τους όνειρο, η ελπίδα κι η γλυκαπαντοχή των βασανισμένων, αργά ή γρήγορα, θα στέρξη μια φορά. Είνε κι αυτό μια παρηγοριά, η μοναχή εδώ μέσα παρηγοριά μας… Όλοι κι αν μας ξεχάσουν, αυτός θα θυμηθή… "

" Εδώ οι κηδείες είνε σαν κρυφές και αγνοημένες από τον άλλο κόσμο. Τις ακολουθούν λίγοι ή ένα-δύο στενοί συγγενείς, και κάποτε και κανείς, όταν ο θάνατος είν΄ αιφνίδιος ή βαρέθηκαν να΄ ρθουν από την Αθήνα οι γνωστοί του… άδοξου νεκρού… Εδώ, ο θάνατος φανερώνεται σε όλο το φρικτό μεγαλείο του– σαν καγχασμός μαζύ και σαν θρήνος… Εδώ ακούμε την συνταρακτική ευφράδειαν των νεκρωσίμων ψαλμών, σαν πουλιά που τραγουδάνε στο πεύκο, και στην ψυχή μας την τέφρινη, την ελπίδα μιας ανεύρετης χαράς… «Ο πηλός μεμελάνωται· το σκεύος ερράγη· άρτι λύεται η πονηρά του βίου πανήγυρις…» Και η αυλαία πέφτει στην πρασινάδα και στην τέφρα μαζύ… Τι μένει;… Ούτε χαραμάδα. "

" Κλείστε σφιχτά τα μάτια σας, σφιχτά την ψυχήν σας στο διοπτροφόρο ερευνητικό βλέμμα που έρχεται κατ΄ επάνω σας. Είνε οι γιατροί. Θέλουν να σας κάνουν καλά. Αλλοίμονο, εκεί φτάνει ο παραλογισμός των λογικών. Καλά, δηλαδή να γυρίσετε πίσω, έξω στην τέφρινη πραγματικότητα, να ξαναδήτε πίσω με την κρίσι του ακέραιου μυαλού την πιο αβάσταχτη, την πιο αρμολογημένη αλλόφρονη λογική της ζωής που σκοτώνει την ανθρώπινη καρδιά. Εγώ που ξαναθυμάμαι, εγώ που κρίνω ακόμη, ξέρω τι θα πη αυτό το καλά. Και βλέπω σαν εχθρικό τον λευκοφόρο όμιλο. Σκύβει απάνω στον συνεπαρμένο από τη θεϊκή έξαρσι, τη θρησκευτική μανία σ΄ αυτόν που οραματίζεται εδώ κάθε βράδυ μεσ΄ στο θάλαμο ολόσωμο χεροπιαστό το θεό του. Σκύβει επάνω του με το νυστέρι της αμείλικτης λογικής!
- Λάθος κάνεις, κανείς θεός δεν κατεβαίνει εδώ μέσα.
Τα μάτια του φτωχού καρφώνονται δεητικά στο πρόσωπο που προφέρει μια τόσο τρομερή αλήθεια και μανιασμένος αρπάζεται από την τρέλλαν του– τη δική του λογική.
- Ψέμματα, τον είδα σας λέω, ήρθε εδώ κοντά, κοντά μου… όλη νύχτα… κι αν δεν πιστεύετε, να, μου ΄δωκε και αυτό…
Ένα τόσο δα κομματάκι ύφασμα που μόλις συγκρατούν τα ολότρεμα από συγκίνησι χέρια του. Θριαμβευτική ή όψι του φωτίζεται από ένα ανέκφραστο ευτυχισμένο χαμόγελο, δε μπορεί να μην τον πιστέψουν!
Και όμως, ο επιστήμων που, ψυχρός, αμείλικτος, αγωνίζεται εν ονόματι της άλλης λογικής, δίνει την πρέπουσαν απάντησιν.
- Ένα παληοκούρελο…
Και ο θρησκομανής θριαμβευτικά:
- Κι αυτό το… γράμμα! το δικό του που φωσφορίζουν.
- Ένα παληόχαρτο!
Θέλουν να του πάρουν τον θεό του, που καλόβολος κατεβαίνει κάθε βράδυ. Το ιδανικό, που κανείς, κανείς από μας δεν αξιώθηκε ποτέ του να αντικρύση και αγωνίζεται απεγνωσμένα:
- Ψέμματα, ψέμματα, φύγατε από ΄δω! "

" Ύστερα σκύβουν σε άλλον, στον «πλουσιώτερο άνθρωπο του κόσμου» (…)
- Τι! Δεν έχω λεφτά; Εγώ που σας πουλάω και σας αγοράζω όλους μαζύ… Λεφτά! Λεφτά! Να, πάρτε λίρες…
Και δως΄ του βροχή τα παληόχαρτα, που σαρώνει βιαστικά ο νοσοκόμος. "

" Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από την λογική. Από την λογική και από τη μνήμη που μου απόμεινε, να μην ξαναθυμάμαι τον άμετρο πόθο της ζωής, την ελεύθερη περιπλάνησι σε θείους τόπους. Να ελάτε κοντά σε μένα λευκοφόροι ψυχίατροι. Σκύφτε επάνω μου: γιατί εγώ θυμάμαι… Υπάρχει αλλοίμονο τραγικώτερη περίπτωσις σ΄ αυτό το θάλαμο, που κανείς άλλος δεν θυμάται πιά εκτός από εμένα! "

ΤΟ «ΣΑΒΟΟΥΑΡ ΒΙΒΡ» ΤΩΝ ΤΡΕΛΛΩΝ

" Αι κινήσεις μου, αι χειρονομίες μου, αι απαντήσεις που δίνω, αι ερωτήσεις που κάνω, το φέρσιμό μου εν γένει εδώ μέσα, έχει κάτι από την αφελή και κατάπληκτη αδεξιότητα του άξεστου επαρχιώτη, που βρέθηκε άξαφνα σε μια μεγαλοπρεπή ομήγυρι ευγενών. Κάνω γκάφες τη μια επάνω στην άλλην. Βλέπω τα υπέροχα πρόσωπα και τα πράγματα του βασιλείου της τρέλλας, μέσα από το σμικρυντικό πρίσμα της αξιοθρήνητης αδυναμίας της λογικής, και γίνομαι περίγελως!... "

" Ο Θεός, ο τα πάντα επισκοπών, με βλέπει από το θρόνο του– ένα παληοτενεκέ του πετρελαίου– και μου κάνει νεύμα να πλησιάσω.
- Άκουσε να σου πω, μου λέει αγέρωχος και οργίλος…
Πρέπει να μάθης να φέρεσαι… Σου δίνω δυό μέρες καιρό.
- Τι πρέπει, αν επιτρέπει η παντοδυναμία σου, να κάμω σε δυό μέρες;
- Να μη μας περνάς για τρελλούς… "

" Την Αθήνα! Σε λίγο θα ανάψουν τα αμέτρητα που ξεχωρίζω σε ένα βράδυ μαρτυρικά ολόχρυσα φώτα. Σε λίγο εδώ θα πέφτει εφιαλτικό το σκοτάδι, εκεί θα ξεχύνεται σε κατάφυτους δρόμους, σε ολόδροσα περιβόλια η βραδυνή ξένοιαστη αθηναϊκή ζωή, σε λίγο, όταν εδώ αλλόφρονη θα ξεσπάη στ΄ αυτιά μου η μανία, εκεί ανάλαφρη αρμονική μουσική, θα ρυθμίζει απαλά χορευτικά ζευγάρια, σε λίγο, όταν εδώ πιο άσειστη κι από ταφόπετρα θα πέφτη η εντάφια οριστική μοναξιά μου εκεί θα σιγοκουβεντιάζουν αμέριμνοι, ευτυχισμένοι οι άνθρωποι που μια φορά κι ένα καιρό γνώρισε ο Ρώμος… "

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

" Και εγδυνόσουνα. Και άρχιζε γύρω ο χορός των επίπλων. Και ο καθρέπτης, εραστής της ντουλάπας χρόνια κολλημένος μαζύ της εμιλούσε στην ψιλόλιγνη σιφονιέρα, κι αυτή με το στόμα της, το επάνω συρτάρι της ανοικτό, έχασκε. Και η κουνουπιέρα κυματιστή έκανε υποκλίσεις στο σκαμνάκι της τουαλέτας και η τουαλέτα έφευγε, γλυστρούσε, εκρυβότανε, εγύριζε πίσω μεθυσμένη από την τζαζ των σακακιών. Θεοί!...
Μήπως δεν θα πεθάνουμε όλοι; Μήπως κι αυτό το κρεββάτι της ηδονής και της αγάπης δεν θα γίνη κάποτε πόνου κρεββάτι; Μήπως εδώ δεν θα αναστενάξη τον τελευταίο της στεναγμόν, κουρασμένη, ρυτιδωμένη, ανήμπορη, η γενεά των ανθρώπων; Ω! Ας σταματήση ο χορός των επίπλων. Ας γονατίσουν όλα στο πέρασμα του τελευταίου Ενός. Καθρέπτης, τουαλέτες, κρεββάτια, καθίσματα ας γονατίσουν. Περνά των επίπλων ο Βασιλεύς. Τα καρφιά του τα έχει καρφώσει ο Μωρεάς, ο Παλαμάς έκοψε εις το δάσος τα ξύλα του, ο μαρτυρικός Σοπέν έκλαψεν εις τον τελειωμό του, ο Μπίκλιν εζωγράφισε την απόκοσμη στέγη του.
Και εγδυνόσουν. Και εφορούσες εσύ αραχνοΰφαντο νυκτικό και εγώ απ΄ έξω τα σάβανά μου. "

ΦΩΣ ΕΝ ΤΗ ΣΚΟΤΙΑ

" Όταν σε πρωτοείδα, μέσα στη λευκή καμιζόλα, ανάμεσα στις λευκές καμιζόλες των άλλων γιατρών, ένοιωσα κάποια υπέροχη χαρά να πλημμυρίζη τις φλέβες μου, και κάτι ασύγκριτο, σαν ένα βάλσαμο θαυματουργό, να κυκλοφορή μεσ΄ στο αίμα μου!... Έρχεται αργά… Με κύτταξες, όπως δεν κύτταξες κανέναν από τους τρελλούς που βούιζαν γύρω μου, σαν κύματα μιας μανιασμένης θάλασσας που δεν ησυχάζει ποτέ…
Ήταν ένας καιρός που ένοιωθα κι άλλα βλέμματα εκστατικά ή περίεργα, με συγκρατημένες ερωτικές εκδηλώσεις. Μα από τότε έχουν περάσει ώρες βαρειές– αμέτρητες ώρες, ζοφερές, γεμάτες ανείπωτη θλίψι, γεμάτες ανία και μόνωση. Και τώρα– ύστερα από τόσο καιρό– τώρα, που πασπατεύω κατάμονος μεσ΄ στο σκοτάδι της πλήξης, αναζητώντας μια χαραμάδα χαράς, ήρθε το θεϊκό σου βλέμμα να μ΄ αναστήση.
Ήρθε σα μια σταγόνα βροχής σ΄ ένα διψασμένο, που καίγεται μήνες μέσα στον πυρετό και στον πόθο. Ήρθε το βλέμμα σου να μου θυμίση πώς ζω, πώς υπάρχω, πώς είμαι ο Ρώμος με την ερωτόθυμη διψασμένη καρδιά. Ήρθε να με χαϊδέψη, να με ζωογονήση, να με παρηγορήση για την άπειρη εγκατάλειψη… Ύστερα μίλησες. Ω θεία, ασύγκριτη μουσική αγγέλων με γλυκύτατες φόρμιγγες. Ω ανυπέρβλητη μελωδία, δροσερή σαν θρόισμα ανέμου μέσα στα φυλλώματα μιάς ευκαλύπτου… Μίλησες. Κι εγώ, εκστατικός, με τιθασευμένο το πνεύμα και αργόπαλμη την καρδιά, άκουγα…
Ήταν τόσο γλυκειά η φωνή σου, που μ΄ έκανε να πονώ. Και ήταν ο πόνος γλυκύτατος, γεμάτος ουράνια ηδονή, και γεμάτος ρίγη… Όταν τελείωσε η επίσκεψις των γιατρών, έφυγες και συ μαζύ με τους σοβαρούς ανθρώπους με τις άσπρες καμιζόλες, που έρχονται να λικνίζουν τους τρικυμισμένους πόθους και να δώσουν την ασάλευτη ζωή της λογικής στους προνομιούχους της τρέλλας… Έφυγες, μα το άρωμά σου έμεινε για πολύ ακόμα να με συντροφέψη. Έμεινε σαν κάτι αιθέριο κι ασύλληπτο, σαν κάτι που το ζητούσε ο οργανισμός μου επίμονα από την ατμόσφαιρα. Έφυγες, μα η ματιά σου έμεινε στις φλέβες μου, η φωνή σου διάχυτη στον αέρα. "

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ...

2010-04-17T09:31:00.000-07:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
Τόσο απλό, μα τόσο συγκλονιστικό

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

ΑΝΤΙΘΕΣΗ (4)

2010-01-21T10:39:00.000-08:00

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

Γιώργος: (Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει) Μαρία, Μαρία… (κάθεται στον καναπέ και ανάβει τσιγάρο) Ούτε φωνή ούτε ακρόαση… καλά πάμε.
Μαρία: (Ψιθυριστά στη Μίρκα) Πήγαινε κοντά του και χάιδεψέ τον στο πρόσωπο, απαλά, κάτω από τα μάτια.
Μίρκα: (Ψιθυριστά) Δεν μπορώ.
Μαρία: (Της σφίγγει το χέρι) Κάνε αυτό που σου είπα.
(Η Μίρκα κάθεται δίπλα στο Γιώργο και τον χαϊδεύει όπου και όπως της είπε)
Γιώργος: (Βουρκώνει) Συγνώμη για πριν. Το τράβηξες πολύ και δεν ήξερα τι να κάνω. Πρέπει να με πιστέψεις, δεν έχω καμία σχέση με αυτή τη Μίρκα που λες. Θέλω να τα ξαναβρούμε, δεν μπορώ να είμαστε έτσι. Πρέπει να με πιστέψεις. Ξέρεις, η δουλειά πάει αρκετά καλά. Έχω πιθανότητες να γίνω υποδιευθυντής, γι' αυτό τον έχω από κοντά το Νικολάου ρε Μαρία, νομίζεις ότι εμένα μ' αρέσει; Τι να κάνω όμως; Όλα έχουν κόστος. Ας ξεχάσουμε λοιπόν ό,τι έγινε. Πάντα δε μου έλεγες να ξεχνάμε και να προχωράμε μπροστά; Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή Μαρία. Ξέχνα Μίρκες και μαλακίες, δεν υπάρχει τίποτα εκτός από εμάς. Είμαστε συντροφάκια εμείς, δεν μπορούμε να κάνουμε χώρια. (Γυρίζει την αγκαλιάζει και την φιλάει στο στόμα) Μωρό μου, μου έλειψες.
Μαρία: (Ανάβει τα φώτα και φωνάζει) Yes, yes, αυτό είναι, αυτό είναι, συνέχισε αυτό το ερωτικό παραλήρημα. Φοβερή ερωτική εξομολόγηση. Πες τα αγόρι μου, πέστα. (Ο Γιώργος έχει μείνει άναυδος, μια κοιτάει τη Μαρία και μια τη Μίρκα. Η Μίρκα πετάγεται επάνω σαν ηλεκτρισμένη και κοιτάει τη Μαρία πανικόβλητη. Η Μαρία γελάει δαιμονισμένα) Μπράβο ρε Γιώργο, δεν ήξερα πως έχεις τέτοιο ταλέντο, το έλιωσες το κορίτσι.
Γιώργος: (Αποσβολωμένος) Μα σε 'σένα τα 'λεγα.
Μαρία: Εντάξει, το ίδιο είναι. Δε θα κολλήσουμε στις λεπτομέρειες τώρα. Εσύ τι λες Μίρκα; Μη μου πεις πως δε σου άρεσε!
Μίρκα: (Κλαίει) Σε παρακαλώ, θέλω να φύγω.
Μαρία: Άντε πάλι, πες τίποτα ρε Γιώργο. Εδώ μας προσβάλλουν μες στο σπίτι μας, μας λένε αφιλόξενους. Γιατί να θέλει να φύγει, κάνω κάτι στραβά;
Γιώργος: (ψελλίζει) Τι είναι αυτά ρε Μαρία. Ποια είναι αυτή;
Μαρία: Που να κάθομαι να σου εξηγώ τώρα βρε αγόρι μου! Βάλε λίγο το μυαλό σου να δουλέψει, θα τη θυμηθείς αμέσως.
Μίρκα: Γιώργο, δεν είναι ώρα….
Μαρία: (Την διακόπτει) Την ακούς; Αυτός είναι λογικός άνθρωπος, πρακτικός. (επαναλαμβάνει τα λόγια της Μίρκας με ναζιάρικο ύφος) Γιώργο, δεν είναι ώρα… (Γεμίζει ένα ποτήρι νερό, πλησιάζει το Γιώργο και το πετάει στο πρόσωπο του) Ξύπνα ρε παιδάκι μου, δεν κάνουμε δουλειά έτσι. Έλα, ξύπνα, ξύπνα.
Μίρκα: Πως τα έμπλεξες έτσι ρε Γιώργο; Εσύ δε μου είπες να έρθω από εδώ;
Γιώργος: Εγώ; Πότε;
Μαρία: (Κοιτώντας το Γιώργο) Γνωρίζεστε τελικά;
Μίρκα: Δε μου έστειλες μήνυμα στο κινητό;
Γιώργος: Πώς να σου στείλω μήνυμα; Έχω το κινητό σου;
Μίρκα: Σταμάτα ρε Γιώργο, σταμάτα.
Μαρία: Μη το πιέζεις το παιδί. Αφού λέει ότι δε σε ξέρει, αλήθεια θα είναι. Για πες μου Γιωργάκη Πως γίνεται να έστειλες μήνυμα σε κάποια που δεν ξέρεις καν και αυτή η "κάποια" να ανταποκρίθηκε κιόλας και μάλιστα τέτοια ώρα; Ακούω. Απαντάει όποιος θέλει, αλλά εγώ θα προτιμούσα μια απάντηση από τον άντρα του σπιτιού.
(Ο Γιώργος στέκεται άφωνος με κατεβασμένο το κεφάλι)
Μίρκα: Μίλα Γιώργο, μίλα. Ας μιλήσουμε επιτέλους να ξεμπερδεύουμε.
Γιώργος: Τι να πω;
Μαρία: Ό,τι σου έρχεται καλύτερο, πιο βολικό ρε παιδί μου. Ας πούμε… πόσο καιρό πηδιέστε;
(Σιωπή από όλους) Έλα, έλα, τι θα γίνει. Θα μιλήσει κανείς;
Μίρκα: Δυο χρόνια.
Μαρία: Δυο χρόνια ε; Όπως το είχα υπολογίσει δηλαδή. Καλά… στα μαθηματικά δεν μου βγαίνει κανείς. (Κοιτάει τη Μίρκα) Πήγαινε κάτσε δίπλα του.
Μίρκα: Γιατί;
Μαρία: Όλο ερωτήσεις είσαι. Εγώ κάνω τις ερωτήσεις. (Η Μίρκα πηγαίνει και κάθεται δίπλα στο Γιώργο) Τι ωραίο ζευγάρι! (Ψάχνει την τσάντα της Μίρκας και μονολογεί) Ήξερα ότι θα ήταν εδώ. (Τους πλησιάζει, αρπάζει άγρια τα χέρια τους και τους φοράει χειροπέδες. Τους κοιτάει από κάποια απόσταση με θαυμασμό) Πολύ ωραία. Όλα πάνε κατ' ευχήν. (Προς τη Μίρκα) Εσύ είσαι πια έτοιμη να τα ξεράσεις όλα και ο δικός σου τα αρνείται όλα. Να σου πω την αλήθεια, εσένα περίμενα να τσινίσεις και τον άλλον να τα πει όλα αμέσως. Πάντως, δε με πειράζει κι έτσι. Κοίτα να δεις όμως, που είχα υποτιμήσει τις δυνατότητες του άντρα μου. Εσύ περίμενες τέτοια αντίδραση;
Μίρκα: Δεν ξέρω.
Μαρία: Σωστό κι αυτό. (Κοιτάζει το Γιώργο)Λογικό κορίτσι, μπράβο. Δύο χρόνια είπες;
Μίρκα: Και κάτι μήνες.
Μαρία: Πόσους δηλαδή;
Μίρκα: Δύο, τρεις… κάπου εκεί.
Μαρία: Δύο ή τρεις;
Μίρκα: Έχει μεγάλη σημασία;
Μαρία: Να σου πω. Όταν ξέρεις πως κάτι είναι δικό σου δεν μετράς ποτέ. Όταν όμως ξέρεις ότι το " δικό σου" είναι και στα χέρια άλλων, τότε πίστεψέ με, μετράς και το δευτερόλεπτο.
Μίρκα: Δύο μήνες.
Μαρία: Ακούς Γιώργο; Δύο μήνες. Δύο χρόνια και δύο μήνες.
Γιώργος: (Χαμένος ψάχνει τις τσέπες του) Που είναι το κινητό μου; (Η Μαρία: σφυρίζει αδιάφορα) Εσύ το έχεις;
Μαρία: Εγώ ρωτάω.
Γιώργος: Πες μου. Εσύ έστειλες μήνυμα στη Μίρκα;
Μαρία: Την ξέρεις την κυρία;
Γιώργος: Κομμένη η πλάκα. Εσύ έστειλες;
Μαρία: Το είπα και πριν. Εγώ ειμί η θέτουσα τα ερωτήματα. Καλό το αρχαίο;
Γιώργος: Λύσε με. Τώρα.
Μαρία: (Προς τη Μίρκα) Εξήγησέ του.
Μίρκα: Τι να του εξηγήσω;
Μαρία: Δεν δέχομαι διαταγές κύριε… στέλεχος. Δεν είσαι στην εταιρεία σου, ούτε εγώ είμαι πελάτης σου.
Γιώργος: Λύσε με για να μιλήσουμε σαν άνθρωποι.
Μίρκα: Σε παρακαλώ Μαρία, λύσε μας.
Μαρία: Θέλω ένα σοβαρό επιχείρημα.
Γιώργος: Με πονάνε τα χέρια μου.
Μαρία: Καθόλου πειστικός.
Μίρκα: Λύσε με και θα σου πω όλη την αλήθεια.
Γιώργος: Ποια αλήθεια;
Μίρκα: Μία είναι η αλήθεια.
Μαρία: Κατά το Γιώργο είναι πολλές, άστο.
Γιώργος: Ναι, είναι πολλές. Εσύ ξέρεις πάντα για ποιο λόγο κάνεις ό,τι κάνεις;
Μαρία: Μια ιδέα την έχω. Και αν με ρωτήσεις για σας, ξέρω ας πούμε γιατί σας έβαλα αυτές τις χειροπέδες "αστυνομικού τύπου". (Κλείνει το μάτι στη Μίρκα. Σιωπή) Κάπου είχα διαβάσει παλιά, πως δύο ερωτευμένοι όταν είναι δεμένοι, έχουν δύο επιλογές: ή να πηδηχτούν ή να βγάλουν τα εσώψυχά τους.
Μίρκα: Από εμάς τι περιμένεις;
Μαρία: Εξαρτάται. Είστε ερωτευμένοι;
Γιώργος: Τίποτα δεν είμαστε, λύσε με.
Μίρκα: Τίποτα δεν είμαστε;
Γιώργος: Τώρα θες να το συζητήσουμε;
Μαρία: Τώρα μου το χαλάτε, περίμενα κι εγώ να ακούσω τι ακριβώς είστε αλλά…
Γιώργος: Λύσε μας Μαρία και άφησε τη Μίρκα να φύγει.
Μαρία: Τι λες μωρό; Τόσο καιρό περίμενα αυτή τη συνάντηση, έλα λίγο στη θέση μου.
Γιώργος: Καταλαβαίνω, αλλά έτσι δε λύνεται το πρόβλημα.
Μαρία: Όχι, δεν καταλαβαίνεις. Αν καταλάβαινες δε θα είχε γίνει τίποτα.
Γιώργος: Μπορεί να έχεις δίκιο, αλλά πρώτα πρέπει να με ακούσεις.
Μαρία: Σε ακούω.
Γιώργος: Έτσι;
Μαρία: Όταν λες έτσι;
Γιώργος: Εννοώ, δεμένος;
Μαρία: Ναι, δεμένος. Πρώτη φορά φοράς χειροπέδες; Όταν… (Κοιτάει τη Μίρκα) δε φόραγες χειροπέδες; Δικό σου δώρο δεν είναι;
Γιώργος: Εντάξει.
Μαρία: Ακούω.
Γιώργος: Λοιπόν, κοίτα. Με τη Μίρκα γνωριστήκαμε σε μια περίεργη φάση της ζωής μου.
Μαρία: Ποια ήταν αυτή;
Γιώργος: Τότε που προσπαθούσα να γίνω προϊστάμενος του τμήματος.
Μαρία: Α ναι, κάτι θυμάμαι. Δεν είναι τότε που άρχισες τα γλειψίματα παντού;
Γιώργος: Τις δημόσιες σχέσεις.
Μαρία: (Ειρωνικά) Α ναι, σωστά.
Γιώργος: Θέλαμε να βρούμε ένα καλύτερο σπίτι, να πάρουμε ένα καινούργιο αμάξι, να…
Μαρία: (τον διακόπτει) Κάποιο λάθος κάνεις.
Γιώργος: Τι λάθος;
Μαρία: Αυτά τα "θέλω" ήταν και είναι μόνο δικά σου, όχι δικά μου.
Γιώργος: Δεν υπάρχουν δικά μου και δικά σου. Είναι τα "θέλω" κάθε γάμου.
Μαρία: Πολύ απόλυτος για άνθρωπος που δεν δέχεται καμία αλήθεια. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει μια αλήθεια που σε εξιτάρει.
Γιώργος: Ποια;
Μαρία: Το κέρδος Γιώργο. Το κέρδος.
Γιώργος: Δεν είναι το κέρδος για το κέρδος. Είναι το κέρδος που κάνει τη ζωή σου ευκολότερη.
Μαρία: Το πρόβλημα είναι, ότι ποτέ δεν αναρωτήθηκες τι σημαίνει "ευκολότερη ζωή" για μένα.
Γιώργος: Τι σημαίνει;
Μαρία: Τώρα είναι αργά για εξηγήσεις.
Μίρκα: Μαρία, μπορείς να μου βάλεις ένα ουίσκι;
Μαρία: Το πήρες απόφαση βλέπω. Μ' αρέσει που προσαρμόζεσαι. Θες εσύ μωρό ένα ουισκάκι;
Γιώργος: Όχι. (Η Μαρία πηγαίνει στην κουζίνα να βάλει ποτό. Ο Γιώργος με τη Μίρκα μιλούν ψιθυριστά) Τι θα κάνουμε; Κάτι πρέπει να κάνουμε.
Μίρκα: Που θες να ξέρω;
Γιώργος: Γιατί μίλησες; Δεν είχαμε πει πως αν συνέβαινε κάτι θα το παίζαμε τρελοί;
Μίρκα: Δε γινόταν Γιώργο. Είδες το μαχαίρι στη βιβλιοθήκη;
Γιώργος: Μίλησες στον πατέρα σου;
Μίρκα: Για ποιο πράγμα;
Γιώργος: Για το γνωστό ρε Μίρκα.
Μίρκα: Σσσσς, έρχεται.
(Η Μαρία μπαίνει στο σαλόνι με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι)
Μαρία: Το ουίσκι σου. Άντε, άσπρο πάτο. (Τσουγκρίζει το μπουκάλι της βότκας με το ουίσκι της Μίρκας)
Μίρκα: (Το πίνει μονορούφι) Μπορείς να κάτσεις λίγο και να μιλήσουμε;
Μαρία: Ακούω και όρθια. Τόση ώρα περιμένω από το Γιώργο να πει κάτι και… τελικά θα μιλήσεις εσύ;
Μίρκα: Δεν έχει σημασία…
Μαρία: Τέτοια σύμπνοια δηλαδή;
Μίρκα: Μπορείς να μου φέρεις την καμπαρτίνα μου;
Μαρία: Μια χαρά είσαι, μη το σκέφτεσαι. Τι λες εσύ Γιωργάκη;
Γιώργος: Θες να μιλήσουμε σοβαρά ή να μας ξεφτιλίσεις;
Μαρία: (Πηγαίνει προς το μέρος του απειλητικά και τον αρπάζει από το λαιμό) Άκουσε να δεις αγόρι μου, στο σημείο που φτάσαμε δεν μπορείς να ζητάς τίποτα. Τώρα είναι η ώρα της απατημένης συζύγου, κατάλαβες;
Γιώργος: (βήχει) Βγάλε τα χέρια σου από το λαιμό μου.
Μαρία: (Με ένα τίναγμα αφήνει το λαιμό του Γιώργου) Άλλωστε το θέαμα είναι εξαιρετικό. Είσαι δεμένος με μια γκομενάρα δύο μέτρα κι έχεις πρόβλημα; Ξέρεις πόσοι άντρες θα ήθελαν να έχουν την τύχη σου; Θα' πρεπε να με ευχαριστείς κι εσύ κάνεις φασαρία. Είσαι… τι να σου πω; Κοίτα στήθος, κοίτα ροζ φουντίτσες, κοίτα πανάκριβες ζαρτιέρες. Θαύμασε τι εσώρουχα φοράνε τα στελέχη επιχειρήσεων. Είσαι απαράδεκτος που δε νιώθεις ευλογημένος. Εδώ που τα λέμε παιδιά, είμαστε σαν να ετοιμαζόμαστε για παρτούζα. Η Μίρκα με τα δικά της αξεσουάρ, εγώ με τα δικά μου… μόνο εσύ ρε Γιώργο χαλάς τη σούπα.
Μίρκα: Να μιλήσουμε λίγο σοβαρά;
Μαρία: Άντε πάλι. Άκου τι λέει. Ήρθε να μιλήσουμε σοβαρά με τις ζαρτιέρες της. Μου φαίνεται ότι θα αρχίσω να πιστεύω στο Θεό. Δεν μπορεί όλα αυτά να μην αγγίζουν τη μεταφυσική.
Γιώργος: Άστο Μίρκα.
Μαρία: Άστο ρε Μίρκα. Θα μιλήσει ο ντυμένος.
Γιώργος: Η Μίρκα μου άρεσε από την πρώτη φορά που την είδα, τότε στο Κολωνάκι.
Μαρία: Μη μου το λες, δε το 'χα καταλάβει.
Γιώργος: Δεν ήξερα τότε τι άνθρωπος είναι.
Μαρία: Ενώ τώρα ξέρεις;
Γιώργος: Νομίζω πως ναι.
Μαρία: Για πες μου και μένα.
Γιώργος: Ένας άνθρωπος που έχει όρεξη να παλέψει για τη ζωή του, να κάνει πράγματα, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ένας άνθρωπος που θα το βάλει δύσκολα κάτω.
Μαρία: Και σε εξίταρε αυτό, ε;
Γιώργος: Μου έδωσε τη δυνατότητα να σκεφτώ θετικά.
Μαρία: Ενώ πριν;
Γιώργος: Είχες βαλτώσει. Ήσουν αλλού.
Μαρία: Έχω μια ιδέα.
Γιώργος: Θα μ' αφήσεις να μιλήσω;
Μαρία: Ρε παιδιά, έχω φοβερή ιδέα, να μην την πω; Θα φτιάξω ένα καλαματιανό και θα γίνουμε βασιλιάδες.
Μίρκα: Τι καλαματιανό;
Μαρία: Μαντίλι.
Γιώργος: Για τσιγάρο μιλάει.
Μίρκα: Τι έχει δηλαδή το καλαματιανό τσιγάρο;
Μαρία: Που τη βρήκες αυτή ρε Γιώργο; Φούντα κορίτσι μου, χασίσι. Δεν έχεις ακούσει ποτέ για το stuff της Καλαμάτας;
Μίρκα: Όχι, ποτέ.
Μαρία: Τι διάολο, πως φτιάχνεστε εσείς οι λεφτάδες; Δεν πειράζει, για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Θα μιλήσουμε πιο άνετα έτσι, θα δεις.
Γιώργος: Ρε Μαρία, βγάλε αυτές τις χειροπέδες.
Μαρία: Ενοχλούν;
Γιώργος: Μα πως θα χαλαρώσουμε έτσι;
Μαρία: Θυμήθηκες τα παλιά αγόρι μου, ε;
Μίρκα: Ποια παλιά;
Γιώργος: Τίποτα, χαζομάρες.
Μαρία: (Κοιτώντας τη Μίρκα) Ναι, ναι. Χαζομάρες. Δε θέλουμε να χαλαρώσουμε, να μιλήσουμε θέλουμε. (Προς τη Μίρκα) Θα πιεις εσύ;
Μίρκα: Τι να πιω; Πίνω ουίσκι.
Μαρία: Α καλά. Θα πιεις οπωσδήποτε. (Βγάζει ένα σακουλάκι με φούντα από το "συρτάρι των ενοχοποιήσεων" και αρχίζει να στρίβει τσιγάρο) Θυμάσαι Μίρκα που σου έλεγα πριν για αυτό το συρτάρι;
(Η Μίρκα δεν απαντάει)
Γιώργος: Τι έχει το συρτάρι;
Μαρία: Κάτσε να τελειώσω το τσιγάρο και θα σου δείξω. (Φτιάχνει το τσιγάρο και απευθύνεται στο Γιώργο) Έχεις τίποτα για τζιβάνα;
Γιώργος: Τελείωνε ρε Μαρία.
Μαρία: Δεν έχω τζιβάνα ρε παιδί μου!
Γιώργος: Άσε τη τζιβάνα και έλα να μιλήσουμε.
Μαρία: Μα τι λες τώρα; Έχω τελειώσει σχεδόν και θα τ' αφήσω; (Κατευθύνεται προς το Γιώργο, παίρνει από το σακάκι του το πορτοφόλι του και έχει στα χέρια της είκοσι ευρώ )Ωραία, βρήκαμε και τζιβάνα. Είμαστε σχεδόν έτοιμοι. Σας διαβεβαιώ πως το τσιγάρο είναι πλουσιοπάροχο.
Γιώργος: Τι να σου πω; Θα κάνεις το εικοσάευρω τζιβάνα;
Μαρία: Έχεις δίκιο… ναι, έχεις δίκιο. (Τσαλακώνει τα είκοσι ευρώ και τα πετάει κάτω. Βγάζει από το πορτοφόλι του Γιώργου πενήντα ευρώ) Έχουμε καλεσμένο, μη μας περάσει και για καρμίρηδες. (Στρίβει το τσιγάρο με τζιβάνα το πενηντάευρω και το ανάβει. Παίρνει την πρώτη ρουφηξιά) Θεέ μου, τι βγάζει η ελληνική γη! Ααααααχ… σας ακούω τώρα, σας ακούω.
Γιώργος: Τι έχει μέσα αυτό το συρτάρι;
Μαρία: Α ναι ρε Γιώργο, σε ξέχασα. (Βγάζει το συρτάρι και αναποδογυρίζει το περιεχόμενό του. Πέφτουν τσαλακωμένα χαρτιά και αποδείξεις)
Γιώργος: Τι είναι όλα αυτά;
Μαρία: Αυτό καταρχήν είναι το λεγόμενο "συρτάρι των ενοχοποιήσεων". Μίλησα σχετικώς στη Μίρκα πριν έρθεις.
Γιώργος: Δηλαδή;
Μαρία: Τι δηλαδή; Δε βλέπεις;
Γιώργος: Τι να δω; Βλέπω τσαλακωμένα χαρτιά και… αποδείξεις είναι αυτά;
Μαρία: (Προς τη Μίρκα) Θες τζούρα Μιρκάκι;
Μίρκα: Όχι, δεν είμαι συνηθισμένη.
Μαρία: Κοίτα, αυτό θέλει παρέα. Αν δεν πιεις, θα το σβήσω κι εγώ.
Γιώργος: Άσε την κοπέλα ρε Μαρία, δε θέλει.
Μαρία: Εσένα ποιος σε ρώτησε; (Πλησιάζει τη Μίρκα) Μην τον ακούς κορίτσι μου, πιες μια τζούρα. (Της πιέζει το στόμα, ενώ η Μίρκα παλεύει να απομακρυνθεί. Τελικά παίρνει μια βαθιά ρουφηξιά) Έτσι μπράβο. Για πρώτη φορά, μια χαρά τα πήγες. Πρώτη φορά δεν είναι;
Μίρκα: (Βήχει) Ναι, πρώτη φορά.
Μαρία: Ωραία, πολύ ωραία. Άλλωστε δεν ήταν τίποτα δύσκολο. Απλά ρουφάς. Δεν πιστεύω ότι έχεις πρόβλημα στο ρούφηγμα, ε;
Γιώργος: Τι είναι όλα αυτά τα χαρτιά κάτω, θα μου πεις;
Μαρία: Α ναι, πάλι σε ξέχασα εσένα. Τζουρίτσα μήπως;
Γιώργος: Για τα χαρτιά λέω.
Μαρία: Ε δε βλέπεις; Σκισμένα ερωτικά γράμματα προς την κυρία και αποδείξεις από τα δώρα που της έκανες.
Γιώργος: Που τα βρήκες;
Μαρία: Κουράστηκα να τα μαζέψω, αλλά άξιζε τον κόπο. Η βασική μου πηγή ήταν τα σκουπίδια και μερικές φορές τα ρούχα σου.
Γιώργος: Έψαχνες τα ρούχα μου;
Μαρία: (Προς τη Μίρκα) Ε καλά, ο άνθρωπος είναι ανώμαλος. (Προς το Γιώργο) Εδώ λέμε ότι έψαχνα στα σκουπίδια, τα ρούχα σε πειράξανε;
Γιώργος: Ξέρεις πως δεν θέλω να ακουμπάνε τα ρούχα μου .
Μαρία: (τον κοιτάει απορημένη) Λοιπόν, τσιγάρο στρίψαμε, για το συρτάρι μιλήσαμε, τώρα μπορώ να σας ακούσω με άνεση. (Κάθεται στην πολυθρόνα απέναντί τους)
Γιώργος: (Προς τη Μίρκα) Θα μιλήσω εγώ ή εσύ;
Μίρκα: Μίλα εσύ.
Μαρία: Ε ναι ρε φίλε. Η κοπέλα είναι φιλοξενούμενη, συνέχισε εσύ, ωραία τα έλεγες. (Προς τη Μίρκα) Σε έπιασε καθόλου;
Μίρκα: Όχι, καλά νιώθω.
Μαρία: Εσύ κορίτσι μου είσαι για μεγάλα πράγματα τελικά! Σε ακούω μωρό σ΄ακούω.
Γιώργος: Σου είπα και πριν, ότι η Μίρκα με έκανε να σκεφτώ τη ζωή αλλιώς. Είναι ένας άνθρωπος που παλεύει, που ξέρει τι θέλει, που ξέρει τι ζητάει απ' τους άλλους.
Μαρία: Γιωργάκη, με κοροϊδεύεις;
Γιώργος: Όχι ρε γαμώτο, άσε με να μιλήσω.
Μαρία: Μα δεν μπορώ να ακούω μεταμεσονύχτια σαπουνόπερα. Πες μου ότι σ' αρέσανε τα βυζιά της, λιμπίστηκες τον κώλο της, έκανε ωραίες πίπες ρ' αδερφέ, να τελειώνουμε.
Γιώργος: Δεν είναι έτσι, είναι πολλά πράγματα.
Μαρία: Είναι κι αυτά όμως.
Γιώργος: Σε μια σχέση είναι όλα.
Μαρία: Όχι, το λέω γιατί ξέρω το κόλλημα που έχεις με τις … κατάλαβες. Συγνώμη κιόλας ρε Μίρκα, αλλά αν δε του έκανα δυο-τρεις φορές τη βδομάδα, υπήρχε πρόβλημα.
Γιώργος: Θα σταματήσεις;
Μαρία: Πάσο.
Γιώργος: Ένας καινούριος άνθρωπος με έκανε να δω τη ζωή αλλιώς.
Μαρία: Έκανε κι ωραίες πίπες όμως;
Γιώργος: Ναι ρε. Έκανε, έκανε. Ευχαριστήθηκες τώρα;
Μαρία: Εσύ το φχαριστιόσουνα, για μένα απλά αποκαταστάθηκε η αλήθεια.
Γιώργος: Ένιωθα ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι αυτό που ζούσα καθημερινά. Μετά την αποβολή είχες γίνει απρόσιτη, δε δεχόσουν κουβέντα. Όσες φορές προσπάθησα να σε πλησιάσω, με απομάκρυνες. Ήσουν απότομη. Όταν είδα τη Μίρκα, καταρχήν με τράβηξε η εμφάνισή της. Μετά όμως γνώρισα έναν άνθρωπο χαρούμενο, αισιόδοξο, έναν άνθρωπο που πίστευε, όπως κι εγώ ότι η ζωή είναι όμορφη. Ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι αυτονόητο, τίποτα δεν γίνεται χωρίς αγώνα. Εσύ τα είχες όλα έτοιμα στο μυαλό σου, όλα υπό έλεγχο. Ακόμα και οι εξάρσεις σου ήταν ελεγχόμενες.
Μαρία: Εγώ απλά ξέρω τι θέλω.
Γιώργος: Δεν είναι τόσο απλό αυτό. Ποτέ δεν μπόρεσες να δεχτείς ότι ήθελα να κάνω καριέρα, ποτέ δε με βοήθησες σ' αυτό.
Μαρία: Δε βοηθάω ψωνάρες.
Γιώργος: Αυτό νομίζεις ότι είμαι;
Μαρία: Εσύ τι λες, ότι χάφτω τις μαλακίες που λες τόση ώρα;
Γιώργος: Αυτό είναι το πρόβλημα. Ποτέ δεν πίστεψες σε μένα.
Μαρία: Πώς να πιστέψω αγόρι μου σε έναν άνθρωπο που από αγωνιστής για τους άλλους, γίνεται λακές και γλείφτης για τον εαυτούλη του; Τι μου λες; Ότι εσύ θες να ζήσεις; Όχι Γιωργάκη, δε θες να ζήσεις. Σου φτάνουν οι ψυχαναγκασμοί σου και τα θέλω σου. Αυτά είναι προς το παρόν η περιουσία σου. Πες μου λοιπόν την αλήθεια και κόψε τα δήθεν. Άσε τα βαθυστόχαστα για άλλους, δε σου ταιριάζουν. Πες: "Τραβιέμαι με τη Μίρκα, γιατί είναι γκομενάρα, μου κάνει όλα τα χατίρια και κάνει καλό κρεβάτι". Να 'μαστε και ειλικρινείς δηλαδή.
Γιώργος: Δεν είναι έτσι. Δε θες να καταλάβεις.
Μαρία: Δε θέλω να καταλάβω ε; Μη με αναγκάσεις να διαβάσω τα ερωτικά σου γράμματα. Θα κοκκινίσουμε όλοι εδώ μέσα, αγωνιστές και μη. Κοιτάτε ρε έναν Τσε που έκανε δώρα στη γκόμενά του ζαρτιέρες και μαστίγια. Τι άλλο ήθελες από μένα;
Γιώργος: Να με δεχόσουν όπως ήμουν.
Μαρία: Όπως ήσουν σε δέχτηκα. Τις αλλαγές σου απέρριψα.
Γιώργος: Οι αλλαγές μου είμαι εγώ.
Μαρία: (Κάνει την τελευταία τζούρα) Καλά το είπες: οι αλλαγές σου είσαι εσύ. Αλλά όχι εγώ, όχι εμείς. Κάποιον ξέχασες στο δρόμο.
Γιώργος: Κάνεις λάθος.
Μαρία: Καλά, ξύπνα τώρα την άλλη πού ήπιε μια τζούρα και κοιμήθηκε. Δεν είναι για παρέα, δεν την ξαναφωνάζω σπίτι μου. Ξύπνα την. Θέλω να ακούσει ό,τι ειπωθεί.
Γιώργος: Ξύπνα Μίρκα, ξύπνα.
Μίρκα: Ωωωχ, νιώθω πολύ ζαλισμένη, μου έρχεται να κάνω εμετό. Πονάει η κοιλιά μου.
Γιώργος: Έλα, σήκω να πάμε στην τουαλέτα.
Μαρία: Το μπάνιο δεν ήταν στα σχέδιά μου. Εδώ θα κάτσετε.
Γιώργος: Τι λες ρε Μαρία; Η κοπέλα θέλει να ξεράσει, δε τη βλέπεις;
Μαρία: Τη βλέπω, αλλά από το σαλόνι δε θα φύγει κανείς.
Γιώργος: Σταμάτα ρε Μαρία, δεν είναι καλά.
Μαρία: Δεν με ενδιαφέρει. Επιλογή της ήταν να πιει.
Γιώργος: Τρελή είσαι; Εσύ δε της έβαλες το τσιγαριλίκι στο στόμα με το ζόρι;
Μαρία: Και αυτή έπρεπε να πιει; Κάθε λογικός άνθρωπος θα αντιδρούσε.
Μίρκα: (Διπλωμένη από τον πόνο) Εντάξει Γιώργο, δεν πειράζει, καλά είμαι.
Γιώργος: Μα τι καλά, εσύ είσαι κάτασπρη.
Μαρία: Θα φέρω μια λεκάνη.
Γιώργος: Άσ' την να πάει στο μπάνιο. Σε παρακαλώ.
Μαρία: Αν πάει αυτή, πρέπει να πας κι εσύ.
Γιώργος: Τότε, βγάλε μας μια στιγμή τις χειροπέδες.
Μαρία: Αυτό αποκλείεται.
Γιώργος: Άσε με τότε να την πάω στο μπάνιο.
Μαρία: Καμία συζήτηση, δε σας έχω εμπιστοσύνη. Μπορεί να βγάλετε τα μάτια σας εκεί μέσα.
Γιώργος: Καλά, τόσο άρρωστη είσαι;
Μαρία: (Ναζιάρικα) Εσύ με αρρώστησες αγοράκι μου, εσύ και οι γκομενοδουλειές σου. (Πηγαίνει στο μπάνιο και φέρνει λεκάνη) Ορίστε, για παν ενδεχόμενο. Τώρα μπορώ να σε ακούσω.
Γιώργος: Δεν μπορούμε να μιλήσουμε έτσι. Δείξε λίγη ανθρωπιά.
Μαρία: Τι είναι αυτό, τρώγεται; Μήπως πουλιέται πουθενά;
Γιώργος: Λοιπόν, δεν έχω να σου πω πολλά πράγματα. Ό,τι ήταν να σου πω, το είπα. Νομίζω πως όλα είναι ξεκάθαρα και αφού ήρθαν έτσι τα πράγματα, θέλω να ξέρεις κάτι: αυτήν την κοπέλα την αγαπάω.
Μαρία: Είσαι σίγουρος;
Γιώργος: Πιο σίγουρος δε γίνεται.
Μαρία: Επειδή περάσαμε κάποια χρόνια εμείς οι δύο και πρέπει να τιμήσω αυτό το χρόνο, νιώθω υποχρεωμένη να σε ξαναρωτήσω: Τον αγαπάς αυτόν τον άνθρωπο;
Γιώργος: Σου απάντησα και πριν. Είμαι σίγουρος ότι πρώτη φορά νιώθω έτσι στη ζωή μου.
Μαρία: Ξύπνησέ την.
Γιώργος: Γιατί;
Μαρία: Ξύπνησέ την σου είπα.
Γιώργος: Μίρκα, ξύπνα μωρό μου, ξύπνα.
Η Μίρκα δεν μπορεί να ξυπνήσει. Η Μαρία την πλησιάζει και την χαστουκίζει πολύ δυνατά
Γιώργος: Μα τι κάνεις; Θα την σκοτώσεις.
Μαρία: (Προς τη Μίρκα) Ξύπνα, ξύπνα. Δεν έχουμε πολύ χρόνο.
Μίρκα: Ποιος με χτυπάει;
Μαρία: Εγώ σε χτύπησα, ήταν ανάγκη. Πρέπει να σε ρωτήσω κάτι.
Μίρκα: Πες μου.
Μαρία: Τον αγαπάς το Γιώργο;
(Η Μίρκα κοιτάζει το Γιώργο)
Γιώργος: Απάντησε, μη φοβάσαι.
Μίρκα: Ναι, τον αγαπάω. Ο Γιώργος είναι ό,τι ομορφότερο έχει συμβεί στη ζωή μου.
Μαρία: Βλέπω ξύπνησες για τα καλά! Εκείνος πιστεύεις ότι σε αγαπάει;
Μίρκα: Είμαι σίγουρη. Θέλουμε τα ίδια πράγματα και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Μαρία: Πολύ Σωστά. Να ρωτήσω κάτι. Ο πατέρας σου είναι συνταξιούχος, έτσι;
Μίρκα: Ναι γιατί;
Γιώργος: Άρχισες τα παλαβά σου; Τι σχέση έχει αυτό;
Μαρία: Δούλευε τα τελευταία χρόνια σε μια μεγάλη πολυεθνική;
Μίρκα: Ναι, ήταν ο διευθύνων.
Μαρία: Στόχευσε διάνα το πουλάκι μου.
Γιώργος: Τι λες πάλι;
Μαρία: Γιατί ταράζεσαι Γιωργάκη;
Μίρκα: (Διπλωμένη από τον πόνο) Ποιος στόχευσε διάνα;
Γιώργος: Άσ 'την να πάει στο μπάνιο, δε βλέπεις ότι βασανίζεται;
Μαρία: Έχω τον τρόπο να τη λυτρώσω. Μίρκα, με ακούς;
Μίρκα: Ναι… σε ακούω.
Μαρία: Έχουμε λίγο χρόνο, γι' αυτό θα στο διαβάσω γρήγορα.
Γιώργος: Τι θα διαβάσεις; Για ποιο πράγμα έχουμε λίγο χρόνο;
Μαρία: Δεν μπορώ να απαντάω σε όλα μαζί. (Ψάχνει μέσα στα τσαλακωμένα χαρτιά που είναι ριγμένα στο πάτωμα. Ξεδιπλώνει ένα από αυτά και αρχίζει να διαβάζει με γοργό ρυθμό) " Δεν μπορώ να λέω ψέματα συνέχεια και σε όλους. Το παίζω καλός σύζυγος στη Μαρία, αλλά δε μπορώ να κοροϊδεύω και σένα. Εμείς έχουμε το ίδιο μυαλό και θα με καταλάβεις. Δεν είναι ότι δε μ' αρέσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ονειρεύομαι το μέλλον μαζί σου. Τουλάχιστον όχι με αγάπες και λουλούδια. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να σταθώ ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου και τους άλλους και να πω την αλήθεια. Ποτέ δε θα συνέχιζα αυτή τη σχέση, αν δεν ήξερα ποιος είναι ο πατέρας σου. Έχω όνειρα και είμαι φιλόδοξος. Το ξέρω. Κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει για αυτό, εκτός ίσως από τον πατέρα μου και τη Μαρία. Βαρέθηκα πια να μου πετάνε ξεροκόμματα και να λέω ευχαριστώ. Θέλω κάποτε να είμαι κύριος του εαυτού μου, να βγάζω λεφτά, να είμαι δυνατός. Όταν άκουσα το επίθετο σου, σκέφτηκα αστραπιαία: “ Αυτή είναι ευκαιρία για μένα”. Την άρπαξα και προχώρησα. Όλα τα άλλα νομίζω ότι τα καταλαβαίνεις. Σου έχω μιλήσει για τον πατέρα μου και τις ιδέες του, ξέρεις για τις ευκαιρίες που δεν είχα ποτέ, ξέρεις την πορεία μου. Σου ζητάω συγνώμη και ελπίζω να με καταλάβεις. Δεν έχω άλλο τρόπο να φτάσω σε κάτι καλύτερο, να φτάσω σ' αυτό που ήθελα σχεδόν πάντα, σ' αυτό που δεν είχα ποτέ: στα λεφτά." Αυτάααα. Το διάβασα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Ελπίζω να μην σας κούρασα. (Κοιτώντας τη Μίρκα) Άκρως διαφωτιστικό, έτσι;
Μίρκα: (Πεσμένη στον ώμο του Γιώργου) Τι είναι αυτό;
Μαρία: Αυτό ήταν ένα γράμμα του αγαπημένου σου. Βέβαια, μετάνιωσε και δε το έστειλε ποτέ. Το βρήκα πριν αρκετούς μήνες στα σκουπίδια. Βλέπεις ούτε τα σκουπίδια δεν ήθελε να πετάει· χαλάνε το image.
Γιώργος: Δεν είναι δικό μου αυτό, δεν είναι τα γράμματά μου.
Μαρία: Και όμως είναι. (Πλησιάζει τη Μίρκα και της το δείχνει) Είναι ή δεν είναι;
(Σφαδάζει από τους πόνους στην κοιλιά, είναι κάτασπρη. Πέφτει από τον καναπέ παρασέρνοντας και το Γιώργο)
Γιώργος: Άστην ήσυχη (Προσπαθεί να συνεφέρει τη Μίρκα) Μίρκα, Μίρκα, τι έπαθες; (στη Μαρία) Κάνε κάτι, φώναξε ένα γιατρό, γρήγορα.
Μαρία: Δυστυχώς, ο χρόνος τελειώνει.
Γιώργος: Τι μαλακίες λες; (Προσπαθεί μάταια να πιάσει τα πόδια της Μαρίας)
Μαρία: (Αρπάζει το μαχαίρι από τη βιβλιοθήκη) Κάνε πίσω. Τώρα είναι αργά.
Γιώργος: Τι αργά; Για ποιον;
Μαρία: Για όλους μας.
Γιώργος: (Δίνει σκαμπίλια στη Μίρκα) Μίρκα, Μίρκα, ξύπνα. Δεν είναι δικό μου το γράμμα. Αυτή το έγραψε, σ' αγαπάω. Ξύπνα σε παρακαλώ, ξύπνα.
Μαρία: Άδικα χτυπιέσαι.
Γιώργος: Σκάσε.
Μαρία: Είναι νεκρή.
Γιώργος: Τι λες; Κανείς δεν πεθαίνει από ένα τσιγάρο.
Μαρία: Ναι, έχεις δίκιο. Από δηλητήριο όμως…
Γιώργος: Τι δηλητήριο, ποιο δηλητήριο;
Μαρία: Το δηλητήριο που είχε το ποτό της. Έβαλα αρκετή δόση για να την πιάσει σίγουρα. Δεν ήθελα να το ρισκάρω.
Γιώργος: (Προσπαθεί να πλησιάσει τη Μαρία απεγνωσμένα, όμως το σώμα της νεκρής δεν τον αφήνει) Πουτάνα, τη σκότωσες. (Τον πιάνουν τα κλάματα) Γιατί, τι σου έκανε; Μια πουτάνα είσαι, μια αρρωστημένη πουτάνα… τη σκότωσες… τη σκότωσες.
Μαρία: Κάποιο λάθος κάνεις. Δεν τη σκότωσα εγώ. Τα ψέματά σου ευθύνονται, οι επιλογές σου.
Γιώργος: (Παρακλητικά) Λύσε με, λύσε με. Μη με αφήνεις έτσι.
Μαρία: Όλοι για εκμετάλλευση, ε Γιώργο; Γυναίκα, γκόμενα, γονείς… όλα για την καριέρα. Έτσι; Τώρα όμως ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Τελείωσαν όλα. Μαζί τους κι εμείς. (Ο Γιώργος είναι ακουμπισμένος στον καναπέ και κλαίει με αναφιλητά) Κανένας μας δεν αξίζει να ζει. Ούτε εσύ, ούτε εγώ. Δε μετανιώνω που τη σκότωσα. Μόνο μετανιώνω που ζω. Η ζωή είναι άδικη για όλους. Για μερικούς πολύ. Αρκετές φορές μένουν οι σάπιοι και φεύγουν αυτοί που έχουν κάτι να πουν. (Τον κοιτάει περιφρονητικά) Οι νεκροί με τους νεκρούς. Εγώ ό,τι ήταν να πω το είπα. Και κάτι τελευταίο: Αν έρθει η κυρία Μιχαλοπούλου, πες της να με συγχωρέσει για την ακαταστασία. Σου εύχομαι καλή σταδιοδρομία. Γεια χαρά.
(Η Μαρία μπήγει με δύναμη το μαχαίρι που κρατάει στo στομάχι της και πέφτει στο πάτωμα. Ο Γιώργος βγάζει μια κραυγή απόγνωσης. Ανάμεσά του, πεθαμένες, οι δύο ζωές του. Έξω σε λίγο θα αρχίσει να ξημερώνει. Μια νέα ημέρα ξεκινάει για όλους)

ΑΝΤΙΘΕΣΗ (3)

2009-11-23T10:04:00.000-08:00

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

Η ώρα είναι μία και μισή μετά τα μεσάνυχτα και η Μαρία είναι μόνη της. Τριγυρνάει στο σαλόνι με μια μπουκάλα βότκα και μονολογεί…

Μαρία: Περιμένω… περιμένω… πόση ώρα χρειάζεται για να έρθει; Ήσουνα κι εσύ σκληρή μαζί του. Και τι δε του είπες… τι γλείφτη… τι πουλημένο… τι χαζό. Ναι το ξέρω… και δε μετανιώνω. Καλά έκανα. Δεν ήθελα όμως να φύγει… να με αγκαλιάσει ήθελα… να με φιλήσει… να μου κάνει έρωτα. Δεν μπορώ να τον συγχωρήσω. Δεν είμαι χριστιανή εγώ. Δεν είμαι τίποτα εγώ… δεν είμαι τίποτα. Όλα όσα είπα, τα πίστευα. Δεν θα κάνω πίσω… δεν είμαι χριστιανή εγώ. Είμαι σκληρή, δεν είμαι παιδάκι. Ξέρω να αγαπάω αυτούς που μ' αγαπούν… μήπως είναι λίγο αυτό; (Παίρνει ένα βιβλίο απ' την βιβλιοθήκη και το ξεφυλλίζει) Και όλα αυτά τα βιβλία δεν έχουν καμία λύση. Μόνο προβλήματα και ερωτήσεις. Στο διάολο να πάνε… (Το πετάει) Τώρα να δούμε ποιος θα έρθει πρώτος. Λες να συμπέσουνε οι καλεσμένοι μου; (Γελάει δυνατά) Αν έρθουν μαζί, θα φτιάξω μια ωραία μακαρονάδα και θα το γιορτάσουμε… μ' ακούς Γιώργο;… θα το γιορτάσουμε. Οι οικοδέσποινες υποχρεούνται να είναι ευγενικές· πρέπει να είναι ευγενικές. Η μάνα μου έλεγε: " να προσέχεις να είσαι πολιτισμένη, να μην δείχνεσαι, να είσαι φιλόξενη". Μάνα, δεν σε άκουσα σε τίποτα… ευτυχώς. Έκανα όλα τα αντίθετα… δε θα γίνω εγώ ο περίγελος κανενός, ούτε ο δικός σου μάνα… ούτε ο δικός σου. Και αυτή η πουτάνα η διαχειρίστρια δε θα κάνει ό,τι θέλει. Εμένα δε με γελάει κανείς, κανείς… με ακούς μάνα; Χα χα χα, θα γίνει απόψε… δε θα ξημερώσει χωρίς κόπο, όλα θα ξεκαθαρίσουν σήμερα και ο κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του. (Σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου και σχηματίζει ένα νούμερο) μάλιστα, μάλιστα… στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι μία και σαράντα ένα και είκοσι δευτερόλεπτα. Μα που είναι οι καλεσμένοι μου; Δεν είναι να έχεις εμπιστοσύνη σε έλληνες για ραντεβού, τουλάχιστον αν ήμασταν στην Αγγλία… Άλλα δύο λεπτά δίνω, αν δεν έρθει κανείς, θα τους κρεμάσω τα κουτάλια.
(Χτυπάει το κουδούνι συνθηματικά, η Μαρία τρέχει να ανοίξει) Τελικά τους αδίκησα… και στην Ελλάδα βρίσκεις πραγματικούς Άγγλους, είναι λίγο σπάνιο αλλά αν έχεις τύχη, βρίσκεις.
(Σβήνει τα φώτα και περιμένει, χτυπάνε την πόρτα και ανοίγει αργά, μια γυναικεία φιγούρα μπαίνει)
Μίρκα: Γιωργάκη, Γιωργάκη… που είσαι μωρό; Που μου κρύβεσαι; Βγες έξω να σου δώσω το δώρο σου, η Μίρκα σου είναι εδώ. (Με νάζι) Γιωργάκη μου… άναψε κανά φως μωράκι, θα σκοτωθούμε εδώ μέσα… τι έκπληξη και αυτό το σημερινό! Πώς έγινε και λείπει η Μαρία τέτοια ώρα; Δε το πίστευα όταν πήρα το μήνυμα σου.
(Τα φώτα ανάβουν)
Μαρία: Τώρα το πιστεύεις;
Μίρκα: Μα..ρί..ααα;
Μαρία: Εγώ είμαι αυτή, είναι αλήθεια. Δε με περίμενες, ε;
Μίρκα: (Πανικόβλητη) Πού είναι ο Γιώργος; Παναγία μου, σε λάθος διαμέρισμα μπήκα;
Μαρία: Μη λες βλακείες. Σκέψου λίγο. Αν μπήκες σε λάθος διαμέρισμα ζητάς λάθος άνθρωπο, άρα μένω κι εγώ σε λάθος διαμέρισμα και αυτό δε γίνεται. Είσαι στο σωστό σπίτι, όμως ο καλός σου λείπει.
Μίρκα: (Τα έχει εντελώς χαμένα) Ο καλός μου… ποιος καλός μου;
Μαρία: Ο καλός σου ρε παιδάκι μου… ο καλός σου, ο καλός σου που τυχαίνει να ΄ναι ο δικός μου καλός… εεε μάλλον… ο δικός μου κακός. (Χαμογελάει πονηρά ) Ξέρεις σε αυτές τις περιπτώσεις ο ίδιος άνθρωπος είναι καλός για τον έναν αλλά κακός για τον άλλον. Πως είναι ο Θεούλης με τον Διαβολάκο… κάπως έτσι τελοσπάντων. (Επίσημο ύφος) Θες ένα ποτήρι νερό;
Μίρκα: (Έτοιμη να καταρρεύσει) Μπορώ να κάτσω;
Μαρία: Και βέβαια, σαν στο σπίτι σου. Κοίτα, τα πράγματα είναι απλά. Ο καλός σου με άφησε στο πόδι του, στο καλό του πόδι, το δεξί. Μου είπε: "Αν έρθει η Μίρκα περιποιήσου την μέχρι να γυρίσω". Δε θα αργήσει, μην ανησυχείς.
Μίρκα: Δηλαδή… μα πως… ξέρεις;
Μαρία: (Της δίνει το ποτήρι νερό) Σου φαίνομαι για άσχετη; Και βέβαια ξέρω.
Μίρκα: (Πίνει το νερό με βουλιμία) Τι ξέρεις δηλαδή;
Μαρία: Ε τώρα αυτά θα λέμε; Αφού σου λέω ότι ξέρω μη το πάμε παραπέρα… Αλήθεια, δε ζεσταίνεσαι με την καμπαρτίνα καλοκαιριάτικα; Σκάει ο τζίτζικας έξω.
Μίρκα: Όχι, όχι. Είμαι λίγο κρυωμένη.
Μαρία: Έτσι την πατάμε. Λες είναι καλοκαίρι, ζεσταίνεσαι, γδύνεσαι, σε παίρνει το ρεύμα και… (Με μια απότομη κίνηση της ανοίγει την καμπαρτίνα) αααα, τι ωραία εσώρουχα είναι αυτά βρε Μίρκα μου! Καλά, πάντα είχες φοβερό γούστο, αλλά τώρα… τι να λέμε! Η καμπαρτίνα, κόλπο, ε; Κάτσε να σου δείξω και εγώ τα προικιά μου. (Βγάζει τη ρόμπα) Πως σου φαίνονται;
Μίρκα: Ωραία είναι, ωραία… αλλά… λέω να φεύγω σιγά, σιγά.
Μαρία: Μα γιατί, μόλις τώρα ήρθες. Θεέ μου, τι αγενής που είμαι. Μήπως θες ένα ποτάκι;
Μίρκα: Όχι ευχαριστώ. (Σηκώνεται και κουμπώνει την καμπαρτίνα της) Θα φύγω.
Μαρία: (την πιάνει από το χέρι και την καθίζει) Δε θα πας πουθενά (Της ξανανοίγει την καμπαρτίνα) Θέλω να βλέπω το σωματάκι σου. Χάρμα είσαι, χάρμα. Λοιπόν τι θα πιεις;
Μίρκα: Δε θέλω κάτι.
Μαρία: Μα τι είναι αυτά που λες; Πρώτη φορά σπίτι μου - τουλάχιστον με μένα μέσα - και θα σ’ αφήσω έτσι; Έλα πες μου: ουίσκι, βότκα, κρασί, μήπως κονιάκ;
Μίρκα: (Προσπαθεί να καλύψει το στήθος της) Εντάξει είμαι, δε θέλω τίποτα.
Μαρία: Καλά, εγώ θα συνεχίσω με βότκα και αν μετανιώσεις μου λες. Άλλωστε έχουμε ώρα ακόμα. (Παρακλητικά) Μόνο μην κρύβεις το στήθος σου γιατί θα μαλώσουμε. Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο, χαλάρωσε… δεν είμαστε ωραία; Λοιπόν τι να σου πω, πολύ μ΄ άρεσε που σήμερα σε ξαναείδα μετά από τόσο καιρό. Να το κάνουμε συχνότερα.
Μίρκα: Τι να κάνουμε δηλαδή;
Μαρία: Να συναντιόμαστε ρε παιδί μου, να βρισκόμαστε. Συγνώμη για το θάρρος αλλά πρέπει να στο πω. Τόση ώρα τα βλέπω και θέλω να το πω: τα βυζιά σου είναι φοβερά, σχεδόν αψηφούν το νόμο της βαρύτητας, (Την πλησιάζει και τα χαϊδεύει) πέτρα τα άτιμα, πέτρα. Α ρε Γιώργο, άρχοντας είσαι αγόρι μου, άρχοντας. Και τι ρόγα θεέ μου, απίστευτη. Σήκω λίγο και κάνε ένα γύρο να σε δω.
Μίρκα: Τι πράγμα;
Μαρία: Έλα τώρα, μη ντρέπεσαι. Εδώ εγώ που είμαι οικοδέσποινα και εμφανίζομαι μπροστά σου με ρόμπα. Βγάλε την καμπαρτίνα και κάνε ένα γύρο να σε δω.
Μίρκα: (Σηκώνεται φοβισμένη, βγάζει την καμπαρτίνα και κάνει ένα γύρο) Εντάξει;
Μαρία: Τι ήταν αυτό; Γύρνα λίγο σε παρακαλώ, γύρνα.
(Η Μίρκα γυρνάει και στέκεται ακίνητη, τρέμει)
Μαρία: Α ρε George, πάντα μερακλής ρε μπαγάσα. Πως έπεσες στα δίχτυα του ρε παιδάκι μου τόσο ωραία κοπέλα; (Παίρνει τη βότκα και πίνει από το μπουκάλι) Αλλά ξέχασα ότι εσένα πάντα σ΄ αρέσανε οι γιάπηδες. Είχες μια έφεση στο είδος. Εγώ από την άλλη είχα εμμονή με τους χαζούς. Τελικά, βρήκαμε κι οι δύο αυτό που θέλαμε.
Μίρκα: Μαρία.
Μαρία: Παρακαλώ;
Μίρκα: Συγνώμη.
Μαρία: Χα, χα, χα, χα, με κοροϊδεύεις; Απορρίπτεται. Δεν είμαστε εδώ για να ζητάμε συγνώμες. Εδώ είμαστε για να περάσουμε καλά. Καλά και οι γόβες σου είναι φοβερές. Πολύ καυλωτικές. Οι δικές μου σ΄ αρέσουνε; (Επιδεικνύει στη Μίρκα τα πόδια της)
Μίρκα: Ναι ωραίες είναι.
Μαρία: Απλά ωραίες; Δε τις πρόσεξες καλά φαίνεται. Οι ζαρτιέρες, η ρόμπα… δεν είναι όλα φοβερά;
Μίρκα: Είναι πολύ ωραία όλα.
Μαρία: Αν σου πω από πού τα πήρα όλα αυτά, θα μείνεις με ανοιχτό το στόμα.
Μίρκα: Από πού;
Μαρία: (Πίνει μια γερή γουλιά βότκα) Από τη λαϊκή. Το πιστεύεις; Μέσα στους πάγκους με τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα, πέτυχα μια μέρα ένα τύπο που πουλούσε σέξι εσώρουχα, γόβες και ερωτικά βοηθήματα… αν έχεις το Θεό σου. Ξέρεις, ήταν τότε που με είχαν απολύσει από τη δουλειά και κατέβαινα μεσημέρι στη λαϊκή μπας και βρω τίποτα φτηνό. Έχει τύχει να σ’ απολύσουν ποτέ;
Μίρκα: Όχι.
Μαρία: Ναι ξέρω… εσύ έχεις πολύ καλή θέση. Θα έρθει και η ώρα σου πάντως. (Σιωπή) Λαϊκή; Πηγαίνεις;
Μίρκα: Όχι, δεν έχει τύχει.
Μαρία: Εντάξει, λογικό. Δεν είναι χώρος για καριερίστες, σου βγαίνει το όνομα. Φαντάσου ότι μια φορά που ζήτησα απ΄ το Γιώργο να έρθει να με βοηθήσει, αρνήθηκε, μήπως και πετύχει το διευθυντή του. “Που να σε δει ρε Γιώργο εδώ πέρα;” του λέω. “Μα Κυψέλη μένει, μπορεί να κατεβαίνει για ψώνια εδώ”… έτσι μου απάντησε ο Γιωργάκης. Άκου να δεις τώρα… ο Γιώργος βασιλικότερος του βασιλέως. Ο διευθυντής δεν είχε πρόβλημα να τον βλέπουν στη λαϊκή, αλλά ο Γιώργος… Τέλος πάντων. Να σου πω! Εσύ από πού πήρες τα εσωρουχάκια σου; Είδες, δε σε ρωτάω για την καμπαρτίνα, προσπαθώ να είμαι διακριτική.
Μίρκα: Τι σημασία έχει; Μπορώ να τη φορέσω τώρα;
Μαρία: (Την κοιτάει στα μάτια) Όχι δε μπορείς. Σπίτι μου είσαι, εγώ φτιάχνω τους κανόνες. Αν δε σ΄ αρέσει… δυστυχώς, αλλά δεν μπορείς να φύγεις. Λοιπόν, σε ακούω. Από πού πήρες αυτά τα όμορφα εσώρουχα; Μήπως Κολωνάκι; Έχει ένα φοβερό μαγαζί εκεί, πανάκριβο ρε παιδάκι μου όμως. Έλα πες μου. Έχω κάτι οικονομίες και λέω τις απόκριες να ντυθώ πουτάνα καριέρας. Πού τα πήρες;
Μίρκα: Εεεε, δε θυμάμαι… ξέρεις έχω πολλά και… δε θυμάμαι.
Μαρία: Έχεις πολλά; Τι διάολο, καριέρα κάνεις ή πηδιέσαι; Τέλος πάντων. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Στρίνγκ κορδόνι - διαμπερές μπροστά, διάφανο σουτιέν με ροζ φουντίτσες στις ρώγες, ζαρτιέρες ιδίου χρώματος. Μάλιστα, μάλιστα, χα χα χα δε σου θυμίζω μπάτσο; (Σηκώνεται με το μπουκάλι στο χέρι και ανοίγει ένα συρτάρι. Ψάχνει. Κάτι κρατάει στα χέρια της) Τη βρήκα, τη βρήκα
Μίρκα: Τι είναι αυτά;
Μαρία: Αυτά… είναι απόδειξη.
Μίρκα: Απόδειξη;
Μαρία: Ναι. Ξέρεις, αυτό το συρτάρι το έχω ονομάσει "συρτάρι των ενοχοποιήσεων".
Μίρκα: Δεν καταλαβαίνω.
Μαρία: Είναι απλό. Εδώ μέσα κρατάω το "εγκληματικό" υλικό του γάμου μου. Μη σε ζαλίζω όμως με τις εμμονές μου γιατί από μικρή κουβαλάω διάφορα… συρτάρια. Άστο. Πάμε στα δικά μας. (Της απλώνει το χέρι με την απόδειξη και της κάνει νόημα να την πάρει) Διάβασε δυνατά και καθαρά.
Μίρκα: Να διαβάσω την απόδειξη;
Μαρία: Όχι, να διαβάσεις το χέρι μου. Ε και βέβαια να διαβάσεις την απόδειξη. Αργά και καθαρά σε παρακαλώ.
Μίρκα: Ζαρτιέρες, εκατό ευρώ, στρ…
Μαρία: (Την διακόπτει) Από την αρχή σε παρακαλώ, από την αρχή. Τι γράφει πάνω-πάνω;
Μίρκα: Το όνομα του μαγαζιού.
Μαρία: (Αυστηρά) Έτσι μπράβο. Σε ακούω λοιπόν.
Μίρκα: Είδη ερωτικής ένδυσης "ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ", Γιάννης Πετσοκέφαλος και Υιοί…
Μαρία: (εκκωφαντικό γέλιο) Ωχ ωχ η κοιλιά μου, φοβερό επίθετο. Τι άλλο μαγαζί θα μπορούσε να έχει κάποιος που τον λένε Πετσοκέφαλο; Συγνώμη για τη διακοπή, αλλά κάθε φορά που διαβάζω αυτό το όνομα γελάω και δεν μπορώ να σταματήσω… χα χα χα χα χα… συνέχισε εσύ, συνέχισε… και τώρα που το σκέφτομαι πώς λες να φώναζε τους… Υιούς του όταν ήταν μικροί; Συνέχισε, συνέχισε…
(Η Μίρκα τρέχει προς την πόρτα και προσπαθεί να την ανοίξει)
Μαρία: (Ακράτητο γέλιο) Μη το σκέφτεσαι καν… χα χα χα χα… η πόρτα είναι κλειδωμένη… χα χα χα χα… κάτσε στη θέση σου και συνέχισε να μου διαβάζεις… τα λες τόσο ωραία, σαν παραμυθάκι.
Μίρκα: (Ξεροβήχει) Πατριάρχου Ιωακείμ 15, Κολωνάκι.
Μαρία: Μη σταματάς, έλα τώρα, μπες στο ζουμί, μη με κόβεις στο καλύτερο.
Μίρκα: Διάφανο στρινγκ: 100 ευρώ.
Μαρία: Χα χα χα χα χα, πες μου, πες μου.
Μίρκα: Σουτιέν με φουντίτσες: 50 ευρώ. (Η Μαρία συνεχίζει να γελάει σχεδόν δαιμονισμένα)
Μίρκα: Ζαρτιέρες πολυτελείας: 150 ευρώ.
Μαρία: (Πνίγεται από τα γέλια. Βήχοντας) Πρώτη φορά ακούω ότι υπάρχουν ζαρτιέρας πολυτελείας, μέχρι τώρα μόνο το ψωμί ήξερα, λέγε, λέγε.
Μίρκα: Χειροπέδες "αστυνομικού τύπου": 70 ευρώ.
Μαρία: "Αστυνομικού τύπου"; Τι, δηλαδή υπάρχουν και άλλες χειροπέδες; "Αναρχικού τύπου" ας πούμε;
Μίρκα: (Φοβισμένη) Δεν ξέρω.
Μαρία: Είσαι μία εσύ! Εσύ δεν ξέρεις; Εσύ όλα τα ξέρεις. Και τώρα, ήρθε η ώρα για το μεγάλο φινάλε. Τα-τα-ρα-ρα-τα-ρα-ρα-τα-τα, το κοινό σου περιμένει. Πες το μου, σε παρακαλώ, στα πόδια σου πέφτω.
Μίρκα: (Χαμένη) Αρωματικό μαστίγιο: 60 ευρώ.
Μαρία: Αρωματικό μαστίγιο; Τι είναι αυτό; Τόσο πολύ έχει προχωρήσει η επιστήμη; Τι πάει να πει "αρωματικό μαστίγιο";
Μίρκα: Δεν ξέρω, δεν ξέρω.
Μαρία: Θες να μου πεις ότι δε το έχεις δοκιμάσει δηλαδή;
Μίρκα: Όλα αυτά δεν είναι δικά μου.
Μαρία: Και ποιανού είναι;
Μίρκα: Δεν ξέρω…. θέλω να φύγω.
Μαρία: Αυτό θα το αποφασίσω εγώ.
Μίρκα: Μαρία.
Μαρία: Μη μιλάς, κάνε απόλυτη ησυχία.
Μίρκα: Πρέπει να πούμε μερικές αλήθειες.
(ήχος ασανσέρ. Η Μαρία σβήνει τα φώτα και μπαίνουν στην κουζίνα. Κλείνει με τα χέρια της το στόμα της Μίρκας.)
Μαρία: (Ψιθυριστά) Μη μιλάς σου είπα, κράτα την αναπνοή σου. "Ιδού ο νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός".

ΑΝΤΙΘΕΣΗ (2)

2009-11-02T09:37:00.000-08:00

Όπως έχω ξαναγράψει στην προηγούμενη ανάρτηση: Σχόλια, επισημάνσεις, κριτική, όλα καλοδεχούμενα και απαραίτητα. Το εννοώ.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Έξω έχει βραδιάσει πιά.

Μαρία: Τι κάνεις τόση ώρα εκεί μέσα, τελειώνεις;
Γιώργος: Βγαίνω σε λίγο… χαλάρωσα εντελώς εδώ μέσα.

Μαρία: (Με κινήσεις αίλουρου φτάνει στην πόρτα της τουαλέτας και περιμένει)
Γιώργος: (Φωνάζει) Τι έγινε, ήρθε η παραγγελία; (Σε πολύ λίγο βγαίνει και πέφτει πάνω στην Μαρία. Φωνάζει τρομαγμένος) Ααααα… Παναγία μου… μα τι κάνεις ρε παιδάκι μου μπροστά στην πόρτα; Θέλεις να με στείλεις από καρδιά;
Μαρία: Να σε στείλω ναι, αλλά όχι από καρδιά.
Γιώργος: Τι είναι αυτά που φοράς;
Μαρία: Στολή εκστρατείας μωρό μου. (τονίζει το "μου", σχεδόν το φτύνει ηδονικά)
Γιώργος: Εγώ βλέπω γόβες στιλέτο, ζαρτιέρες και μια διάφανη ρόμπα. Ορεξούλες έχουμε μου φαίνεται.
Μαρία: Κακό είναι;
Γιώργος: Δεν έχω φάει τίποτα.
Μαρία: Ούτε πρόκειται...
Γιώργος: Γιατί; Δεν ήρθε η πίτσα;
Μαρία: Δε θα έρθει.
Γιώργος: Τι έγινε;
Μαρία: Πήρα στην πιτσαρία και ακύρωσα την παραγγελία.
Γιώργος: Τι λες ρε γαμώτο, ποιόν ρώτησες;
Μαρία: Εμένα.
Γιώργος: Εσένα;
Μαρία: Ναι εμένα. Θα μου πεις βέβαια ότι σου στερώ την πίτσα, αλλά έχω κάτι καλύτερο για σένα.
Γιώργος: Τι, έστειλε κανά μουσακά η κυρά Αφροδίτη; Γιατί δε μου το' λεγες απ' την αρχή ρε παιδάκι μου και τρόμαξα; Έλα φέρ' τον γιατί πεινάω σαν λύκος, κόψε και μια χωριάτικη επί τη ευκαιρία.
Μαρία: Όχι, δεν έστειλε κάτι η μάνα μου.
Γιώργος: Ε τότε τι μου λες; Μήπως έστειλε καμία πίτα η μάνα μου από το χωριό;
Μαρία: Άσε τις μανάδες μωρό μου (τονίζει πάλι το "μου") εκεί που βρίσκονται. Άλλο είναι το γεύμα σου απόψε. Δεν πάει το μυαλό σου;
Γιώργος: Ε γαμώ το κέρατό μου γαμώ… πες μου σε παρακαλώ που είναι το φαγητό μου.
Μαρία: Μπροστά σου μωρό μου.
Γιώργος: Μπροστά μου είσαι εσύ και πίσω από 'σένα το σκηνικό της πείνας. (Επιτακτικά) Που είναι το φαγητό μου;
Μαρία: Εγώ είμαι το γεύμα σου. Αν βέβαια επιμένεις για πίτσα, υπάρχει ένα κουτί μανιτάρια στο ψυγείο· μπορείς να με αλείψεις με αυτά, να μου ρίξεις κέτσαπ και να γευτείς την νοστιμότερη πίτσα της ζωής σου.
Γιώργος: Δε μ' αρέσουν τα μανιτάρια.
Μαρία: Για κάτι τέτοια παρακαλούσες κάποτε.
Γιώργος: Κάποτε σ' αυτό το σπίτι έτρωγα κι ένα πιάτο φαϊ, τώρα… ούτε να παραγγείλω δεν μπορώ.
Μαρία: Είναι πιο σημαντικό το φαγητό σου από εμάς;
Γιώργος: Από εμάς! Από εμάς! Τι σχέση έχουμε εμείς με όλα αυτά, ε;
Μαρία: Σαν σήμερα γνωριστήκαμε... πριν από δέκα χρόνια.
Γιώργος: Σαν σήμερα γνωριστήκαμε; Μπράβο μας, συγχαρητήρια. Τρώγονται οι επέτειοι;
Μαρία: Δεν είμαστε ούτε σαράντα χρονών και έχουμε καταντήσει γέροι.
Γιώργος: Σαν σήμερα γνωριστήκαμε, σαν αύριο παντρευτήκαμε, σαν μεθαύριο κάναμε το ένα, σαν προχθές έγινε το άλλο. Τα βαρέθηκα όλα αυτά. Πώς γίνεται ρε παιδάκι μου να είσαι τόσο χύμα και να θυμάσαι όλες αυτές τις επετείους; Άκου λέει "σαν σήμερα γνωριστήκαμε"! Ε και τι έγινε;
Μαρία: Προσπαθώ να σώσω το γάμο μου.
Γιώργος: Α ναι; Με τι τρόπο δηλαδή; Με το να ντύνεσαι σαν πουτάνα και να θυμάσαι επετείους;
Μαρία: Καθένας με τον τρόπο του.
Γιώργος: Και για να' χουμε καλό ρώτημα, τι έχει ο γάμος μας και έχεις αναλάβει τη σωτηρία του;
Μαρία: Τα χάλια του, δε το βλέπεις; Εμφανίζομαι μπροστά σου σχεδόν γυμνή και σκέφτεσαι το φαγητό. Είναι γάμος αυτό;
Γιώργος: Όχι ρε Μαρία, είναι γάμος να φοράς ζαρτιέρες και να ζητάς πήδημα. Έτσι σκέφτεσαι να τον σώσεις;
Μαρία: Είναι μια καλή αρχή. Πάω να ντυθώ.
Γιώργος: Μια καλή αρχή είναι να ξεχάσεις όλες τις επετείους και να αρχίσεις να ψάχνεις για δουλειά, κατάλαβες;
Μαρία: Δουλειά, δουλειά… λεφτά, λεφτά. Μόνο εκεί έχεις το νου σου;
Γιώργος: Απ' το νου μου έχεις την άνεση να φιλοσοφείς, απ' τα λεφτά που βγάζω με το μυαλό μου και μόνο.
Μαρία: Από πότε το γλείψιμο έγινε μυαλό;
Γιώργος: Το θες έτσι; Κανένα πρόβλημα. Από το γλείψιμο λοιπόν έχεις τις ζαρτιέρες που φοράς, από το γλείψιμό μου είσαι τόσο άνετη και απορρίπτεις τα λεφτά και τη δουλειά μου. Εγώ έχω το γλείψιμο. Εσύ τι έχεις να αντιπροτείνεις;
Μαρία: Ειλικρίνεια.
Γιώργος: Πάρε το αυγό και κούρευ' το. Έχεις κάτι πρακτικό κορίτσι μου; Κανά νοίκι; Κανά σπίτι απ' το μπαμπά; Κανά οικόπεδο; Έχεις κάτι; μην απαντάς… ξέρω. Εσύ έχεις την ειλικρίνεια σου. Μπράβο, μεγάλη υπόθεση.
Μαρία: Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.
Γιώργος: Το ίδιο ετοιμαζόμουν να σου πω κι εγώ. Για πήγαινε έξω στη ζωή να δεις πως είναι και μετά έλα πες μου εμένα για ειλικρίνεια. Πόσο στοιχίζει η ειλικρίνεια σου, μπορείς να μου πεις;
Μαρία: Δεν μπορείς να καταλάβεις την αξία της. Δεν μπορείς να την ακουμπήσεις.
Γιώργος: Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σου;
Μαρία: Πολύ θα' θελα να μάθω.
Γιώργος: Είναι απλό: Είσαι στον κόσμο σου. Νομίζεις ότι έχεις την απόλυτη αλήθεια, ενώ οι αλήθειες είναι πολλές.
Μαρία: Για πες μου τη δικιά σου.
Γιώργος: Δεν έχω καμία συγκεκριμένη.
Μαρία: Αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν πολλές.
Γιώργος: Έλεγες να ντυθείς απ' ό,τι θυμάμαι. Θα βάλεις τελικά κάτι επάνω σου ή να βγάλω κι εγώ το μπουρνούζι;
Μαρία: Δε βάζω τίποτα, μ' αρέσω έτσι.
Γιώργος: Κανένα πρόβλημα. Τα ρούχα δεν κάνουν τον παπά, πόσο μάλλον όταν είναι ζαρτιέρες. Άκουσε με λίγο.
Μαρία: Σ΄ ακούω.
Γιώργος: Ρε Μαρία, πως να στο πω... είναι ώρα να ξεκολλήσεις από θεωρίες και αλήθειες. Η ζωή είναι περίεργη, κάνει κωλοτούμπες και σε παίρνει από κάτω. Επιτέλους, σταμάτα την οικογενειακή παράδοση της χαζομάρας.
Μαρία: Δηλαδή;
Γιώργος: Άστο κορίτσι μου, άστο καλύτερα.
Μαρία: Δεν θα πετάς κάτι και θα το αφήνεις έτσι. Θα μιλήσεις;
Γιώργος: Αφού επιμένεις... ο πατέρας σου κομμουνιστής δεν ήταν;
Μαρία: Ο πατέρας μου ήταν και είναι κομμουνιστής.
Γιώργος: Ωραία. Ο δικός μου πατέρας κομμουνιστής κι αυτός. Άλλωστε, ως παιδιά παλιών συντρόφων γνωριστήκαμε κι εμείς. Σωστά;
Μαρία: Σωστά, αλλά τι σχέση έχουν όλα αυτά;
Γιώργος: Είναι ξεκάθαρο. Μια ηλίθια ιδεολογία έστειλε τους πατεράδες μας διακοπές στα ξερονήσια κι ανάγκασε τις γυναίκες τους να μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους.
Μαρία: Δεν είναι τόσο απλό, οι πατεράδες μας δεν πήγαν στα ξερονήσια λόγω της ηλίθιας, όπως λες, ιδεολογίας τους.
Γιώργος: Αλλά γιατί πήγαν; Τους άρεσε το κλίμα και το φαγητό;
Μαρία: Κόψε την ειρωνεία και σεβάσου ότι κάποιοι άνθρωποι αγωνίστηκαν για τα πιστεύω τους.
Γιώργος: Χα χα χα ... λίγο εγωιστικό μου ακούγεται αυτό. Τι πάει να πει για τα πιστεύω τους;
Μαρία: Για μας το έκαναν ρε, για να μπορείς εσύ σήμερα να δουλεύεις σαν άνθρωπος, να έχεις ελευθερίες, να απαιτείς. Κατάλαβες;
Γιώργος: Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, αγωνίστηκαν για να μπορώ εγώ να δουλεύω δωδεκάωρα, να έχω δόσεις που τρέχουν από παντού και να βλέπω μεσημεριανά ελεύθερα;
Μαρία: Μια ζωή ισοπεδωτικός. Κοίτα, έχω αρχίσει να κουράζομαι μ' αυτή την κουβέντα. Θέλω κι εγώ να σε ρωτήσω κάτι. Μπορώ;
Γιώργος: Είμαι όλος αυτιά.
Μαρία: Σου αρέσω σαν γυναίκα;
Γιώργος: Είσαι η γυναίκα μου.
Μαρία: Δεν σε ρώτησα τι είμαι. Σε ρώτησα αν σου αρέσω.
Γιώργος: Ναι μου αρέσεις.
Μαρία: Αν, όπως λες, σου αρέσω, τότε γιατί πηδάς τη Μίρκα;
Γιώργος: Άντε πάλι με αυτή τη Μίρκα, ξεκόλλα.
Μαρία: (Χτυπάει ρυθμικά τα χέρια της στα γόνατά της) Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μίρ-κα

Γιώργος: Είπαμε ξεκόλλα, είναι ενοχλητικό.
Μαρία: (Ψιθυριστά τώρα) Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μί-ρκα, Μίρ-κα, καλύτερα τώρα;
Γιώργος: Μαρία σταμάτα, γιατί η υπομονή μου εξαντλείται.
Μαρία: Πάλι; Νόμιζα, ότι τα είχα καταφέρει νωρίτερα, αλλά καλά έκανες και μηδένισες το μετρητή γιατί θα χρειαστείς μεγάλες ποσότητες υπομονής σήμερα.
Γιώργος: Εσύ κορίτσι μου δεν τρώγεσαι με τίποτα…
Μαρία: Αυτό το κατάλαβα και νωρίτερα. Είπαμε: ή πίτσα ή… καθόλου
Γιώργος: Πολύ αστείο, θέλω επίσης να …
Μαρία: (Τον διακόπτει) Σσσσσσσς …
Γιώργος: Τι έγινε;
Μαρία: Χαλάς τη σκέψη μου… προσπαθώ να υπολογίσω για δύο χρόνια δικής μου υπομονής, πόση υπομονή μπορείς να δείξεις εσύ. Αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και τίποτα φοβερό, αλλά έχω σκοπό να το δυσκολέψω λίγο. Πως σου φαίνεται, τα δύο δικά μου χρόνια υπομονής και μοναξιάς να γίνουν μια νύχτα δικιάς σου υπομονής, αλλά πρόσεξε, όχι μοναξιάς. Θα σου δώσω ό,τι μου στέρησες αυτά τα δυο χρόνια: παρέα.
Γιώργος: Μα τι λες τόση ώρα και κάθομαι και σ΄ ακούω, έχεις τρελαθεί εντελώς;
(Χτυπάει το τηλέφωνο)
Μαρία: Άσε το σηκώνω εγώ, εσύ σκέψου την προσφορά μου. Εμπρός; Ναι, ναι, τι κάνετε… Δεν είναι εδώ αυτή τη στιγμή… Ναι εντάξει θα του το πω… Καληνύχτα.
Γιώργος: Ποιος ήταν;
Μαρία: Η διαχειρίστρια, κάτι σε ήθελε για τα καλοριφέρ. Πρέπει, λέει, να επισκευαστούν πριν μπει ο χειμώνας.
Γιώργος: Και γιατί είπες ότι δεν είμαι εδώ;
Μαρία: Είσαι;
Γιώργος: Δε με βλέπεις;
Μαρία: Κάτι βλέπω… λοιπόν για να μη τα πολυλογούμε, σκέφτηκες την προσφορά μου;
Γιώργος: Δε σκέφτηκα τίποτα, βαρέθηκα αυτό τον ηλίθιο διάλογο και άλλη φορά να με δίνεις στο τηλέφωνο όταν είμαι σπίτι, γιατί ΕΙΜΑΙ σπίτι. Κατάλαβες; Ειδικά όταν είναι η κ. Μιχαλοπούλου. Ξεχνάς ότι έχει τρία χρόνια να μας ανεβάσει το ενοίκιο;
Μαρία: Εσύ ξεχνάς ότι είναι μια κουτσομπόλα, που έγινε διαχειρίστρια για να ξέρει από πρώτο χέρι τι τρέχει στα σπίτια των άλλων;
Γιώργος: Δε με ενδιαφέρουν τα βίτσια της. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι μας συμπαθεί και ζητάει πάντα τη γνώμη μας.
Μαρία: Όχι τη γνώμη μας. Τη γνώμη σου ζητάει.
Γιώργος: Μα πώς ρε Μαρία να μιλήσει μαζί σου, όταν κάθε φορά που τη βλέπεις ξυνίζεις τα μούτρα σου;
Μαρία: Δεν ξέρεις γιατί;
Γιώργος: Ναι ξέρω, ξέρω. Τα έχουμε ξαναπεί όμως αυτά. Εδώ κοιτάμε το συμφέρον μας, δεν κοιτάμε να δυσκολεύουμε τη ζωή μας για μαλακίες.
Μαρία: Για μαλακίες ε;
Γιώργος: Ε βέβαια για μαλακίες. Επειδή δηλαδή σου καρφώθηκε στο κεφάλι ότι με γουστάρει… θα' θελες δηλαδή να πληρώνουμε παραπάνω ενοίκιο;
Μαρία: Θα' θελα να ήσουν κύριος και όχι να χαριεντίζεσαι για ένα ενοίκιο.
Γιώργος: (Γελάει δυνατά) Μιλάει η κυρία… έχεις κοιταχτεί στον καθρέφτη με τις ζαρτιέρες και τις γόβες; Μόνο το μαστίγιο σου λείπει. Είσαι πολύ περίεργη τελικά. Τι νομίζεις, ότι θ' αλλάξεις τον κόσμο; Αυτό νομίζεις;
Μαρία: Τι σχέση έχει αυτό ρε; Απλά σου ζητάω να είσαι κύριος. Ξέρεις τι σημαίνει κύριος;
Γιώργος: Ξέρω τι σημαίνει και το ξέρουν και αυτοί που συνεργάζομαι μαζί τους κάθε μέρα.
Μαρία: Αυτό τώρα για καλό το είπες; Ξέρεις ποια είναι η γνώμη μου για όλους αυτούς.
Γιώργος: Ξέρω, ξέρω… είναι η γνώμη που έχεις για όλο τον κόσμο. Έχεις γίνει δύστροπη και απαιτητική με τους ανθρώπους, λες κι εσύ τα ξέρεις όλα ενώ όλοι οι υπόλοιποι είμαστε ηλίθιοι. Τέλος πάντων, αυτό που με ενδιαφέρει εμένα είναι να με δίνεις στο τηλέφωνο όταν με ζητάνε, δηλαδή για να στο πω αλλιώς, να κάνεις τα αυτονόητα.
Μαρία: Κάτι είπες τώρα, απλό είναι αυτό; Όλοι για τα αυτονόητα παλεύουν.
Γιώργος: Κι εγώ μαζί τους τότε.
Μαρία: Άστα τώρα αυτά και απάντησέ μου: Δέχεσαι ή όχι;
Γιώργος: Τι πράγμα;
Μαρία: Είπαμε… δύο χρόνια υπομονής μου με μια νύχτα δικιάς σου. Είναι πολύ δίκαιη προσφορά, μη τη χάσεις.
Γιώργος: Απ' ό,τι βλέπω, το παραλήρημά σου δεν πρόκειται να σταματήσει κι εγώ πεινάω. Αλήθεια... για πες μου κάτι τελευταίο… είναι γνώρισμα των αριστερών αυτό;
Μαρία: Αυτό ποιο;
Γιώργος: Να, κι ο πατέρας σου άμα αρχίσει δεν τελειώνει, επιμένει. Φαίνεται κι εσύ από 'κει το 'χεις πάρει.
Μαρία: Ο κυρ-Γιάννης δεν επιμένει αν πιστεύει ότι έχει άδικο. Ούτε παραληρεί, όπως λες, ούτε φαντάζεται πράγματα.
Γιώργος: Ο κυρ-Γιάννης δε φαντάζεται… εντάξει.
Μαρία: Το θέμα μας δεν είναι ο πατέρας μου. Εμείς είμαστε το θέμα.
Γιώργος: Εμείς δεν έχουμε τίποτα Μαρία, είμαστε καλά. Ό,τι πρόβλημα υπάρχει, υπάρχει επειδή δεν μπορείς να δεις την πραγματικότητα και είσαι κολλημένη με τα ίδια και τα ίδια…
Μαρία: Περιμένω να απαντήσεις στην ερώτησή μου.
Γιώργος: … Ο κομμουνισμός, οι εξορίες, η εργατική τάξη και τρίχες κατσαρές. Σύνελθε.
Μαρία: Ποια εργατική τάξη και μαλακίες μου λες; Ποιος μίλησε για εργατική τάξη;
Γιώργος: Ούτε οι ιεχωβάδες δεν κάνουν έτσι, εσύ που είσαι και…
Μαρία: (Τον χαστουκίζει) Απάντησε στην ερώτησή μου τώρα, δεν θα με κοροϊδέψεις με τα μαρκετινίστικα κόλπα που έμαθες στην κωλόσχολή σου! Μ' εμένα θα είσαι ειλικρινής. Τέρμα τα παιχνίδια. Σε περιμένω…
Γιώργος: (Βάζει το σακάκι του και παίρνει τα κλειδιά) Πάω να φάω κάτι έξω, είναι αργά. Αυτό που έγινε σήμερα δε το ξεχνάω. Θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή.
Μαρία: Ούτε εγώ θέλω να το ξεχάσεις. Τώρα θα τα πούμε, δεν υπάρχει άλλη στιγμή.
Γιώργος: Μη με περιμένεις…
Μαρία: Πας να βρεις την άλλη ε; Ξέρει ο προϊστάμενός σου ότι είσαι τόσο άντρας, που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τη γυναίκα σου; Ότι πηδάς άλλες; Τα ξέρει όλα αυτά;
Γιώργος: Έχεις πρόβλημα κοριτσάκι μου…καληνύχτα.
Μαρία: Θα δούμε ποιος έχει πρόβλημα. Όποιος μένει ή αυτός που φεύγει; Καληνύχτα…

ΑΝΤΙΘΕΣΗ (1)

2009-10-13T08:35:00.000-07:00

Σκέφτηκα να αναρτήσω μια προσπάθεια για θεατρικό, που είχα κάνει πριν λίγα χρόνια. Δεν είναι κάτι σπουδαίο αλλά θέλησα να το μοιραστώ.

Θα το αναρτήσω όπως ήταν χωρίς καμία προσθήκη ή αφαίρεση.

Όσες είναι οι Πράξεις του, τόσες θα είναι και οι αναρτήσεις.

Σχόλια, επισημάνσεις, κριτική, όλα καλοδεχούμενα και απαραίτητα.

H υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα σύγχρονο διαμέρισμα κεντρικής αθηναϊκής συνοικίας.
Ήρωες
Γιώργος: ο σύζυγος
Μαρία: η σύζυγος
Μίρκα: η φίλη

Καλοκαίρι κι η Αθήνα βράζει. Είναι αργά το απόγευμα. Η Μαρία φορώντας μόνο τα εσώρουχά της, έχει κάτσει αναπαυτικά στον αγαπημένο της καναπέ πίνοντας καφέ και χαζεύοντας κάτι αδιάφορο στην τηλεόραση. Η μπαλκονόπορτα είναι ορθάνοιχτη
δίνοντας το ρυθμό της πόλης. Εδώ και έξι μήνες δεν έχει δουλειά και απολαμβάνει την ελευθερία της. Σιγομουρμουρίζει ακατάληπτες λέξεις· μοιάζουν με μάγια, με κατάρες, με προσευχές σε κάποιον θεό.
O Γιώργος είναι αρκετές ώρες στη δουλειά και πεινάει σαν λύκος· θα μπορούσε να βρει τον παράδεισο του σε μια μακαρονάδα και μια σαλάτα. Μόλις έχει φτάσει και παρκάρει το αμάξι του. Αν και νηστικός ανεβαίνει τα σκαλοπάτια τρέχοντας και ανοίγει την πόρτα τόσο απότομα, που σχεδόν την γκρεμίζει.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

Γιώργος: Γεια σου μωρό μου, τι γίνεται;

Μαρία: (Εκνευρισμένη από την διακοπή της ησυχίας της) Γεια χαρά, το βλέπεις για κατεδάφιση το σπίτι;

Γιώργος: (Κοιτάζει αφηρημένα αλλού ξεκουμπώνοντας την γραβάτα και βγάζοντας το σακάκι) Πάντα υπερβολική ρε αγάπη, χαλάρωσε λίγο, χαλάρωσε… απλά πεινάω πολύ, δεν έφαγα σήμερα τίποτα στο γραφείο και… καταλαβαίνεις. Για πες μου εσύ πως πέρασες τη μέρα σου, είχες βγει;

Μαρία: (Aδιάφορα) Όχι, εδώ ήμουν όλη μέρα και χαλάρωνα.

Γιώργος: (κάτι έχει βρει και τρώει στο ψυγείο) Εδώ ήσουν; Τότε γιατί δεν απαντούσες στο τηλέφωνο; Πήρα πέντ' έξι φορές και... (κοντοστέκεται και την παρατηρεί με γουρλωμένα μάτια) καλά ρε παιδί μου, κάθεσαι χύμα με την κυλότα και η μπαλκονόπορτα είναι ανοικτή; Είσαι καλά ή να βάλω τις φωνές; (Τραβάει την κουρτίνα)
Μαρία: Δε μου ήταν εύκολο.
Γιώργος: Τι δε σου ήταν εύκολο, να είσαι με την κυλότα;
Μαρία: Όχι βρε αγόρι μου να είμαι με την κυλότα. Απλά, μου ήταν δύσκολο να σηκώσω το ακουστικό. Βαριόμουνα.
Γιώργος: Βαριόσουνα… μάλιστα. Μήπως τυχόν, λέω μήπως τυχόν, βαρέθηκες να μαγειρέψεις κιόλας;
Μαρία: Ναι, ναι!! Που το κατάλαβες ρε Γιωργάκη; Μπράβο το αγόρι μου, πουλιά στον αέρα ο Γιωργάκης παιδιά... τι τυχερή γυναίκα που είμαι!
Γιώργος: (φωνάζει) Δηλαδή δεν έχει τίποτα να φάμε εδώ μέσα;
Μαρία: (ήρεμη) Αν έχεις νεύρα δε θα την πληρώσω εγώ. Δέχομαι να πληρώσω μόνο ό,τι μου αναλογεί.
Γιώργος: Εντάξει, με το φαγητό θα την βρω την άκρη. Άλλωστε τόσες πιτσαρίες υπάρχουνε. Πες μου τώρα να καταλάβω κάτι: γιατί το σπίτι είναι σκέτο μπουρδέλο και εσύ όλη μέρα κάθεσαι ολόγυμνη σα να μην τρέχει τίποτα;
Μαρία: Καταρχήν δεν κάθομαι ολόγυμνη, φοράω τα εσώρουχά μου. Κατά δεύτερον στο εξήγησα και πριν, βαριόμουνα… έτσι απλά. Αφού όμως γυρεύεις επίσημη απάντηση και παριστάνεις τον μπάτσο, (φτύνει τον κόρφο της) έχω έτοιμη για σένα μία: Το σπίτι είναι σπίτι και εγώ είμαι άνθρωπος που θέλει να ζήσει χωρίς περιττές σκοτούρες.
Γιώργος: Μα μόνο γουρούνι μπορεί να ζήσει εδώ μέσα και θες να λέγεσαι άνθρωπος;
Μαρία: Εγώ είμαι άνθρωπος. Για σένα το άφησα έτσι. (τοποθετεί αναπαυτικά τα πόδια της στο τραπεζάκι)
Γιώργος: Δηλαδή; Και κατέβασε τα πόδια σου. Στο έχω πει χίλιες φορές, το 'χω χρυσοπληρώσει. Σεβάσου κάποτε κάτι…
Μαρία: (τον αγνοεί κουνώντας επιδεικτικά τα δάχτυλα των ποδιών της) Είναι πολύ απλό. Αν αντιστρέψεις τους ρόλους, θα καταλάβεις ότι εσύ είσαι το γουρούνι που το ανέχεσαι και εγώ ο άνθρωπος. Eπιλέγω το μπουρδέλο αντί για το σπίτι και μάλιστα επιβάλω την άποψή μου. Α και κάτι άλλο. Στα μπουρδέλα δεν τρώνε, μόνο πηδάνε και μάλιστα με το ρολόϊ στο χέρι.
Γιώργος: Νηστικό αρκούδι δε χορεύει, δε το ξέρεις;
Μαρία: Όχι και πολύ έξυπνη απάντηση, περίμενα κάτι καλύτερο από 'σένα. Σημασία πάντως έχει ότι έχω μπερδευτεί μαζί σου και φταις εσύ για αυτό.
Γιώργος: Ξέρεις κάτι; Δεν έχω καμία όρεξη για τέτοια.
Μαρία: (συνεχίζει σαν να μην έχει ακούσει) Εκεί που σε είχα για γουρούνι παρουσιάζεσαι σαν αρκούδα και το χειρότερο για σένα είναι, ότι τελικά έρχεσαι στα λόγια μου: δεν είσαι άνθρωπος. Αφού λοιπόν εδώ μέσα είναι μπουρδέλο, ή την τσατσά θα κάνω ή την πουτάνα.
Γιώργος: (σπρώχνει τα πόδια της από το τραπέζι) Μα τι λες, είσαι εντελώς άρρωστη;
Μαρία: Μπορεί μωρό, μπορεί, όμως μ' αγαπάς και μην ξεχνάς: οι άρρωστοι χρειάζονται περισσότερο την βοήθειά μας από τους υγιείς.
Γιώργος: Συμφωνώ, αλλά εγώ δεν είμαι γιατρός. Και να ήμουν πάντως, θα έκρινα την περίπτωση σου ανίατη… και κάτι ακόμα: Το "μωρό" κόφτο ή συνόδευέ το με κτητική αντωνυμία, αλλιώς βρες κάτι άλλο. Κατάλαβες;
Μαρία: Όπαααα… (κάνει μια χορευτική φιγούρα ζεϊμπέκικου χτυπώντας τα δάχτυλά της στο ρυθμό) ο Γιωργάκης αγρίεψε. Αυτό είναι, έτσι σε θέλω, άντρακλα σε γουστάρω, όχι προϊστάμενο του γλυκού νερού και μαλακίες. Όχι Παναγία μου σαν αυτούς τους ξενέρωτους που συναντιόμαστε τα σαββατόβραδα και στη μισή ώρα πέφτω πάνω στον ώμο σου από βαρεμάρα. Αυτό που είδα τώρα είναι ο άντρας που θέλω να βλέπω κάθε μέρα. Μπορείς να το δουλέψεις λίγο; Μ' αρέσει. Μ' ερεθίζει.
Γιώργος: Τι έχεις πάθει ρε παιδάκι μου σήμερα; Έρχομαι στο σπίτι και είναι όλα ακατάστατα, εσύ είσαι σχεδόν γυμνή και τα αλλοδαπά απ' το απέναντι μπαλκόνι έχουν χαζέψει με το θέαμα, δηλαδή μόνο που δεν…
Μαρία: Μόνο που δεν… πες το, πες το, μη μου το κόβεις τώρα.
Γιώργος: Φαγητό δεν υπάρχει ούτε για δείγμα και τώρα μου τη λες και για τη δουλειά μου; Ξέρεις, ήμουνα δέκα ώρες εκεί και εξαντλείται η υπομονή μου.
Μαρία: Περίεργη υπομονή η δικιά σου, άντεξε δέκα ώρες και τη χάνεις σε ένα τέταρτο; Ψυχραιμία μωρό, (τονίζει το "μωρό") ψυχραιμία. Εγώ δεν μίλησα για τη δουλειά σου. Για τους συναδέλφους σου μίλησα, που νομίζουν ότι επειδή έχουν μια θέση πρέπει όλοι να τους προσκυνάμε. Τώρα, αν θες να μιλήσουμε για τη δουλειά σου, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο και δεν έχω πρόβλημα να τ' ανοίξουμε.
Γιώργος: Ωραία, δεν είναι Γιάννης είναι Γιαννάκης, κοροϊδευόμαστε τώρα;
Μαρία: Ούτε Γιάννης είναι, ούτε Σάκης. Είναι η αλήθεια κι η αλήθεια πονάει η άτιμη, τι να κάνουμε;
Γιώργος: Ποια αλήθεια; Τι συμβαίνει ρε παιδί μου, τι σε απασχολεί; Είναι που από τότε που έφυγες από εκείνο το μαλάκα δεν έχεις βρει δουλειά; Είναι που δεν έχουμε προλάβει να συζητήσουμε το θέμα του παιδιού; Είναι το δάνειο του σπιτιού; Τι διάολο είναι;
Μαρία: Όχι, όχι… δεν ξέρω πώς να στο πω για να το καταλάβεις. Είναι όλα αυτά, αλλά όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στα άλλα, γιατί τα άλλα είναι που κάνουν τη διαφορά.
Γιώργος: (με την άκρη του ματιού του γλυκοκοιτάζει ένα κατάλογο πιτσαρίας) Ποια είναι αυτά και ποια είναι τα άλλα;
Μαρία: (με καρφωμένο το βλέμμα στο ταβάνι) Αυτά είναι τα καθημερινά και άλλα είναι αυτά που ξεφεύγουν από το οπτικό μας πεδίο και δημιουργούν το κενό. Έχεις νιώσει ποτέ κενό;
Γιώργος: (χαμογελάει) Κενό ε; Δεν ξέρω αν είναι αυτό που σκέφτεσαι, αλλά νιώθω ένα κενό στο στομάχι και αν δεν το γεμίσω σύντομα… (γυρνάει την πλάτη του και επικεντρώνεται στον κατάλογο) αλήθεια, εσύ τι έφαγες σήμερα;
Μαρία: Είναι ο Θεός, αυτό είναι. Αυτός που τα έφτιαξε όλα αυτά και δεν σκέφτηκε μια έξοδο διαφυγής. Θα μου πεις Θεός είναι και κάνει ό,τι γουστάρει, μα και εγώ αυτό λέω. Γιατί δηλαδή γουστάρει το ένα και δε γουστάρει το άλλο; Γιατί σε βάζει στο παιχνίδι όποτε θέλει και ποιος τελικά είναι ο ρόλος του;
Γιώργος: Ποιος Θεός και μαλακίες! Ποιος έχασε τον Θεό για να τον βρεις εσύ; Μια ζωή άθεη ήσουν… τι λέει ρε παιδιά, θα μας τρελάνει! Θα μου πεις τώρα τι έφαγες ή να αρχίσω να ανησυχώ; (σχηματίζει έναν αριθμό στο τηλέφωνο)
Μαρία: Γιώργο…
Γιώργος: (στην άλλη άκρη της γραμμής η πιτσαρία) Ναι, ναι, Γιώργος Σκλαβίδης, σωστά. Γαλλικής Επαναστάσεως 35, Πατήσια. Λοιπόν, θέλω μια πίτσα σπέσιαλ χωρίς μανιτάρια, μια… εεε μισό λεπτάκι… Μαρία έχει καμιά παγωμένη μπύρα στο ψυγείο; (εκείνη δεν απαντά) Καλά άστο, με ακούτε; επίσης μια μπύρα και μια χωριάτικη. Στις οκτώμιση είπατε; μα γιατί τόσο αργά; Δεν σας άκουσα… αααα μάλιστα, εντάξει σας ευχαριστώ πολύ. (κλείνει το τηλέφωνο εκνευρισμένος) Γαμώτο, είχα ξεχάσει ότι έχει μπάλα σήμερα. Από την άλλη όμως δεν τρέχει και τίποτα. Άλλωστε υπάρχει καλύτερος συνδυασμός; μπάλα, πίτσα και μπύρα… πω, πω, πω, θα δεις και εσύ μαζί μου;
Μαρία: Ξέρεις τι όνειρο είδα;
Γιώργος: (χαϊδεύει την κοιλιά του) Εγώ τώρα ονειρεύομαι…
Μαρία: (ανέκφραστη) Είδα ότι έπεσα από ένα αεροπλάνο, ενώ βρισκόμουν στα δέκα χιλιάδες πόδια. Ήμουν γυμνή και το κρύο ήταν τσουχτερό, αλλά το περίεργο είναι ότι η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ένιωσα ηλίθια ευάλωτη γιατί νόμιζα πως ήμουν άνθρωπος ενώ στην πραγματικότητα ήμουν πουλί. Όσο έπεφτα προς τη γη έσβηνε και το φως του ήλιου μαζί μου με την ίδια ένταση, με την ίδια συχνότητα, λες και έπαιρνε τη δύναμη του από εμένα. Ήταν όλα συγχρονισμένα με την πτώση μου, ο ήλιος, η φύση, εγώ η ίδια. Όταν έφτασα στο έδαφος είχα γεράσει, υπήρχε μόνο σκοτάδι. Τα φτερά μου ξαφνικά πλήγιασαν και έπεσαν. Άρχισα να έρπω, βρήκα μια τρύπα και χώθηκα μέσα. Ήμουν πια φίδι. Μέσα στην ζεστασιά της τυχαίας φωλιάς μου το φολιδωτό μου δέρμα άρχισε να σκίζεται παντού ενώ από μέσα μου ξεχύθηκε προς τη ζωή ένα μεγάλο αυγό· το αυγό του φιδιού που λένε. (κλείνει το μάτι με νόημα) Άρχισε σιγά-σιγά να ξεπροβάλλει μέσα από βλεννώδες σαν κόλλα υγρό ένα φιδίσιο κεφάλι με ανθρώπινα χαρακτηριστικά... περίεργο για φίδι ε; (τον κοιτάει στα μάτια ενώ εκείνος μορφάζει με αηδία)
Ήξερα στο όνειρό μου, ότι εσύ ήσουν ο πατέρας και μη με ρωτήσεις πώς. Τα όνειρα δεν τρέφονται με περιορισμούς και κοινές λογικές, δεν είναι επαγγελματικές συναντήσεις ούτε χτίζουν προφίλ. Υπάρχουν σε μια δεξαμενή του μυαλού και περιμένουν. Δεν μπορούσα να διακρίνω αν μου θύμιζε κάτι αυτό το κεφάλι πάρα μόνο όταν το ανθρωπόμορφο φίδι έβγαλε φτερά και πέταξε προς τον ουρανό…
Γιώργος: (ειρωνικά) Συγνώμη που διακόπτω τη γλαφυρή σου διήγηση αλλά εδώ έχει πολύ ζουμί η υπόθεση. Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν: Εσύ ένιωθες άνθρωπος, ενώ ήσουν πουλί. Μετά έγινες φίδι και γέννησες λέει ένα αυγό, που πέταξε στον ουρανό σαν φίδι αλλά με ανθρώπινο πρόσωπο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί σήμερα δεν έκανες απολύτως τίποτα… πολλές μεταμορφώσεις για έξι ώρες ύπνου.
Μαρία: Όσο το φίδι ανέβαινε προς τον ουρανό, το φως του ήλιου ξαναερχόταν στη γη και εγώ έψαχνα με ανυπομονησία να δω τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά ενός έτσι και αλλιώς παράξενου πλάσματος… και τελικά μάντεψε.
Γιώργος: (αδιάφορα ενώ κοιτάζει το ρολόϊ του) Τι να μαντέψω;
Μαρία: Αναγνώρισα το πρόσωπο του πλάσματος, το πρόσωπο του παιδιού μου.
Γιώργος: (με ανακούφιση) Επιτέλους, νόμιζα ότι θα κράταγε χρόνια αυτό το όνειρο. Δε μου λες και μένα τώρα;
Μαρία: Ήταν η Μίρκα.
Γιώργος: Η Μίρκα… μάλιστα, ποια Μίρκα;
Μαρία: Δε τη θυμάσαι τη Μίρκα;
Γιώργος: Όχι, ποια είναι αυτή η Μίρκα που πρέπει να τη θυμάμαι κιόλας;
Μαρία: Αχ βρε μωρό ξεχασιάρης που είσαι, θα σε μαλώσω. Άκου, άκου. Θυμάσαι που πρόπερσι είχαμε γιορτάσει την επέτειο του γάμου μας σ' ένα απ' αυτά τα κυριλέ (τονίζει τη λέξη με αηδία) εστιατόρια του Κολωνακίου;
Γιώργος: Ναι, αυτό το θυμάμαι.
Μαρία: Ε, δε θυμάσαι που βγαίνοντας από το μαγαζί είχαμε συναντήσει μια κοπέλα... ήμασταν συμφοιτήτριες στο πανεπιστήμιο.
Γιώργος: Δε θυμάμαι αλλά να υποθέσω ότι ήταν η Μίρκα;
Μαρία: Έλα ρε Γιωργάκη που δε θυμάσαι κιόλας! Από τη στιγμή που σας σύστησα, τα μάτια σου είχαν κολλήσει πάνω της. Είχες μείνει ηλίθια έκπληκτος με το αβυσσαλέο ντεκολτέ της και στο δρόμο για το σπίτι ήσουν εντελώς χαμένος. Τρείς φορές πήγαμε να τρακάρουμε. Θυμάσαι τίποτα τώρα;
Γιώργος: Όχι.
Μαρία: Πάντως απορώ πως γίνεται να θυμάσαι το πού πήγαμε και να ξεχνάς τη Μίρκα. Η υπομονή σου και η μνήμη σου μ' έχουν εντυπωσιάσει σήμερα.
Γιώργος: Γενικά το' χω αυτό: είμαι εντυπωσιακός τύπος.
Μαρία: Αυτό έχεις να πεις;
Γιώργος: Ναι ρε Μαρία, περίμενες κάτι άλλο; Ούτε γητευτής φιδιών είμαι, ούτε κυνηγός για να ξέρω από πουλιά. Στο κάτω-κάτω δεν καταλαβαίνω που κολλάει αυτή η Μίρκα στην κουβέντα μας.
Μαρία: Αααα, ώστε δεν καταλαβαίνεις.
Γιώργος: Ε όχι δεν καταλαβαίνω, θες να μου εξηγήσεις;
Μαρία: Τώρα πρέπει να το παραδεχτείς ότι με προκαλείς. Αφού λοιπόν θες εξηγήσεις, θα στις δώσω. Είσαι έτοιμος;
Γιώργος: Κοίτα, πες που θες να καταλήξεις γιατί πεθαίνω της πείνας.
Μαρία: Θα σου μιλήσω λοιπόν για ποιο βασικό λόγο σε παντρεύτηκα.
Γιώργος: Ρε γαμώτο, τι είναι αυτό πάλι; Γιατί πετάγεσαι απ' το ένα θέμα στο άλλο;
Μαρία: Έτσι φαίνεται, αλλά πίστεψέ με δεν είναι. Ένα από τα αγαπημένα μου σε 'σένα ξέρεις ποιο είναι;
Γιώργος: Λέγε μήπως ξεμπερδεύουμε...
Μαρία: Όταν στριμώχνεσαι, το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι τον εντελώς χαζό… αυτό με ερεθίζει πολύ και ξέρεις γιατί; άσε με να σου πω. Με καυλώνει, γιατί πάντα μου ερχόταν να αγκαλιάσω και να προφυλάξω αυτούς που νόμιζα χαζούς. Όταν ήμουν στο σχολείο κυνηγούσα τα παιδιά που τους κορόϊδευαν, έφηβη έκανα σχέση μαζί τους γιατί μου έκαναν τα χατίρια ενώ εγώ το 'παιζα αφεντικό και όταν… τελικά ξέρεις τι κατάφερα; (κάνει αργά το ημικύκλιο του σώματός του και έρχεται μπροστά του) Δεν έχει ενδιαφέρον να αφήνεις αναπάντητες τις ερωτήσεις μου. (ξανακάθεται στον καναπέ και βάζει τα πόδια της στο τραπεζάκι) Θα σου πω λοιπόν τι κατάφερα αλλά δεν θέλω να το πεις πουθενά και να μας συζητάνε, σύμφωνοι; Κατάφερα να παντρευτώ έναν χαζό. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό για μένα, έτσι; Είχα και έχω μια σταθερή πορεία στις σχέσεις μου. Άρχισα με χαζούς και ολοκλήρωσα- δόξα τω θεώ -με κάποιον, που το κεφάλι του προορίζεται για ελάχιστες λειτουργίες και απ΄ ό,τι φαίνεται όχι για να σκέφτεται.
Γιώργος: Αν κατάλαβα καλά με λες χαζό;
Μαρία: Είδες που έχω δίκιο; Απ' ό,τι είπα μέχρι τώρα, το μόνο που συγκράτησες είναι η βεβαιότητα μου ότι είσαι χαζός. Ειλικρινά πες μου: Πιστεύεις ότι αυτό δείχνει ευφυή άνθρωπο; Γιώργος: Κοίτα, δεν θα κάτσω να ακούσω άλλες βλακείες. Πάω να κάνω ένα ντουσάκι , να χαλαρώσω λίγο.
Μαρία: Καλά, δεν εκπλήσσομαι, έτσι κι αλλιώς εσύ πάντα τον εαυτό σου κοίταζες. Τώρα θα αλλάξεις;
Γιώργος: Μα τι θες από μένα; Ακόμα και να κάνω μπάνιο σε πειράζει; Την κούραση και την πείνα μου δεν τις σέβεσαι. Σεβάσου τουλάχιστον ότι τρέχω όλη μέρα σαν το μαλάκα και νιώθω βρώμικος. Έσταζα στη δουλειά από τον ιδρώτα, τα ρούχα κολλούσαν πάνω μου, δεν έχω δικαίωμα να κάνω ένα μπάνιο;
Μαρία: Μη μου πεις ότι δεν ξέρεις για ποιο λόγο κολλάγανε τα ρούχα πάνω σου!
Γιώργος: Άσε με ρε Μαρία, που όλη μέρα κάθεσαι και βγάζεις θεωρίες του κώλου. Πήγαινε εσύ να τραβιέσαι σαν λάστιχο και μετά έλα να μου πεις αν θα έχεις όρεξη για μαλακίες.
Μαρία: Που τραβιέσαι ρε, που τραβιέσαι; Πουθενά δεν τραβιέσαι. Το μόνο που κάνεις είναι να σέρνεσαι στα γραφεία των διευθυντών και να γυρεύεις προαγωγή. Είναι κουραστικό, το ξέρω, αλλά μην παραπονιέσαι κιόλας. Για τον εαυτούλη σου δουλεύεις... μωρό.
Γιώργος: Πάω για μπάνιο. Αν τυχόν χτυπήσει το κουδούνι θα είναι από την πιτσαρία, έχω λεφτά στο πορτοφόλι. Και στο ξανάπα: το "μωρό" κόφτο.
Μαρία: Καλό μπάνιο και όταν ξανάρθεις στην παρέα μου, κοίτα να έχεις καθαρίσει και τη μνήμη σου. Έχουμε πολλά να πούμε απόψε.
Γιώργος: Καλά… τραγούδα. (πηγαίνει προς το μπάνιο. Η Μαρία τον ακολουθεί κατά πόδας σφυρίζοντας κάποιο σκοπό)

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ...

2009-10-12T08:24:00.000-07:00

Η ανάποδη όψη ενός μυθικού τέρατος
και το ξεμάτιασμα της μάνας μου,
δύο όψεις ενός νομίσματος
που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αν είναι πλαστό.

Οι νέοι δρόμοι που περπατήσαμε δεν ήταν καινούργιοι
τους περπατήσαμε με άλλο τρόπο, τρέχοντας.
Αυτό ήταν κάτι καινούργιο.

Τα λουστρίνια μου έγιναν χώμα και νερό
η μάνα φώναζε πως είναι αργά για το δρόμο... "μόλις χθες παπουτσώθηκες" είπε.

Ήμουν ήδη μακριά όταν άκουγα τη φωνή της, σαν διαθήκη έμοιαζε.
Ζεστή φωνή, με καύκαλο και κλάμα, ξενυχτισμένη, ακούραστη
από εκείνες που σου μένουν, που δε φεύγουν έτσι εύκολα
που τις αποζητάς, ψάχνοντας ό,τι σε δένει με αυτόν τον κόσμο...

ΑΝΑΓΚΗ...

2009-10-02T15:22:00.000-07:00

- Αν είχες δύο, θα μου έδινες το ένα ή θα τα κράταγες και τα δύο για σένα;

- Αν είχα δύο, θα έψαχνα να βρω και για σένα άλλα δύο. Δε θέλω να με έχεις ανάγκη.Θέλω να΄ μαστε ίσοι.

- Άστο καλύτερα, δεν έχω ανάγκη από κάτι.

- Τσαντίστηκες;

- Απλά δε το περίμενα..

- Τι;

- Κοίτα εκεί στον ουρανό!

- Ε τι;

- Τώρα γύρνα τα μάτια σου προς τη γη.

- Τι να δω;

- Ό,τι σου ζήτησα ...

ΣΩΘΗΚΑΜΕ...

2009-09-20T10:59:00.000-07:00

Όλοι οι δέκτες τηλεόρασης έκλεισαν στις οκτώ και παραμείναμε μόνοι

Χωρίς έρωτα και κουβέντα, χωρίς κάποια φωνή μέσα στο σπίτι, χωρίς "πατατάκια θεάματος"

Όλα για μας ήταν ίδια μπροστά στην τηλεόραση

Κοιταχτήκαμε στην οθόνη και δακρύσαμε

Κανείς δε βγήκε έξω να μας μιλήσει μα ούτε κι εμείς ζητήσαμε κάποιον

Είχαμε ξεσυνηθίσει...

Άρχοντες και δούλοι κοιτάζαμε τα χιόνια του προγράμματος και βάζαμε στοιχήματα

Ακόμα δεν είχε κλείσει η πληγή της προηγούμενης καταστροφής και τώρα ήμασταν αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε και τη μοναξιά…

Ευτυχώς είχαμε μια κεραία ρεζέρβα

Σωθήκαμε...

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...

2009-09-06T09:21:00.000-07:00

Κλειστές πόρτες που έχασκαν στην όψη του γκρεμού

γλαροπούλια στην τελευταία τους πτήση

μικρά σιδερένια στρατιωτάκια που έδιναν την τελευταία τους μάχη.

Ο βασιλιάς του κόσμου καθόταν στον πήλινο θρόνο και χάζευε τα πλήθη του σύμπαντος κόσμου

του κόσμου που πριν από λίγο έκλεισε τις πόρτες στα πιο ανήσυχα παιδιά του

τα γλαροπούλια, τους στρατιώτες με τα λασπωμένα όπλα και τις σκισμένες από τα χρόνια αρβύλες.

"Πόρτες ασφαλίσατε" κραύγασε κι εκείνες υπάκουσαν χωρίς δισταγμό.

Μόνο μία έμεινε να φωνάζει για ελευθερία και συμπόνια.

Ξυλοκόποι την πετσόκοψαν και την πέταξαν στη φωτιά.

Κανείς δεν άκουγε τις φωνές και το αίμα πεταγόταν από τους κρουνούς ζωντανό ζωγραφίζοντας στους τοίχους το σημάδι του επόμενου κόσμου

Όλοι καθισμένοι στις μεγάλες πολυθρόνες παρακολουθούσαν τους δρόμους και ξόδευαν την ηδονή σε ανούσιες γιορτές και ανοιγμένα δώρα.

Ο τελευταίος βασιλιάς κρατούσε αναμνήσεις και οικογενειακά άλμπουμ γεμάτα από φιλήδονες στάσεις των υπηκόων του.

Μην περιμένεις άλλο, ο κόσμος έχει κλείσει τις πόρτες του μια για πάντα.

ΕΡΩΤΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ...

2009-09-05T11:50:00.000-07:00

Πρωταγόρας: "Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος"

Κόκκινος, υπερήφανος, τρυφερός, βίαιος έρωτας είναι ο Ανθρώπινος. Όχι αξιωματικά αναπαραγωγικός, όχι χριστιανικός. Μόνο Ηδονικός, ο ένας για τον άλλον, για τη στιγμή, για την αιωνιότητα του ηδονικού χρόνου, για ό,τι μας περικλείει και τους δύο.

Για αυτό έχει το προνόμιο να μας κατέχει και να τον κατέχουμε. Σύντροφοι στη βιολογία των σωμάτων, των εκκρίσεων, της Ανθρώπινης αναπνοής. Χαρά, πόνος, κρυμμένες αναμνήσεις, βία και προσμονή της επόμενης στιγμής. Μόνο για σένα και τον άλλον. Οι στιγμές είναι ιερές αλλά όχι θρησκευτικά ιερές. Σέβεσαι και σε σέβονται ανθρώπινα όταν ξέρεις την ουσία σου, όταν η επιλογή είναι κοινή, όταν ο Σεβασμός κατακτιέται, όχι όταν έρχεται από το θεό.

Εκεί που μπορείς να είσαι ελεύθερος, να αφήσεις το σώμα σου να κατακτήσει και να κατακτηθεί, να επιτεθεί και να αμυνθεί, να ανέβει σε θρόνο και να βουτηχτεί σε λάσπες, εκεί, εκεί μη βάζεις το θεό σου. Άστον στη θέση του και δες τον Άνθρωπο, τον μοναδικό συμμετέχοντα, τον Γυμνό Άνθρωπο, που τόσο κατηγόρησαν όλοι οι θεοί, που τόσο βασανίστηκε για αυτούς, που τους προσκύνησε επειδή φοβήθηκε την εγωιστική και απάνθρωπη οργή τους.

Η ουσία μας είναι πολύπλοκη, για αυτό καθαρά ανθρώπινη.

Ποιος θέλει τον θεϊκό έρωτα, ποιος τον ξέρει;

Τι είναι ο θεϊκός έρωτας;

Μπορείς να κάνεις έρωτα με το Θεό ή εκείνος μαζί σου;

Ό,τι έχει γραφτεί, ό,τι έχει ειπωθεί αγγίζει τον ανθρώπινο, τον δικό μας έρωτα.

Ας αφήσουμε λοιπόν το θεό εκεί που είναι (αν ξέρεις κάποιος πού ας με ενημερώσει) κι ας γευτούμε χωρίς τύψεις κι αναστολές τον έρωτα των ανθρώπων. Τον μόνο έρωτα που ξέρουμε και μας ταιριάζει επειδή είναι δημιούργημα μας, όχι τέλειο αλλά σίγουρα δικό μας, κομμάτι μας.

ΕΙΧΑ ΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΞΥΠΝΗΣΩ...

2009-09-01T13:48:00.000-07:00

Είχαμε ξαπλώσει στο κρεβάτι και ο μεσημεριάτικος ήλιος έμπαινε βίαια από τα ορθάνοιχτα παράθυρα. Δεν μας ένοιαζε αν μας έβλεπαν γιατί τα σώματά μας ήταν αδιαπέραστα. Έτσι τα νιώθαμε. Η βουή της πόλης έφτανε αχνή στα αυτιά μας σαν νανούρισμα. Εσύ ήσουν ξαπλωμένη σχεδόν σε όλο το κρεβάτι κι εγώ για να μη σε ενοχλώ ακουμπούσα με το δεξί μου χέρι το πάτωμα απαλά, σχεδόν το χάιδευα για να μην ακουστεί κάποιος τριγμός και σε ξυπνήσει. Δεν ήθελα να ακούγεται τίποτα που θα μπορούσε να χαλάσει τον κουρασμένο από τα ταξίδι ύπνο. Γύρισα προς το μέρος σου και μύρισα το κορμί σου. Ιδρώτας, θαλασσινός αέρας και η δική σου μυρωδιά ανακατεύτηκαν μέσα στις οσμικές μου απολήξεις. Οι πόροι του μυαλού μου άνοιξαν διάπλατα και βρέθηκα σε χωράφια γεμάτα λουλούδια, άσπαρτες πεδιάδες, έρημα αλώνια. Η ανάσα σου, αυτή η ανάσα του καλοκαιριάτικου μεσημεριού έντυνε με ουράνια τόξα τα σαρκώδη χείλη σου. Σε ακούμπησα απαλά για να νιώσεις την οσμή που ανέδιδες κι εσύ μόρφασες ενοχλημένη. Τι περίεργο… πάντα του άλλου τη μυρωδιά νιώθουμε καλύτερα, ποτέ τη δική μας.
Ακούμπησα απαλά την πλάτη σου και τράβηξα το χέρι μου μέχρι κάτω. Μια άσπρη γραμμή διαπέρασε το δέρμα σου. Το τέλος της έφτανε στο λευκό χώρισμα που είχε αφήσει ο ήλιος ανάμεσα στο κορμί και σε ό,τι κρυβόταν κάτω από το λεπτό σου εσώρουχο. Πάνω σου έβλεπα τις αλλαγές των εποχών. Χειμώνας και καλοκαίρι μέσα σε λευκό και σκούρο. Τι ηδονικό θέαμα. Τι όμορφη εποχή είναι το καλοκαίρι…

Είχα πάντα το νου μου να μη σε ξυπνήσω.

Όνειρο: Μετά τη θάλασσα βρίσκεσαι σε αμμουδερή ακτή και κάνεις έρωτα τόσο πρωταρχικό, σαν να γεννιέσαι εκείνη τη στιγμή. Ο ήλιος αλατίζεται μέσα στο φως του και τα σώματα στροβιλίζονται στο χορό της ηδονής.

Άρχισα να νιώθω ζεστός. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και πήγα στο γραφείο…

Είχα το νου μου να μη σε ξυπνήσω.

Άνοιξα το ημερολόγιο και κοίταξα απρόσεκτα την ημερομηνία. Τι σημασία είχε εκείνη τη στιγμή η μέρα, η ώρα, ο χρόνος. Μόνο να έμενε για πάντα ο ήλιος φωτεινός ζητούσα. Κάποιοι μετανάστες ακούγονταν να μιλάνε δυνατά. Φαίνεται πως μάλωναν. Ένα αυτοκίνητο φρέναρε απότομα και ο ήχος του ξαναχάθηκε στον πολύβουο ρυθμό της λεωφόρου. Γύρισα για να δω μήπως μου ξύπνησες. Το φως του ήλιου έπεφτε όλο πάνω στα μαλλιά σου. Εκείνα φώτιζαν περίεργα. Άφησα το γραφείο και ξάπλωσα δίπλα σου. Ένιωθα ακόμα ζεστός. Κατέβασα με χειρουργικές κινήσεις το εσώρουχό σου και ένα ζεστό ρεύμα διαπέρασε τις ίνες του μυαλού μου. Νόμιζα ότι έβλεπα μπροστά μου την υδρόγειο. Τα ένα ημισφάιριο δίπλα στο άλλο, τόσο αρμονικά βαλμένα…

Εγώ είχα πάντα το νου μου να μη σε ξυπνήσω.

Ακούμπησα τη γυμνή σου σάρκα ενώ εσύ προσπάθησες να αποφύγεις το ιδρωμένο μου χέρι. Χάιδεψα τρυφερά τα μαλλιά σου κι ακούστηκε ένας μικρός ακούσιος ήχος σαν βγαλμένος από κοριτσάκι μικρό, πολύ μικρό…

Έβγαλα αργά-αργά το μικρό σου νυχτικό και η όψη του στήθους σου γέμισε τον σκιερό κόσμο του τοίχου. Δύο λοφίσκοι αναζητούσαν κατακτητή. Μια λεπτή ηλιαχτίδα διέγραψε το χώρισμα των εποχών σου. Χειμώνας και καλοκαίρι έλαμψαν μέσα στο ηλιάτικο φως. Τα ένστικτά μου αναζητούσαν το στήθος σου, τη σάρκα σου, ο ιδρώτας έτρεχε στο στόμα μου, στο στέρνο μου, στην κοιλιά μου, στα πόδια μου. Σε γύρισα απαλά ανάσκελα και έστρεψα τα μάτια μου στο μικρόκοσμο που στεκόταν ακίνητος ανάμεσα στα πόδια σου. Μια μικρή χαράδρα έχασκε. Φαινόταν υγρή. Έσκυψα και άρχισα να την φιλάω προσεκτικά σαν προσκυνητής που σκύβει ευλαβικά στην εικόνα του προστάτη Αγίου του. Σκέφτηκα πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από εσένα. Τίποτα πιο μεγαλειώδες από το να αποτίσεις τιμή σε αυτόν τον ναό της αγάπης. Τι να τον κάνεις τον Θεό όταν μπροστά σου βρίσκεται η ανθρώπινη ουσία γυμνή, ιερή και τόσο μεγαλόπρεπη; Που ψάχνεις το αναστάσιμο φως αν όχι εδώ;

Συνέχισα ευλαβικά να περιεργάζομαι με τη γλώσσα μου κάθε μόριο του ηδονικού μου τάματος. Έβαλες τα δάχτυλά σου μέσα στα μαλλιά μου και με φωνή παιδιάστικη σχεδόν με παρακάλεσες να νιώσω την κίνησή σου, να αφουγκραστώ το Είναι σου, να στολίσω τον ερωτικό σου διάκοσμο…

Εγώ είχα πάντα το νου μου να μη σε ξυπνήσω...

ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΪΚΟ ΜΑΡΚΗΣΙΟ...

2009-08-31T11:18:00.000-07:00

Ο Ντε Σαντ είναι περισσότερο "ανθρώπινος" από κάποιους κατ'επάγγελμα ανθρωπιστές. Κι αυτό γιατί πόνεσε εαυτόν και αλλήλους ώστε να καταβυθιστεί στην άβυσσο των ανθρώπινων ψυχών. Αν απώλεσε τον εαυτό του για να το καταφέρει, τότε πώς μπορεί να θεωρηθεί απάνθρωπος;
Σίγουρα είναι ένας από τους πρόγονους του Φρόϋντ και του Νίτσε.

ΤΩΡΑ, ΔΙΑΚΟΠΕΣ...

2009-08-14T09:41:00.000-07:00

Φίλοι και σύντροφοι bloggers, σχολιαστές και αναγνώστες. Ωραία τα είπαμε το πολύ λίγο προηγούμενο διάστημα. Τώρα, ήρθε η ώρα των διακοπών. Θα τα ξαναπούμε από αρχές Σεπτέμβρη, αφού για κάποιες μέρες θα πάω να ελευθεριαστώ... Και το blog http://eleftheriahtipota.blogspot.com/ θα παραμείνει κλειστό.

Ελπίζω να επανέλθω δριμύτερος...

Γειά σας παιδιά... θα τα πούμε

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΤΟΙΧΟΣ...

2009-08-13T12:28:00.000-07:00

Εκείνο το μπαρ βρώμαγε φτηνό καθαριστικό και ούρα από μακριά. Δεν ήταν ότι μου άρεσε, αλλά η ανάγκη μου για επαφή ακόμα και με τις ανθρώπινες οσμές με έσπρωξε προς τα εκεί.

Καθόμουν σε ένα βρώμικο κάθισμα και περίμενα… Η ατμόσφαιρα δονούνταν από μυρωδιά ανδρικού σπέρματος και φτηνής γυναικείας κολόνιας. Ήμουν στο μέρος που έπρεπε. Τα φώτα ήταν τόσο χαμηλά που σχεδόν δεν έβλεπα τον πάγκο του μπαρ.

Ο μπάρμαν, ένας νάνος με τεράστια μάτια και γυμνασμένα μπράτσα που στεκόταν σε ξυλοπόδαρα τσίρκου, με κοίταζε επίμονα από την ώρα που μπήκα. Ήμουν ξένος στα μέρη. Άναψα τσιγάρο και έχωσα το κεφάλι μου μέσα στο παλτό. Τουλάχιστον εκεί μέσα ήταν ζεστά. Περίμενα… τίποτα. Οι σερβιτόρες είχαν αράξει με τα πόδια πάνω στη μπάρα, αφήνοντας τον μπάρμαν να παίζει με τα ακροδάχτυλά τους.

Σηκώθηκα και πήγα προς την τουαλέτα.Η μυρωδιά των ούρων ανακατεμένη με φτηνή αλβανική φούντα μου έκοψαν την ανάσα. Μπήκα στο κουβούκλιό μου και κάθισα στην λεκάνη. Οι τοίχοι είχαν καλυφθεί από συνθήματα αγάπης, μίσους, ανεκπλήρωτου οργασμού και πουλημένου στοματικού έρωτα. Έμοιαζαν με τηλεφωνικό κατάλογο της λίθινης εποχής. Ένας κατάλογος κάποιου χαμένου πολιτισμού που δεν κατάφερε να επιζήσει στο Νέο Κόσμο. Άλλα ήθη, άλλες συνήθειες.

Μέσα σε αυτή τη λαίλαπα καθαρής ανθρωπίλας, το βλέμμα μου σταμάτησε σε κάτι που φαινόταν σοβαρό, αν όχι αστείο. Ένα νούμερο τηλεφώνου και κάποια σκόρπια γράμματα γραμμένα με έντονο κόκκινο χρώμα. Πλησίασα το πρόσωπό μου και προσπάθησα να ανακαλύψω... δεν ήξερα τι. Η μύτη μου ψαχούλεψε το κόκκινο υγρό. Τα χέρια μου κοκάλωσαν. Η οσμή ήταν πολύ έντονη. Κάποιος ήταν εκεί πριν από λίγες ώρες. Το αίμα του ήταν σχεδόν φρέσκο. Ξαναδιάβασα το μήνυμα προσεκτικά, κρατώντας το στόμα μου σφιχτά για να μη φωνάξω: "Αν με ψάξεις, το πιο πιθανό είναι πως δε θα με βρεις πουθενά. Οι νεκροί δεν αναπνέουν, δε μιλάνε, δε ζουν. Για αυτό, όποιος κι αν είσαι… φρόντισε πρώτα να βρεις τον εαυτό σου. Τα λέμε…".

ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ...

2009-08-12T08:41:00.000-07:00

Εκείνη τη μέρα σε περίμενα κοντά στο δασάκι μας, όπως πάντα. Ήταν νωρίς το απόγευμα, αλλά είχε μια συννεφιά πρωινή. Θυμήθηκα ένα ξημέρωμα μαζί σου κάπου στα Κύθηρα.

Τελικά, οπουδήποτε μπορείς να περάσεις καλά, ακόμα κι σε ένα παρακμιακό πάρκο με ένα κουτσουρεμένο δασάκι. Αρκεί να έχεις κάποιο σκοπό, να περιμένεις κάτι που ξέρεις ότι θα το έχεις, που ξέρεις ότι θα έρθει, που είναι δικό σου.

Ένας γέρος με τριμμένο σώμα με πλησίασε. Με κάρφωσε μες στα μάτια. Τον ρώτησα αν θέλει κάτι. Πλησίασε με αργά βήματα. Φαινόταν σίγουρος. Έσκυψε, και με μια ανάσα που βρωμούσε αλκοόλ και μούχλα, μια κολασμένη αναπνοή που δήλωνε άστεγη παρακμή και ώμους καμπουριασμένους από την αθέλητη μοναξιά, είπε στο αυτί μου:

"Μην περιμένεις, δε θα έρθει".
"Ποιός δε θα έρθει" τον ρώτησα ανήσυχος.
"Ξέρουμε και οι δύο" μου ψιθύρισε, "δε με αναγνωρίζεις;"

Τον κοίταξα εμβρόντητος, ενώ εκείνος άφηνε να πέσει από την τσέπη του ένα αυτοκινητάκι κόκκινο με σπασμένες πόρτες, με ξεχαβαρβαλωμένες ταχύτητες, ένα αυτοκινητάκι που δεν μπορούσε να χρησιμεύσει πλέον πουθενά. Έμοιαζε θλιβερή ανάμνηση μιας περασμένης παιδικότητας.

Σηκώθηκα από το παγκάκι σαν να με είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα. Αυτό το κόκκινο αυτοκινητάκι ήταν κάποτε δικό μου, το γνώριζα. Ένας φίλος του πατέρα μου μού το είχε κάνει δώρο. Έσκυψα και το μάζεψα, έτρεμα ολόκληρος. Το έπιασα στα χέρια μου και περιεργάστηκα το άδειο σαλόνι του. Η απουσία σκοπού έχασκε από παντού. Γύρισα να βρω το γέρο, μα εκείνος είχε χαθεί.

Κι εσύ ακόμα δεν είχες φανεί. Πρώτη φορά αργούσες τόσο πολύ. Κάθισα με τα γόνατα στο χώμα και άρχισα να παίζω με το αυτοκινητάκι. Το πάρκο άδειο, ξεχαρβαλωμένο. Το αυτοκινητάκι το ίδιο. Ο γέρος εξαφανισμένος. Εσύ δεν ερχόσουν.

Μια ξαφνική μπόρα με μούσκεψε ως το κόκκαλο. Ξέπλυνε το βρώμικο παγκάκι που καθόμουν και άγχωσε τη μεγαλούπολη, που έκλεινε τις μπαλκονόπορτές της με κρότο και έσκουζε στα παιδιά της να ενταφιαστούν στα τερατώδη διαμερίσματά της.

Σαν βάλσαμο επέστρεψε στο μυαλό μου η εικόνα από τα Κύθηρα. Ξεχαρβαλωμένη κι αυτή, ελλιπής. Οι λεπτομέρειες της εικόνας είχαν χαθεί. Όμως υπήρχε. Αδυνατούσα να τη θυμηθώ όπως της άξιζε.

Πώς την ξέχασα τέτοια εικόνα; Πώς το έκανα αυτό;

Μήπως για αυτό χάθηκες κι εσύ; Πες μου...

ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

2009-08-12T02:59:00.000-07:00

Μήνες έψαχνα. Μήνες. Που είχε εξαφανιστεί; Που είχε πάει; Γιατί δε μου είπε τίποτα; Γιατί δεν είπε πως θα έφευγε; Γνωριζόμασταν πολλά χρόνια, έπρεπε να με είχε ειδοποιήσει.

Και αυτή η μάνα... κάθε μέρα έπαιρνε τηλέφωνο και με ρωτούσε. Τι να την κάνω κι αυτή, τι να της πω; Πάρε ένα τηλέφωνο ρε παιδί μου να μην ανησυχούμε. Την ώρα εκείνη ακούστηκε ο ηλίθιος ήχος του κινητού μου. Άγνωστο νούμερο. Κόλωσα. Να το σηκώσω ή να το αφήσω;

Ήπια μια τζούρα καφέ και περίμενα να αποφασίσω, λες και δεν ήμουν εγώ, λες και απλά με παρατηρούσα. Τι να κάνω; Τι να κάνω θεέ μου; Ποιος να είναι; Λες να είναι η Κυρά-Ελένη, η μάνα του αγνοούμενου; Αν είναι αυτή, δεν απαντάω, δεν μπορώ άλλο να ακούω τα κλάματά της. Δεν έχω τη δύναμη να τη βοηθήσω κιόλας, τι μπορώ να κάνω; Άρχισε να ξαναχτυπάει το τηλέφωνο, πιο επίμονα αυτή τη φορά.

«Ρε μαλάκα, γιατί δε το σηκώνεις; Πόσες φορές πρέπει να πάρω»; ακούστηκε μια φωνή απόλυτα γνωστή. Γυρίζω και βλέπω την Ελένη, την κόρη της μάνας της που ανησυχούσε, που ρώταγε, που δεν μπορούσε να ησυχάσει. Ήταν πανέμορφη, απίστευτη. Και δίπλα της στεκόταν ένα τύπος ακριβώς το αντίθετο.

Δεν τόλμησα να τη ρωτήσω που ήταν τόσο καιρό. Δεν ήθελα να μάθω. Κατάλαβα…

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ...

2009-08-11T10:03:00.000-07:00

Μόνοι και κουρασμένοι διαβαίναμε στα περασμένα.

Δεν ήταν και άσχημα.

Εσύ όμως είχες μια περίεργη φαγούρα στο δεξί σου πόδι, που σε έκανε να σταματάς συνέχεια και καθυστερούσαμε.

"Έτσι κι αλλιώς δε βιαζόμαστε" μου είπες.

Εγώ όμως άρχισα να τρέχω και σε άφησα μόνος σου. Μόνος μου έμεινα κι εγώ.

Δεν επέστρεψα ποτέ από εκεί…ούτε σε είδα ξανά.

Περασμένα, ξεχασμένα...

ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ

2009-08-09T11:11:00.001-07:00

Κι εκείνη η μαυρίλα της ψυχής δε φεύγει τόσο εύκολα.

Είναι από πολλά κι από λίγα. Τι καθαριστικά δοκίμασες, τι πήρες κάτι φωσφοριζέ που συνιστούσε ο Τζακ Νόρις… εκείνη τίποτα. Βασίλεψε μέσα σου και δε λέει να ξεκουνήσει.

Είναι που νιώθεις ότι κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σε καταλάβει.

Είναι κι ένα συνεχές κουτσομπολιό που δεν αφήνει τους Ανθρώπους να επικοινωνήσουν.

Πως όλα κινούνται γύρω από μια σφαίρα περίεργα σκοτεινή, μα και φωτεινή μαζί.

Ότι δεν είσαι για εδώ, τυχαία βρέθηκες, και δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται.

Δεν έχεις συνηθίσει με τους αριθμούς και τα λόγια.

Οι αριθμοί κρύβουν την αλήθεια και τα λόγια χάνονται στο πρώτο φύσημα του ζεστού καλοκαιρινού αέρα.

Όμως ο νους συνεχίζει να δουλεύει και να φαντάζεται.

Τι ωραίο πράγμα η φαντασία!

Αν δεν υπήρχε, η σκοτεινή σφαίρα δε θα σε άφηνε να ηρεμήσεις, να ξεκουραστείς.

Όλα θα ήταν σφαιρικά χωρίς να σε έχει ρωτήσει κανείς μήπως τυχόν τα ήθελες τετράγωνα, τριγωνικά, πολύγονα, ασχημάτιστα.

Το φως που λάμπει από την άλλη πλευρά έχεις δοκιμάσει να το πλησιάσεις.

Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχεις τα κότσια.

Κάθε φορά που προσπαθείς, πέφτει ο γενικός και η μαύρη σφαίρα θριαμβεύει.

Όλοι το ξέρουν και γιορτάζουν, μόνο εσύ μένεις μόνος με κάτι παλιά κεριά γενεθλίων, από αυτά που έχει φυλαγμένα η μάνα σου από τότε ήσουν στα πέντε.

Γυναίκα, φίλοι και γνωστοί γιορτάζουν με τους υπόλοιπους.

Οι συγγενείς είναι καμένοι πάνω στους καναπέδες τους εδώ και χρόνια.

Κι εσύ αναπνέεις δύσκολα, σχεδόν νωχελικά.

Οι γιατροί σε παρατηρούν και επιστημολογούν πάνω από τη σκοτεινή σου ψυχή.

Τελικά απεφάνθησαν: Πάσχεις από τη γρίπη των χειρότερων.